The Monkey (2025)

Perkins bewerkte een kort horrorverhaal van Stephen King uit 1980 en het heeft er alle schijn van dat hij zich op het laatste moment realiseerde hoe afgezaagd het concept van een vervloekt stuk speelgoed inmiddels was. Met belabberde CGI-splatter en mislukte grappen probeert hij wanhopig er een komedie van te maken. Maar CGI-splatter is noch schokkend, noch grappig en omdat het gros van de moorden buiten beeld plaatsvindt, is er ook geen sprake van spanning. Een kandidaat voor slechtste Stephen King-verfilming aller tijden … en dat dat wil wat zeggen!

Het concept van The Monkey leent zich niet bepaald voor de meest originele ingrepen, maar de kwaliteit van regisseur Oz Perkins helpt het een behoorlijk eind op weg. Zeker het bloedvergieten valt op, met genoeg creatieve manieren waarop de slachtoffers hier aan hun einde komen. Fijn dat de makers niet bang zijn om het grafische geweld op te zoeken en ze brengen de moorden dan ook overtuigend in beeld. In combinatie met de stilering van Perkins zit je als kijker dan ook garant voor goed griezelvermaak, maar wel eentje waarin de horror beter tot zijn recht komt dan de komedie. Het acteerwerk van Theo James kan er verder mee door, maar over de grote lijn wordt er niet geweldig gespeeld en betreedt zeker de tweede helft iets te bekend terrein. Niettemin zonder twijfel een fijne genremix met ervaren vakmanschap.

Longlegs vond ik heel goed dus deze nieuwste van Perkins wilde ik daarom ook meepikken ondanks de wat negatieve kritieken. Ik hoopte op tenminste een fijne horrorsfeer maar die is er niet echt, hetgeen ermee te maken heeft dat het een slasher-film is (geen psychologische horror) en je niet goed weet of het getoonde eng of grappig is bedoeld. In ieder geval is de horror niet echt eng en de humor niet echt grappig. Het bijkomende of onderliggende verhaal over de tweelingbroers is niet erg geloofwaardig en uiteindelijk niet eens zo relevant omdat ieder ander die de aap zou hebben gevonden ook alle dodelijke incidenten zou hebben kunnen bewerkstelligen want veel logica in wie de aap doodt is er niet: de film is vooral een soort ’99 manieren om gewelddadig om het leven te komen’. Het metafysische thema van de willekeur en de aard van de sterfgevallen – als alles een ongeluk is is niets een ongeluk – wordt niet uitgewerkt; het psychologische thema dat elke zoon een stukje horror van z’n vader meekrijgt is wel een beetje uitgewerkt. Uiteindelijk is de film – de moraal van het verhaal – een viering van de banaliteit van de dood: iedereen gaat dood, dus laten we dansen. Al met al weet de film nog net voldoende vermakelijk te zijn om een onvoldoende te vermijden.

Toch een flinke verrassing dit. Ben blind de film in gegaan in de veronderstelling niet meer dan een degelijke horrorfilm te zien met een bezeten aap. Ik had door de dialogen al vrij rap door dat dit een luchtige film is. Maar ook door de grappige en vlotte kills. Kreeg zelfs Final Destination vibes. Je weet dat de personages op grappige en ranzige manieren dood zouden gaan, maar in the Monkey is het wat directer. De kills zijn lekker bloedig en grappig, maar je ziet goed dat er op de PG rating gelet moet worden. De kills komen wel goed in beeld, maar de camera blijft nooit te lang hangen waardoor je echt weg moet kijken van de ranzigheid. In tegenstelling tot een bepaalde zuurpruim hierboven werkt dit juist goed bij the Monkey. Wat vooral blijft hangen is de humor en de grappige kills waarbij je nooit hoeft weg te draaien. Ondanks dat het in potentie heel goor is. Maar je ziet ook net weer genoeg dat het niet alleen aan de verbeelding overgelaten hoeft te worden. Ik zag wat mij betreft meer dan genoeg met de brievenbus of het zwembad. Wanneer je puur voor alleen de ranzigheid gaat probeer je een ander effect bij het publiek los te krijgen dan hetgeen de zaal waar ik vanmiddag in zat en iedereen zichtbaar genoot.

Echt pure fun. Dat het verhaal wat hakkerig is en bepaalde personages heel willekeurig aanvoelen (Elijah Wood) neem ik dan voor lief. Daar is deze film niet voor bedoelt. Dat past ook totaal niet bij de toon. Ook fijn dat zo'n film je niets overdadig probeert uit te leggen. Gewoon prima.

