Dracula: A Love Tale (2025)

Dracula

Ik heb mijn twijfels of de juiste man is gecast hiervoor, maar dat terzijde het is een nogal ongebruikelijke film over dracula. Er is veel gebruikt uit een vorige film van 1992 in combinatie met de film ’perfume’ uit 2006. Ondanks dat is het best mooi gemaakt en houdt het je aandacht de hele tijd vast. Ben alleen niet zo te spreken over n aantal nogal bedenkelijke vreemde keuzes die gemaakt worden. k

Regisseur Luc Besson herenigt zichzelf met Caleb Landry Jones voor nog een film waarin hij een innemende hoofdrol mag spelen, maar helaas werkt dit eeuwenoude verhaal aanzienlijk minder effectief dan bijvoorbeeld Dogman. Dracula: A Love Tale voelt vooral te bekend aan, waardoor de speelduur van 129 minuten beduidend weinig verrassingen op tafel tovert. Op visueel vlak mag je daarnaast uiteraard een keurige invulling verwachten van Besson, maar spijtig genoeg maakt hij een nogal lompe en ongeconcentreerde indruk. De locaties zijn weliswaar mooi, maar het gefocuste camerawerk, de doeltreffende montage en enige vorm van energie ontbreken volledig. Het zorgt ervoor dat Dracula geen saaie film is, maar wel een geheel dat je na afloop meteen weer gaat vergeten. Pluspunten voor uitmuntend acteerwerk van de castleden.

De klassieke monsters zijn terug. Daar lijkt het althans op. Robert Eggers luidde de terugkeer van het klassieke monster in met zijn film Nosferatu (2024). En zoals de Universal-films uit de jaren 30, de Hammer-producties vanaf de jaren 50 en de golf aan big budget bijdragen aan het horrorgenre in de jaren 90 al lieten zien, komt een monsterfilm nooit alleen. Het blijft niet bij een film. Er volgen meer. Dat lijkt zich in het heden te herhalen. Zo zien we Frankenstein (2025) van Guillermo del Toro verschijnen en is een weerwolffilm van Robert Eggers in de maak en roert zelfs de bakermat zich met een Roemeense bijdrage van Radu Jude genaamd Dracula (2025). Terug naar de klassieken. Heerlijk. Dat er nog vele mogen volgen.

Ook Luc Besson draagt zijn steentje bij. Dracula: A Love Tale noemt hij zijn film. In de hoofdrol Caleb Landry Jones die ook in Besson’s film Dogman speelde. Het verhaal van Dracula is bekend en snel verteld. Prins Vladimir vecht in naam van de kerk tegen de vijanden van het christendom. Zijn geliefde Elisabeta (Zoë Bleu) vindt daarbij de dood. Overmand door verdriet en teleurgesteld in de kerk, wendt hij zich van God af en verandert in een eeuwig ronddolende bloedzuiger. De film laat het allemaal zien en volgt de graaf vervolgens op zijn zoektocht naar zijn Elisabeta van wie hij vast gelooft dat ze ergens zal herrijzen.

Vrijwel meteen is duidelijk dat Luc Besson zich de film Dracula (1992) van Francis Ford Coppola goed heeft ingeprent. Kostumering, entourage, kleurstelling, verhaallijn alsmede de bombastische score maken indruk maar brengen eveneens de film van Coppola in de herinnering. Toch verschillen de films. Dracula van Coppola was strak gestileerd, strak gecomponeerd en dramatisch. Dracula van Besson is losser van compositie en tikt nu eens het drama en dan weer de parodie en de waanzin aan. Het eerste optreden van de graaf is een parodie op zich. Hij presenteert zich als een draqqueen in de spotlights die op het punt staat het lied “It’s Raining Men” playbackend ten gehore te brengen. Heerlijk.

Op zich levert Landry Jones in Dracula: A Love Tale een solide performance af. Ik zag in hem wel de vampier Vladimir Dracul. Christoph Waltz die als priester de Van-Helsing-rol op zich neemt, beviel me ook goed. Prettig onderkoeld en ironisch kwijt hij zich van de opgave de vampier uit te schakelen. Zoë Bleu is leuk maar maakt geen exceptionele indruk. De overige personages hebben vooral een dienende rol en dat functioneert prima.

Ondanks een aantal bloedige scènes en groteske beelden is de film geen pure horrorfilm. Besson legt het accent op de grens- en tijd overschrijdende liefde tussen Vlad en Elisabeta. De verbeelding van die liefde is hartstochtelijk en ontroerend. De regie van Besson is misschien wat losjes, maar uit de film spreekt een enorme energie die je in zijn greep neemt. Verder zorgen een prachtige entourage, een uitstekende vampier en heerlijke waanzin en prettige ironie voor een erg fijne filmbeleving.

In 1889 vervult een vampier [Caleb Landry Jones] de laatste wens van zijn volgende slachtoffer Jonathan Harker [Ewend Abid] door zijn levensverhaal te delen. In een inrichting onderzoekt een priester [Christoph Waltz] een vrouw [Zoë Bleu] die al 130 jaar oud zou zijn en volgens hem óók een vampier is. Besson geeft Bram Stokers pulproman een pulpbewerking voor de 21e eeuw met een visuele stijl die hier en daar doet denken aan Francis Ford Coppola’s verfilming uit 1992, maar zich verliest in romantische clichés. Afhankelijk van je persoonlijke voorkeuren is de door Michael Jacksons ‘Thriller’ geïnspireerde balscène het hoogtepunt of dieptepunt. Oppervlakkig en allesbehalve memorabel.

Er zijn al meer dan 200 films van Dracula gemaakt, eigenlijk heb ik het nu wel gezien. Dit was een beetje een Dracula , met een andere, maar zeker geen betere twist.

En ik was niet echt wild van het acteren, ik vond De Angelis echt vreselijk. Geen charisma, zeker niet de mooiste en ook zeer povere prestatie.

En dan spreek ik nog niet van de special effects, die echt vreselijk waren, zodat de film ook nog eens goedkoop leek.

En ik ben al geen fan van Luc Besson, 90 procent van wat hij gemaakt heeft is echte rommel.....

Leek meer op een remake van de film uit 1992(niet zo verwonderlijk ook als het op hetzelfde boek is gebaseerd), maar dan tamelijk zielloos en de enkele elementen die dan nieuw zijn toegevoegd voegen weinig tot niets toe. Kwalitatief stuk minder dus, en eigenlijk overbodig. Verschil tussen de aan zelfoverschatting lijdende regisseur Besson die altijd meer geïnteresseert is in veel actie en snelle montage, en een monumentale regisseur als Coppola. Als zelfs Waltz zijn bijdrage op de automatische piloot vervult weet je dat er iets mis is, Landry Jones heeft de goede kop voor deze rol maar kan qua acteren nog niet eens in de schaduw staan van iconen als Lee en Oldman. Visueel ziet het er wel redelijk strak uit, en misschien interessant om te bekijken als je nog nooit eerder een prent over deze Roemeense bijter hebt gezien, maar voor anderen is dit geen aanrader.