Spinal Tap II: The End Continues (2025)

Goeie film waarin de band Spinal Tap na jaren weer bij elkaar komt voor een laatste concert. Een laat en onverwacht vervolg op één van de leukste mockumentary's. Een beetje een herhalingsoefening en het mist soms de charme van het origneel. Desalniettemin wel vermakelijk en lekker belachelijk soms. Ook een paar leuke cameo's. Een kleine 3.5 sterren.

Veertig jaar nadat hij This Is Spinal Tap regisseerde, maakt Marty DiBergi [Rob Reiner] opnieuw een backstagedocumentaire over de metalband Spinal Tap, deze keer in aanloop naar een reünieconcert waartoe ze contractueel verplicht zijn. Lastig, want Nigel [Christopher Guest] en David [McKean] hebben elkaar sinds een ruzie 15 jaar geleden niet meer gezien of gesproken. Aan Derek [Harry Shearer] de taak om het lijm te zijn dat de band ondanks alles bijeenhoudt. Marty zoekt ook contact met andere betrokkenen bij de roemruchte ‘Smell The Glove’-tour van 1984 en enkele muzikale grootheden doen een duit in het zakje. Gewaagd, verlaat vervolg moet het voor een groot deel hebben van nostalgie en verwijzingen naar 40 jaar geleden. Veel meer had er ook niet ingezeten, dus Guest, McKean, Shearer en Reiner hebben er waarschijnlijk uitgehaald wat er nog in zat. Veel van de beste grappen komen tijdens de aftiteling! Laatste film van Reiner die in december 2025 overleed.

Nu gezien. Geinig als luchtig tussendoortje.

Prima in lijn met al die 'echte' rocumentaries die zichzelf wel serieus nemen.

Ik zou zeker wel zorgen dat je het origineel kent, en anders niet eens aan deze beginnen.

Best vermakelijk.

Prima sfeertje in de zaal. Er werd veel gelachen. De meesten keken deze direct na het origineel. Er werd zelfs even geklapt…

Wel aardig gedaan dus.

Aardige herhalingsoefening.

Het origineel is een ware klassieker met talloze quotable momenten. Dat evenaren is lastig, en dat haalt deze film dan ook niet. Hoewel de droge docu humor weer leuk gedaan is, en de vele cameo’s erg grappig zijn, is de film verder vrij mager.

Het grootse gemis vind ik dat er zo weinig gesprekken met de drie bandleden samen zijn, want de chemie tussen de drie heren is top. Zoek bijvoorbeeld eens hun jazz/conversatie op youtube en je begrijpt meteen wat ik bedoel. Dat had de film meer die typische domme humor gegeven die zo eigen is aan Tap.

Te vaak blijft het hangen in verwijzingen naar het origineel, en dat benadrukt alleen maar hoe leuk die film was, en het gebrek aan nieuwe ideeën voor deze.

Ook de dramatische ontwikkelingen zijn mager. De strijd tussen David en Nigel gaat om een stukje miscommunicatie, en wordt uiteindelijk makkelijk opgelost. Tja. Interessanter zou het zijn geweest als David jaloers zou zijn op Nigels gelukkige relatie bijvoorbeeld, want die suggestie wordt gewekt in het begin door de constante irritatie tijdens het videobellen.

Toch blijft het knap dat deze parodie op de rockwereld meer het echte leven lijkt te tonen dan de talloze biopics die we tegenwoordig zien. Zelf speel ik al 25 jaar in rockbands en Spinal Tap komt op mij qua dynamiek, frustraties en humor vaak realistischer over dan bijvoorbeeld een Bobemian Rhapsody of A Complete Unknown. En dat is ook iets waard.

3*