Ga dit vooral zien als je van leuke en ranzige kills houdt met een goede balans tussen precies genoeg te zien en teveel. Verwacht geen expliciete beelden waar je heel lang naar de ranzigheid moet gluren. Gewoon pure fun.

Het enige wat ik goed aan deze film vond was het design van de aap, voorderest snap ik niet wat hier horror én komedie aan moet wezen. Er is namelijk nul spanning te bekennen als het ware en grappen komen er al helemaal niet aan bod. Het is een beetje zo'n Annabelle film, zo'n pop zit stil, drumt een keertje en dan vallen er dooie, maar alle spanning ontbreekt als het ware en op zo'n manier word een 'horror' film wel heel saai, het word weer een keer tijd voor een horror film met een daadwerkelijke pop die moord praat en beweegt, dan maar een soort van Chucky rip off, dat is beter dan deze saaie shit.

Vreemde mix van horror en komedie, met wisselvallig resultaat. De juiste toon wordt niet gevonden door regisseur Osgood Perkins, hoezeer deze ook zijn best doet de kijker te vermaken. Hier en daar is het best gniffelen om de Final Destination-achtige sterfscenes, maar cast en plot schieten gewoonweg tekort. Gebaseerd op een kort verhaal van Stephen King, dat hier onherkenbaar verbouwd is.

Ik vind deze wel leuk en grappig en sfeervol verfilmd. Grappiger dan een gemiddelde komedie tegenwoordig. De humor is wel over de top overdreven Amerikaans vol clichés. Als je dat niks vindt dan vindt je deze film ook helemaal niks. Ik vond het goede entertainment na een lange dag werken. De kleine rol van Elijah Wood vind ik erg goed werken, erg grappig. De film pretendeert nergens meer te zijn dan het is. Van mij mag er ook een vervolg komen.

Aardige horrorfilm. Het verhaal is eenvoudig en dienst puur als kapstok voor Final Destination achtige kills. Die zijn best leuk bedacht en worden vakkundig in beeld gebracht met een vleugje humor. De film is daarmee best te kijken. Maar verder weet men weinig meer te brengen. Het wordt nergens verrassend of zenuwslopend. Het is allemaal erg makkelijk, maar al met al zoals gezegd wel vermakelijk. Het acteerwerk kan er mee door. Visueel verder in orde. 3.0

Gedurfde afslag voor Perkins.

Om na het recente succes van moody sfeerhorrorfilm Longlegs de druk der verwachtingen van je af te schudden en je Stephen King adaptatie van een flinke scheut humor te voorzien, vind ik al bewonderenswaardig. De man durft duidelijk zijn eigen plan te trekken. Dat hij met The Monkey die koorddans heerlijk aanstekelijk weet te volbrengen mag een klein wonder heten, maar wat mij betreft dubbel en dwars geslaagd.

De humor zit 'm veelal in de timing en de editing, want Perkins legt het beeld stil of schiet juist snel door naar de volgende scene als er weer een bizar overlijden plaatsvindt. De toedracht van de kills heeft in randomness en overdaad inderdaad iets weg van de Final Destination reeks, maar waar in die films de nodeloze serieusheid rond de kills het belachelijke karakter ervan onderstreept, omarmt The Monkey de uitzinnige hilariteit van de splatter met overgave. En het hoeft niet altijd volledig in beeld plaats te vinden om effect te hebben, dat heeft Perkins vernuftig goed in de gaten. De vertrapte slaapzak vol mush wordt pas op de autopsietafel opengetrokken en het vlammend hoofd wordt stilgezet voordat de brievenbus het doorklieft: wat mij betreft perfect getimed.

Het design van het aapje is creepy en de verschillende aanzichten waarmee het in beeld gebracht wordt wanneer het begint te trommelen werkt de dreiging aardig in de hand. Vaak is de uiteindelijke kill de bevrijding die de deur openzet voor de lach - en de humor moet je liggen, dat zal best. Hoogstwaarschijnlijk ook niet de beste film om met de verkeerde verwachtingen binnen te stappen, want de film kleurt aardig buiten de lijntjes van wat er (tegenwoordig) in horrorland gebeurt met alle elevated serieux en wildgroei aan remakes. Wat dat betreft deed de toon me nog het meest terugdenken aan jaren '80 horror, maar dan wel kundiger geschoten.

