La Città Proibita (2025)

Erg vermakelijk. Italiaanse mafia vs Chinese martial arts. Er zitten een komisch sausje door de hele film heen, in de uitstekend gechoreografeerde en gefilmde actie (wat erg leuk werkt, Ballerina is er soms niks bij), maar ook in het drama. Die gedeelten zijn soms aardig te langdradig maar de humor is droog en...stigmatiserend. Deze film komt absoluut niet langs de wokecommissie. En is dat niet juist de bedoeling? Hoe langer hoe meer wordt duidelijk door de uitstekende beheersing van plotontwikkeling en dynamiek in spanningsboog (de sleur heeft een functie) dat het expres gedaan is om niet alleen een extra betekenislaagje toe te voegen, maar ook om het genre wat op de hak te nemen en tsja...het is gewoon leuk zo'n vermakelijke film te maken en stereotypen op de hak te nemen. Eigenlijk vind ik hem daarom; een standaard verhaal en genre zo beheersen dat je ermee kunt spelen, hem toch wel 4* waard dan 3.5"

Beetje klaar mee met zo’n zwaar onrealistische films.

Madam is 30 keer Rambo, yeah sure. Wordt helemaal gestoken en verrot geslagen & staat plots recht en vermoord er weer , vliegt nog eens keihard door een ruit erboven op , geen probleem allemaal haha, een beetje overdrijven oke, het is film. Maar dit is er los over & bij mij scoor je hier geen punten mee, ik erger er me aan. Dat maakt gewoon het boeltje lachwekkend & ik kan er niks serieus meer van nemen.

Niet dat die gevechten slecht gedaan zijn, dat is het niet.

Film duurde me ook veel veel te lang..

Waarom zijn er niet meer van dit soort films? Films die in ieder geval een beetje afwijken van het gebruikelijke...die tenminste proberen/durven iets af te wijken van de standaard. Zoveel Italiaanse genre-cinema komt er over ik weet, ook niet meer uit. Dit is een genrefilm die uitblinkt in actie en daarnaast uitbuiting van immigratie laat zien: ondergronds, door de Chinese maffia, en openlijk, door de Italiaanse maffia. Twee stereotiepe organisaties in oorlog...Een film die op een heerlijke manier China en Rome, Kip Kung Pao en Pasta all'Amatriciana, oosterse kungfu-films en Italiaanse komedie te combineren. De openingsscène in de keuken doet denken aan de vechtscènes van Jackie Chan en verder lijkt het ook een eerbetoon aan Bruce Lee. Met een strakke montage van de actiescènes alhoewel de choreografie wel vrij conventioneel is. Kortom, de film biedt een zeer plezierige kijkervaring, ook al begint de speelduur naarmate je naar einde toe gaat, de film wat tegen te werken. Ook regisseur Gabriele Mainetti derde is weer een lekkere film!