Longlegs (2024)

Gisteren gezien in Première.

Aangenaam verrast van deze film.

Goede cast & verhaal.

Tempo zat goed met een opbouwende spanning.

Zou wel eens de beste horror van dit jaar kunnen zijn, voorlopig is het wel zo.

Niet dat we al echt goede horrors hebben gehad, maar deze is echt heel goed.

Horror... Eerder een Politie/Thriller.

Het was zeker een goede film.

Goed acteerwerk, goed verhaal, klein mysterieus kantje.

Maar verwacht aub niet dat het heel eng is, zoals de meeste zeggen.

Anders zal je teleurgesteld worden.

Qua schokkende beelden, zitten er toch wel wat in.

Nicolas Cage kwam er te weinig in voor. Maar deed het wel goed.

Al bij al zeker een geslaagde film, maar de hype is wel beetje te overdreven rond deze film.

Kijk, dit is een horrorfilm zoals ik ze graag zie. Waar veel titels het tegenwoordig moeten hebben van jumpscares en goedkope door cgi gegenereerde monsters, haalt Longlegs zijn kracht uit creepiness. Er heerst een voortdurend unheimische sfeer, waardoor je het gevoel krijgt dat er achter iedere scène een duivelse entiteit op de loer ligt die op sommige momenten onaangekondigd en genadeloos zijn gezicht laat zien. Dat alles met bizarre, glasharde en ultrarealistische narigheid tot gevolg. Enkel vals getokkel op violen als muzikale ondersteuning en pistoolschoten die klinken als rotjes in lege frisdrankblikjes, zorgen voor een gortdroog sounddesign dat precies past in het geheel. Monroe speelt stoïcijns en sociaal ongemakkelijk en doet dat met verve. Cage is onherkenbaar, knettergek en uiterst onvoorspelbaar: een rol die hem op het lijf is geschreven. De film komt wat langzaam op gang en geeft je voor driekwart van de speeltijd enkel losse puzzelstukjes, waardoor je constant aan het denken wordt gezet. Niet storend - zelfs prettig - is dat deze puzzel aan het einde op letterlijk kinderlijke wijze voor je wordt gelegd, gevolgd door een onvermijdelijke en zinderende eindscène die je tanden op elkaar zet. Horror uit het boekje. Ga het ervaren.

Eén van de beste - zoniet de beste - horrorfilms die ik de laatste tien jaar heb gezien. Een kleine 4,5 is dan ook zeker op zijn plaats.

Gister gezien in de bios.

Het zal door onze hoge verwachtingen komen, maar dit is één van de slechtste films die we in jaren hebben gezien.

In de pauze dachten we nog dit komt hopelijk wel goed, maar het werd daarna alleen maar erger.

Meteen vanaf de eerste minuut is het griezelen geblazen en voelt de film als een klassieke, claustrofobische en dreigende horrorfilm die je direct en tot het einde meesleept en je op het puntje van de stoel laat zitten: de film gebruikt alle bekende thema’s van het genre – van sadistische seriemoordenaars tot satanisme, Charles Manson en poppenhorror – en alle registers worden opengetrokken om het eng te maken van enge muziek en harde geluiden tot monsterlijke figuren en rondspetterend bloed maar het voelt nergens gekunsteld en alle elementen zijn gemengd tot een weinig voorspelbaar dus spannend verhaal over een FBI-agent die vanwege haar onderzoek naar de moorden een vreselijk geheim uit haar eigen kindertijd ontdekt. De film heeft misschien wat kleine plotgaten en het is opvallend dat je aldoor het laatste puzzelstukje zoekt dat tegen het einde wel erg expliciet wordt gegeven maar dat kan de pret niet drukken. Het verhaal heeft een surrealistisch aspect – zoals gezegd gaat de film mede over onderdrukte herinneringen – dat ook visueel wordt uitgeleefd in heftige flashbacks maar ook door de unheimische interieurs van de ene keer gotische drukte en warme kleuren (dat doet denken aan spookhuizen) en de andere keer steriliteit en koude kleuren (dat doet denken aan zieken- en slachthuizen) waarbij de lijkbleke ‘longlegs’ en de realistische poppen het helemaal afmaken: de film voelt als ‘horror on paddo’s’, waarbij je in een (bad) trip wordt gedompeld, en dat is een heerlijke, intense belevenis. Kortom, ofschoon het postmoderne horror zal zijn – een pastiche van horrorklassiekers en een hommage aan B-horrorfilms – is het wat mij betreft zelf een klassieke horrorfilm geworden die je ouderwets laat genieten.