Perkins doet met zijn laatste exact het tegenovergestelde wat Eggers met Nosferatu neerzette: iets compleet anders. En ik had het op voorhand niet geraden, maar The Monkey overtuigt voor mij véél meer. Heerlijke film. 4*

Wow verrassend goed weer! Regisseur Osgood Perkins, de zoon van Psycho’s Norman Bates hoofdrolspeler Anthony Perkins is (naar mijn mening) wars van trends en doet gewoon zijn eigen ding! Het levert hem niet altijd de gewenste waardering op maar fans weten het ondertussen wel bij Perkins krijg je kwaliteit! (5 films 4x een 4 of zelfs meer) Wie denk dat dit lijkt op de onverwachte hit-film van vorige jaar wordt teleurgesteld! Nee hoor! Alhoewel deze film gebaseerd is op een kort verhaal van Stephen King uit 1980, en Perkins zijn liefde voor het werk van de schrijver laat blijken...voegt hij, wat lijkt ook iets persoonlijk toe! En laat horror nou net het genre zijn waarin je op dat vlak meer creativiteit kwijt kunt.

De film opent met een cameo waarin vader/opa Petey (Adam Scott (Severance) onder het bloed, de titulaire aap (geen speelgoed) probeert te verpatsen in een pawn shop. Dit aapje lijkt verdacht veel op de Japanse jaren '50 Musical Jolly Chimp maar deze trommelt. En inderdaad, een paar seconden later....vervolgens belandt je met een voice-over bij de tweeling Hal en Bill Shelburn als kinderen die er achter komen dat de opwindbare aap dood en ongeluk lijkt te brengen. 25 jaar later probeert volwassen Hal, wat hij als soort familievloek is gaan zien, dit te ontlopen. Wat bemoeilijk werd door de relatie met z’n zoon Petey ((Colin O’Brien, de jonge Willy Wonka), En tja, misschien dat z’n tweelingbroer er ook wel heel anders over denkt? En dan wordt het interessanter....

Perkins kiest vanaf de openingsscène al zeer duidelijk niet voor pure horror, maar voor morbide cynische humor. Wel zijn de sterfgevallen die er zijn lekker in overdreven expliciete gore Wel was dit vaak met CGI. Wat net ietes minder was. In het ‘Stephen King-verhaal zelf zijn er maar een beperkt aantal moorden dus hier kon de regisseur eens lekker creatief losgaan! Wat me overigens ook opviel, was het enigszins ‘aparte’ acteerwerk in de veelal bijrollen. Elijah Wood duikt plots op als een soort guru, Perkins zelf is te zien als hippie-achtige oom. Daarnaast zijn hoofdrolspelers Theo James (The White Lotus) en kind-acteur Christian Convery ook zeer prima in hun dubbelrol.

Voor King-liefhebber zijn er voldoende verwijzingen en knipogen naar eerdere King-verfilmingen. Wel balanceert Perkins soms door teveel enthousiasme op een dun koord Die priester was bijvoorbeeld echt *kuch* té creatief geschreven! Hoe Perkins hier eigen jeugdtrauma op een subtiele manier verwerkt met Stephen Kings werk past perfect. Het is te hopen dat regisseur Osgood Perkins excentrieke stijl niet verloren gaat, door tegenvallende kijkers. Maar gelukkig is dat tot heden nog niet aan de orde want niemand minder dan James Wan produceerde deze heerlijke King-verfilming. Dit is één van de beter geslaagde horrorfilms naar een King-verhaal Maar je moet wel wat afstand nemen van wat je gewend bent!

"Everybody dies. Some of us peacefully and in our sleep, and some of us... horribly. And that's life."

Erg leuk! Misschien toch minder dan ik verwachtte, maar het maakt nog steeds een leuke filmavond. Misschien dat het rijtje aan grote namen mijn verwachting onwijs hoog hadden gelegd, toen mijn beste kameraad deze film in de bioscoop had gezien en mij berichtte dat deze heel leuk was moest ik hem natuurlijk ook zien. Duidelijk werk van Perkins trouwens, het oogde het heel erg als zijn film van vorig jaar die ook krankzinnig was.

Deze haalt helaas niet het zelfde niveau als Longlegs, die in mijn ogen nog gestoorder was. Qua gore zit je hier wel aan het juiste adres, duidelijk dat Perkins daar ook wat meer gebruik van wil maken omdat het verhaal daar ook naar is. De kills deden mij stuk voor stuk ook denken aan Final Destination, maar ik ga altijd heel goed op dat foreshadowing effect, of waar alles "per ongeluk" lijkt te gaan. De creativiteit spat er dan in mijn ogen vaak wat meer van af. Ook hier had het zijn nodige effect, waar ik de kills stuk voor stuk erg leuk vond.

Van een verhaal kon je niet echt spreken, het was in mijn ogen meer een tijdlijn aan gebeurtenissen die allemaal met dodelijke afloop te maken hadden. Maar echt een diepgaand verhaal kon je hier overigens ook helemaal niet verwachten, een beetje een hersenloze film zo na de best strakke 'Longlegs'. Maar alles is ook gewoon perfect, de edits zijn heel goed, ik vond de film prachtig gefilmd alleen de CGI vond ik soms een beetje achterlopen, wellicht was daar een kleiner budget voor; even goede vrienden.

The Monkey

The Monkey gaat over twee broers die een oud speelgoedaapje terugvinden, waardoor een reeks mysterieuze sterfgevallen opnieuw op gang komt. Om het kwaad te stoppen, moeten ze hun duistere verleden onder ogen zien.

Ik had vooraf niet verwacht dat ik The Monkey zo laag zou beoordelen, aangezien ik echt uitkeek naar deze film, maar het is toch echt bij twee sterren gebleven. Een flinke teleurstelling. Het concept had potentie: een ogenschijnlijk onschuldig speelgoedaapje dat een duistere geschiedenis met zich meedraagt. Visueel is er ook zeker wat te waarderen – de aap zag er onheilspellend uit en de cinematografie was van hoog niveau. De kills waren bij vlagen inventief, maar helaas werd de impact daarvan tenietgedaan door zwakke CGI.

Wat mij uiteindelijk het meest stoorde, was de geforceerde cynische humor, die voor mij totaal niet werkte, vooral tijdens het tweede deel van de film. In plaats van de spanning te verhogen, voelde het vaak als een storende afleiding. Op meerdere momenten vroeg ik me echt af waar ik in vredesnaam naar zat te kijken. De toon sloeg soms zo de plank mis dat het de spanning compleet onderuit haalde. Het voelde als een film die niet kon beslissen of het nu serieus of absurd moest zijn, wat de kijkervaring alleen maar verwarrender maakte. Daarbovenop waren de personages oppervlakkig en ontbrak het de film aan de nodige diepgang.

Kortom, The Monkey mist de focus en balans die het had moeten hebben. Het interessante concept wordt overschaduwd door slechte effecten, een verwarrende toon en vlakke personages. Geen film die ik snel opnieuw zal kijken.

2 sterren.

Osgood Perkins maakt met The Monkey een adaptie van een verhaal van Stephen King en een leuke horrorfilm die zichzelf en de conventies van het horrorgenre niet al te serieus neemt. De leuke proloog maakt duidelijk wat de kijker kan verwachten. Die kan een film vol boosaardigheid, bloederigheid en zwarte humor verwachten. Het plot draait om een tweeling die al op jonge leeftijd met het kwaad wordt geconfronteerd en daar op latere leeftijd nog steeds mee te maken heeft.

Het kwaad wordt verbeeld door een mechanisch stuk speelgoed. Een aap met een trommel. Zodra de aap wordt geactiveerd worden dood en verderf de wereld ingebracht. Het mysterie rond het speelgoedaapje wordt niet verklaard. Van de kijker wordt simpelweg verwacht dat hij het absurde gegeven aanvaart. In eerste instantie lijkt het verhaal af te stevenen op een serieuze confrontatie met het kwaad als de film een beetje het verleden van de tweelingbroers induikt en daar wat emotionele conflicten blootlegt. Vals alarm. Al snel blijkt dat Perkins niet zo geïnteresseerd is in het maken van een emotioneel geladen film. Hij wil gewoon een macaber spektakel maken zonder de kijker diepgaand lastig te vallen met het grondig ontleden van de personages.

The Monkey is een film die dan weer hectisch en dynamisch is en dan weer de rust opzoekt. De eerste akte houdt zich bezig met de jeugd van de tweeling en is een explosie van absurde gebeurtenissen en bizarre figuren. Erg leuk. Erg dynamisch. In de tweede akte verliest de film iets van zijn dynamiek als Perkins iets andere tonen aanslaat en inzoomt op de onderlinge verhouding tussen de broers. Dat gebeurt niet heel diepzinnig maar neemt voldoende tijd om de film iets van zijn dynamiek te laten verliezen.