Uiterst onheilspellende horrorthriller met een onvoorspelbaar verloop en uitstekend acteerwerk van hoofdrolspeelster Maika Monroe. Wat mij betreft is dit haar beste rol tot nu toe, maar ook Nicolas Cage speelt een heerlijk excentriek en opvallend figuur. De absolute winnaar is echter Oz Perkins zelf, die zich steeds meer ontpopt tot één van de beste horrorregisseurs binnen het moderne tijdperk. Zijn leiding mondt hier (wederom) uit in zeer sfeervolle opmaak, uitstekend camerawerk en een oerdegelijke spanningsopbouw. Longlegs houdt de kijker voortdurend in zijn greep door een nare, onveilige sfeerzetting te creëren die nooit wordt losgelaten. Knap ook dat Perkins een hoop verschillende invalshoeken bij elkaar weet te krijgen zonder een geforceerde indruk te maken. Spijtig is dat het gebeuren nergens ontpopt tot een ware nagelbijter, maar 't scoort op de overige vlakken genoeg hoge cijfers om dat te compenseren. Ik beschouw mezelf als een groot fan van het werk van Perkins en kijk dus nu al uit naar The Monkey. Dikke pluspunten overigens voor de marketing van Longlegs, die laat zien dat je een film interessant kan maken zonder de volledige inhoud prijs te geven.

Bij een film als Longlegs moet je toch blind de film ingaan. En best op een groot doek zien. Want de makers spelen ook met beeldvorm om zo de sfeer en het claustrofobische gevoel wat kracht bij te zetten. Het verhaal draait rond een seriemoordenaar, zodat je extra spanning krijgt met een who don it en de klok die tikt in een lopende zaak. Maar ik kan me wel voorstellen dat sommigen de film minder vinden. Het is minder narratief dan een Silence of the Lambs, maar maakt wel veel goed met de sfeerzetting. De gebeurtenissen zijn ruw en plots, zonder dat het de cliché schrikmomenten zijn. Is het de beste horrorfilm? Hell no! Maar wel een zeer goeie die bewijst (voor zover dat nodig is) dat het genre lang niet dood is.

Het 'probleem' van Longlegs is dat het soms in een spagaat zit. In de broeierige jacht naar een seriemoordenaar wordt op het einde plotsklaps alles uitgekauwd, wat voor een thriller een beetje als een anticlimax aanvoelt. En de momenten waarop horrorelementen naar voren treden, is het allemaal niet zo eng als wordt gesuggereerd. Met een tikkeltje overmoedige mix van twee stijlen is Longlegs dan ook maar een deels geslaagd experiment. Maar vooruit: door een heerlijk zotte Nicolas "Koekoek" Cage 0,5 * erbij.

3,5 * Hail Nicolas

Toch wel een van de toppers in dit genre van dit jaar.

Cage zet hier een ijzersterke rol neer waar ik nog veel meer van wil zien.

Een prequel of sequel zou erg tof zijn ... zijn personage is gewoon geweldig.

Ook de andere rollen worden erg goed vertolkt.

Een film die niet iedereen zal bekoren maar dat hou je toch.

Meer een thriller dan horror trouwens.

Silence of The Lambs Meets Cure and Zodiac.

Geweldige creepy thriller-horror met een fantastische Nicholas crazy Cage als Longlegs. De regie is originéél, met leuk, uniek camerawerk. Met name de gekozen shots en kaders dat je niet verwacht. Heerlijk verfrissend. De jaren 90 mixed met 70 setting is een uitstekende keuze. Gelukkig niet meegegaan met vandaag, wat gewoon niet nodig was.

De protagonist, Lee is geen Karen, geen vrouw die zich Belangrijk vindt maar een stille maar slimme jonge vrouw met een donker verleden.

Jammer van de voorspelbaar einde. Die ik al zag aankomen in begin. Ondanks dat is Longlegs een horror topper. Beste van het jaar zullen we moeten afwachten nadat The Substance zijn premiere beleeft.

Ik vond de film niet heel bijzonder. Vooral een beetje raar en veel te donker gefilmd zonder dat er visueel echt iets te beleven is. Er wordt wel aardig met suspense gewerkt maar Monroe is enorm apathisch waardoor dat ook niet echt werkt. En het einde zie je al van vrij ver aankomen en verrast ook niet echt. Echt slecht is het allemaal niet en de eerste drie kwartier zijn wel oké maar daarna zakt het wat weg allemaal. 2,0*.