Gelukkig is daar dan steeds de humor die het verhaal weer onverwacht in schwung brengt. De humor is alomtegenwoordig en dringt zelfs de meest duistere momenten binnen. The Monkey is met recht een zwarthumoristische horrorfilm. Bij zo’n film passen groteske middelen die tot de dood leiden. Grotesk en simpel. Gruwelijk en grappig.

Verwacht geen heldere vertelstructuur. Het verhaal is chaotisch van opzet. Springerig. Het gaat Perkins niet om het afleveren van een tot in de puntjes gestructureerde film. The Monkey is geen film met verklaringen. Het gaat in The Monkey om het macabere en om de knipoog. Om de beklemtoning van het absurde idee dat een nietig speelgoedaapje in staat is om angst te zaaien en verantwoordelijk is voor moord en doodslag. The Monkey bekijkt zijn horror met een ironische blik. Leuk.

"It was a hunting accident, but not the usual kind. Uncle chip was trampled by a stampede of 67 wild horses in his sleeping bag on a camping trip. I overheard the undertaker say that, when they dumped the body out, it looked like someone had drop-kicked a cherry pie."

Deze Horror / Komedie film, geïnspireerd door een kort verhaal van schrijver Stephen King, met een leuk concept, combineert horror (inclusief expliciete gore) en komedie tot een onsamenhangend geheel, waarbij zowel het verhaal als het einde tegenvalt.

Wanneer de tweelingbroers Hal (de rustige, verlegen helft) en Bill (de nare, duistere helft) het oude apenspeeltje van hun weggelopen vader op zolder vinden, begint een reeks gruwelijke sterfgevallen om hen heen plaats te vinden. Al snel leggen Hal en Bill een causaal verband met het dodelijke aapje en willen ze er vanaf, maar dat blijkt uiteraard lastiger gezegd dan gedaan. Je kunt dingen in stukken hakken of in de fik steken, maar soms komen ze terug. Ze dumpen uiteindelijk het apenspeeltje in een diepe put, maar jaren later begint de ellende opnieuw en moeten ze weer in actie komen.

De film biedt in de basis licht vermaak, met name door de vele dodelijke moorden / ongelukken (alle sterfgevallen zijn overdreven bloederig) die worden gepleegd door de demonische opwindbare speelgoedaap met een trommel. Zodra men aan de sleutel op de achterkant van de speelgoedaap draait en de speelgoedaap begint te trommelen (dat werd altijd fraai in beeld gebracht), dan gaat er een dodelijk ongeluk gebeuren en de eerste krijgen we al te zien na een paar minuten als de weggelopen vader (Adam Scott) de speelgoedaap wilt dumpen in een winkel en waarbij dan de winkeleigenaar (Shafin Karim) om het leven komt (zijn darmen worden dan uit zijn lichaam getrokken door een harpoen van een oud duikerspak) door een bizar ongeluk.

Helaas weet het verhaal minder te bekoren. En dat is jammer, want de opwindbare speelgoedaap met de trommel ziet er griezelig genoeg uit om het gezicht te zijn van een horrorfranchise (zoals men gedaan heeft met de pop "Annabelle" uit de horrorreeks "The Conjuring"). Zo heeft de moordlustige speelgoedaap wijde en ingevallen ogen met een bezeten, starende blik. Een brede, ontblote glimlach, terwijl de tanden stijf op elkaar blijven. En slaat de speelgoedaap ijzingwekkend hard en zonder aarzeling onophoudelijk op de trommel wanneer de tijd is gekomen voor het volgende slachtoffer.

De eerste circa 30 minuten van de film, welke zich afspeelt in 1999 en waarin de tweeling Hal en Bill als kinderen (goede dubbelrol van Christian Convery) centraal staan, wekt de indruk dat we te maken hebben met een leuke, zelfbewuste film. Dit deel is leuk, mede door de leuke en ook mooie Tatiana Maslany als moeder Louis van de tweeling, heeft een vlotte vertelstijl, met scherpe zwarte humor die wordt versterkt door de strakke montage en heeft een aantal leuke en bizarre dodelijke ongelukken (o.a. met de onthoofding van oppas Annie, gespeeld door Danica Dreyer, in een Japans sushirestaurant). Wanneer ook hun moeder slachtoffer wordt, weet de tweeling dat ze van die verrekte aap af moeten zien te komen. De meeste hoogtepunten bevinden zich dus in dit eerste halfuur. En ik denk dat de film sterker was geweest als de tweeling jonger was gebleven.

Wanneer we vijfentwintig jaar vooruitspoelen, zakt de stemming langzaam weg. Hal heeft inmiddels een zoon, te weten Petey (Colin O'Brien), die hij maar een keer per jaar ziet. Hij is namelijk bang dat de speelgoedaap een vloek is geworden die Petey zal treffen en houdt hem daarom op afstand. Ook zijn broer Bill heeft hij al jaren niet meer gesproken. Bill leeft helemaal teruggetrokken, en heeft een duistere reden om te vrezen voor de terugkeer van de speelgoedaap.

Nu Hal en Bill volwassen zijn, komt het contrast tussen de overdreven ongelukken / moorden (zo vliegt het hoofd van tante Ida, gespeeld door Sarah Levy, in brand boven het gasfornuis en als ze daarna in paniek haar huis ontvlucht, vindt ze haar dood door tegen het ‘Te koop’-bordje op het gazon te lopen en verder zien we nog fraaie dodingen via o.a. een zwembad, een geweer, een bijennest en soort van kanon) en de serieuze toon van het verhaal minder goed tot zijn recht. De pogingen om spanning op te bouwen worden vaak tenietgedaan door flauwe humor en ook de balans ontbreekt.

Dit deel van de film had de humor moeten inperken of juist verder moeten uitdiepen, maar nu levert het voor beide elementen geen bevredigende ervaring op en ook het einde (waarbij uiteindelijk Bill om het leven komt) was niet bevredigend. Misschien ligt dit ook deels aan de acteerprestatie van Theo James (in de dubbelrol van de volwassen Hal en Bill), die ongemakkelijk overkomt.

Van de cast vond ik alleen Christian Convery en Tatiana Maslany leuk spelen en verder zijn er nog twee mooie vrouwen te zien in een piepklein rolletje, namelijk Laura Mennell als de ex-vrouw van Hal die de voogdij krijgt over haar zoon Petey en Corin Clark als de mooie en sexy vrouw die op een avond in een rode bikini in een zwembad van een motel wil gaan zwemmen, maar dodelijk verongelukt (ze ontploft) als ze duikend vanaf een springplank in het zwembad wilt gaan. En verder was het leuk om Elijah Wood te zien in een piepklein rolletje als de nieuwe man van Barbara.

"The Monkey" van regisseur Osgood Perkins is zeker geen volledige flop en zag er zelfs visueel overtuigend uit. De absurde overdrijvingen en het unieke concept van de demonische speelgoedaap maken de film de moeite waard voor een eenmalige kijkbeurt.

Ik geef The Guardian nog maar eens gelijk. A grating misfire zeggen ze terecht. Ik had na een kwartier al veel zin om er mee te stoppen, maar blijkbaar zijn er best wel liefhebbers van, geen probleem, ieder zijn ding....

gore moorden met veel bloed en rondspattende lichaamsdelen.

voor mij geen Stephen King verhaaltje.

mengeling van final destination en Chucky.

nee niet mijn filmpje

Matige film waarin een speelgoedaap voor dood en verderf zorgt als hij op zijn drums slaat. De film heeft genoeg ingrediënten voor een goeie horrorfilm (zo ziet de aap er goed uit en bevat de film een aantal leuke kills), maar het wist me toch allemaal niet echt te boeien. De toon is wat afwijkend waarbij de balans tussen horror en komedie ook niet helemaal goed werkt hier. Net geen 3.0 sterren.

Wat een tegenvaller zeg!!! Dat Theo James zich hiervoor heeft geleend. Beschamend.

Echt gewoon een vreselijk slecht, stom, niet leuk, niet spannend, niet eng verhaal. De personages zijn allemaal irritant, duf en niet boeiend.

De 'kills' zijn nog net leuk genoeg, maar doen we hebben het allemaal beter en mooier gezien.

Dus weg hiermee!!!!

Slechte humor.

Inmiddels hebben we de oprechte Stephen King-verfilmingen gehad. De nostalgische terugkeer naar zijn hoogtijdagen. De coming of age-films. De tearjerkers. De remakes van filmklassiekers. En met 'The Monkey' (2025) keren we kennelijk weer terug naar de zwarte humor en de onaangename personages. Het probleem is alleen dat deze horrorkomedie nergens echt eng of grappig wil worden. Het is een bonte verzameling van flauwe typetjes die in akelige ongelukken terechtkomen. Je hebt geen moment het gevoel dat hun lijden ook maar enigszins emotie oproept. Zelfs het psychologische steekspel tussen twee tweelingbroers wordt er maar een beetje bijgesleept. Het helpt ook niet dat de opvallend lelijke CGI al het leven uit 'The Monkey' (2025) zuigt.

Beetje in de stijl van X Pearl en Maxxxine zullen we maar zeggen. Moest er wel een beetje inkomen en vroeg me soms af of de humor overal is geslaagd. De aap is lekker eng gemaakt en de kills zien er goed uit. Verhaal is wel wat rommelig in elkaar gezet. Daarbij hebben ze ook twee tijdsbeelden neergezet. De jonge en oudere tweeling. Maar het had wel wat strakker in elkaar gezet mogen worden. Beetje V film geworden. Begint goed daarna kakt ie wat in om daarna weer los te gaan. Helemaal op het eind zien we wat absurde momenten voorbij komen. De schoolbus natuurlijk. En die kinderwagen. Tja het is een apart filmpje geworden.

Film 3,5

Beeld (4K) 4,5

Geluid 4,5

Dit was nog een leuk filmpje. Deed me een beetje aan de Final Destination reeks denken, met de vele absurde sterfgevallen en dito humor. Het verhaal was niet zo bijzonder, maar verveelde ook niet. De cast was ook niet slecht.

Wat een heerlijke film! De kills zijn lekker over the top, fijne humor ook. Een film die zichzelf niet te serieus neemt. Vooral om de laatste scène heb ik krom gelegen.

Wat mij betreft één van de betere Stephen King verfilmingen.

4*

Scary monkey

De speelgoedaap waar het allemaal om draait, laat veruit de beste indruk achter in dit verder wat flauwe Final Destination-aftreksel. The Monkey weet daarnaast ook niet altijd goed wat het wil zijn. Comedy? Horror? Het blijft er een beetje tussenin hangen en voelt uiteindelijk als vlees noch vis.

De vele noodlottige ongelukken voelen bovendien vaak gemakzuchtig bedacht. Al zitten er sterke uitschieters tussen — zoals een scène in een zwembad en een in brand staand persoon — zijn de meeste momenten ongeïnspireerd, uitgekauwd en ronduit slecht uitgevoerd.

Dieptepunten? De bijenaanval, die haast cartoonesk oogt, en een complete wereld die in brand staat. Als je niet het budget hebt om dat overtuigend neer te zetten: doe het dan gewoon niet

2,5★

Na drie keer onder de huid gekropen te hebben, slaat Perkins nu een andere richting uit. Al is zijn zojuist genoemde sfeer nog wel aanwezig. Toch wordt het doordrenkt met een dosis gitzwarte, droge en geschifte humor. Maar dat is wat je ook wel eens kan verwachten van een Stephen King film.

Wat kan ik zeggen over het resultaat? Namelijk dat het geniaal is. Het gaat echt de goede kant op qua horrorfilms en mensen worden toch weer eens creatief. Althans... die mensen waren er altijd al geweest, maar nu lijkt het gegeven de bioscopen toch wel een beetje te bereiken.

Ik denk dat de kijkers ietwat worden misleid. Centraal staat er hier een speelgoed-aap die... niet aan het moorden slaat... maar de moorden laat gebeuren nadat hij zijn trommelsessie heeft verricht. Degene die aan het sleuteltje draait is altijd de overlever. In de openingsscene wordt het al snel duidelijk met wat voor film we te maken krijgen.
We krijgen er al meteen zin in. Wat een maffe, gestoorde en briljante opzet, en dan moet de film nog beginnen.

Een Stephen King-concept zou ook bijna geen Stephen King-concept zijn als er ook naar de nostalgie gegrepen word. In dit geval begint de film in 1999 en volgen we de twee broers Hal en Bill. Hal is een beetje de nerd van het geheel terwijl Bill een geslepen zogenaamd winnende concurrent van zijn broertje is. Hun vader is zojuist overleden en de inboedel wordt verdeeld. In de inboedel zit dus ook.... ja, een speelgoed-aap. En natuurlijk is het ook niet vreemd om automatisch aan het sleuteltje te draaien.

En dit brengt binnen en buiten de huiselijke kring een hoop ellende met zich mee en gaandeweg komen de broers er al snel achter dat het niet slechts een horrorgerucht is, maar de werkelijkheid. Iedereen die iets te dicht bij de aap is geweest sterft een wel hele bizarre dood. Sterfgevallen zoals ik die toch zelden in films heb gezien; zelfs niet na vijf delen Final Destination (deel zes heb ik nog niet gezien).

Vijfentwintig jaar later volgen we voornamelijk de volwassen Hal als student. Na de ronduit... sorry dat ik het zeg... geniale dood van zijn tante lijkt het erop dat de geschiedenis zich herhaalt. Dan duikt zijn broer ook weer eens op via de telefoon en verschijnt de aap weer in zijn leven. Het wordt tijd om een hap adem te nemen.

Nogmaals, de film pakte voor mij echt op een fantastische en voornamelijk creatieve manier uit. De sterfgevallen zijn magistraal. Met als hoogtepunt die koksmes, paarden en die Te Koop-bord scenes , de settings en het verloop gaan goed door de olie, die aap ziet er maf uit, en hier en daar zijn er ook nog wat onderhuidse momentjes. Die nachtmerrie met dat enge gezicht van moeder vond ik een goede vondst. En ik had me ook niet kunnen bedenken dat de film eindigt op een apocalyptische manier.

Daarnaast ook de wereld en zijn verknipte personages. Cheerleeders die staan te springen en te zwaaien bij een ramp. En ja, dat einde... Komt er nog een deel 2? Met deze setting zou dat fantastisch zijn.

Oz Perkins timmert goed aan de weg en lijkt Hollywood nog altijd te willen omzeilen. Ik dacht dat ik even moest wennen aan zijn omslag, maar hij heeft hier toch misschien wel zijn allerbeste werk neergezet die alle grimmig-grappige raakvlakken in je geest weet te raken.

Simpel en fout vermaak op zeer hoog niveau!

4,5*

Het werk van Stephen King blijft een onuitputtelijke inspiratiebron voor horrorfilms. Dit keer is een korte novelle uit 1980 aan de beurt. Longlegs-regisseur Osgood Perkins probeert er zijn stempel op te drukken, maar al snel komt de aap uit de mouw: de film kan de hoge verwachtingen simpelweg niet waarmaken.

The Monkey schiet overtuigend uit de startblokken. Met zijn diabolische glimlach en drumslagen fungeert de speelgoedaap als voorbode voor Final Destination-achtige narigheid, maar lekker aangedikt met de nodige galgenhumor. De toon is wat dat betreft duidelijk: lachen om gruwelijkheid.

Die balans blijkt echter wankel. Het cynisme neemt de overhand en schoffelt de zorgvuldig opgebouwde sfeer onderuit. Perkins snijdt daarnaast psychologische aspecten als rouw, trauma en familieperikelen aan, maar verder dan de oppervlakte komt het niet.

Wat rest is een stijlvol gemaakte, maar onevenwichtige horrorfilm die zijn eigen richting verliest. The Monkey wil tegelijk geestig, gruwelijk en gelaagd zijn, maar eindigt als een ietwat wrange mengeling van alle drie.

2,0 * In de aap gelogeerd

[Horror Challenge 2025]

Heerlijke zwarte humor, naar een kortverhaal van Stephen King. Maar gelukkig was die zelf niet de regisseur. Het geheel is mooi aangekleed tot een langspeelfilm. Op de affiche zie je al 'Everybody dies' staan en dat klopt wel voor een hele hoop mensen. Het is allemaal vrij luchtig, maar net daardoor heeft het iets apart. De film neemt zich zelf niet serieus en gelukkig maar. Want dan zat je met zo'n vervloekt stuk speelgoed al snel in een vrij vervelende film vol clichés. Het resultaat is een heerlijk foute B-film.

Een horror-komedie pur sang! Bijna zwarte humor te noemen, de wijze waarop de mensen in de familie en anderen daaromheen, vermoord worden door de duivelse aap met trommel. Er zat zo'n typisch Stephen King- achtig sfeertje in, wat mij wel aansprak. Maar verwacht geen enge of naargeestige, onvoorspelbare film. Nee, hier zie je al mijlenver aankomen wat er gaat gebeuren doordat de aap op de trommel slaat. Een achtergrondverhaal over waar de aap precies nu was 'gefabriceerd' of iets dergelijks ontbrak, maar dat was ook niet de insteek van de makers van deze film. Heb wel veel betere gezien, maar voor dit specifieke genre ook geen slechte film.

Al met al vermakelijk voor een filmavondje met een drankje en een zak chips