Eigenlijk vond ik er geen klap aan. Longlegs is vrij voorspelbaar, heeft een misleidende trailer en weet nauwelijks onder de huid te kruipen. Cage in een lekker maf rolletje al lijkt hij niet eens echt voor de suspense te moeten zorgen. Oz Perkins speelt namelijk vooral met de kijkers gedachten. Wat helaas grotendeels jammerlijk mislukt. Aan Maika Monroe en Underwood ligt dat niet, aan de regie wel. Grotendeels voelt dit namelijk als een pakembeet The Bone Collector. FBI zoekt moordenaar. Thats it.

2,0*

Ik had hooggespannen verwachtingen voor Longlegs, en die zijn jammer genoeg niet waargemaakt. Op basis van de synopsis, uitleg, beelden, reviews enzovoort leek deze film helemaal in mijn straatje te liggen. Een soort mix tussen Silence of the Lambs en True Detective, met een vleugje van het bovennatuurlijke? Count me in! En hoewel die mix op papier zeker klopt, was ik niet helemaal mee met de uitwerking ervan. Er werd gekozen voor een hele koude, afstandelijke, op momenten bijna abstracte benadering, en die beviel me niet voor de volle 100%. De film lijkt niet helemaal geworteld in 'onze' realiteit, vanaf het begin al niet. De personages voelen niet helemaal menselijk. De acteerprestatie van Maika Monroe, hoewel best sterk, voelt vanaf het begin al een beetje irreëel en afstandelijk aan. Het is een bepaalde stijlkeuze en sfeerzetting waar regisseur Oz Perkins voor gaat, maar het zorgde er in mijn geval voor dat de film minder 'echt' aanvoelde en daardoor minder angstaanjagend werd. Er wordt ook wel heel sterk geleund op het bovennatuurlijke en satanische, en dat vond ik zeker in het laatste halfuur een vrij makkelijke uitweg. Het maakt de film ook zeker niet enger, integendeel. Het verwijdert de film nog verder van het 'echte' leven en de 'echte' horror die echte seriemoordenaars veroorzaken, wat ik altijd vele malen verontrustender vind. Het zorgt er ook voor dat het plot- en schrijfwerk niet zo sterk hoeven te zijn, omdat ongeloofwaardige zaken toch gewoon weggewuifd kunnen worden door de verklaring van het bovennatuurlijke.

Terwijl het hier juist met de seriemoordenaar heel snor zit. Cage mag z'n ding doen en zet een afschuwwekkende, angstaanjagende creatie neer. Die openingsscène is veruit het meest creepy moment van de film, maar alle scènes waar Cage in zit zijn op z'n zachtst gezegd ongemakkelijk. De film zou een stuk enger zijn geweest als er meer op Longlegs zelf gefocust zijn geweest, in plaats van op de duivel. Regiekeuzes van Perkins zijn ook redelijk sterk, met onverwachte camerahoeken waar je net niet alles goed genoeg ziet om volledig op je gemak te zijn, en een sterke visuele sfeerschepping. De donkere locaties, uitgerekte bossen, de continue deprimerende grijze lucht.. Het is geen wereld waar je lang in wil vertoeven, maar wel sterk gedaan.

Helaas zitten er voor mij wel te veel minpunten in om er meer dan 3* aan te geven. Niet het kleine pareltje waarop ik gehoopt had, maar niettemin geen onaangename zit.

Ik heb denk ik dit jaar niet zo'n saaie film gezien van zo'n grootheid. Horror? Ik schrok inderdaad van de langdradigheid en gewoon het ontbreken van welke vorm van actie dan ook. De momenten die spanning moesten brengen waren erg voorspelbaar. Verwacht je actie en enige vorm van horror te zien, dan is deze film waarschijnlijk niks voor jou. De trailer en verhaal lijken goed, maar dat is denk ik ook het enige wat er goed aan was.

Onderhoudend filmpje en bij vlagen behoorlijk eng (ik kan niet goed tegen suspense), maar uiteindelijk voelde ik me toch een beetje bekocht.

Het leuke van dit soort films is dat je als het ware mee mag denken met de FBI. Er is een moordmysterie en terwijl de autoriteiten de puzzelstukjes proberen te leggen, puzzel je lekker met ze mee. Idealiter denk je aan het einde: Natúúrlijk zit het zo! Wat dom van me dat ik dat niet eerder zag!

Hier gebeurde dat niet. Je denkt de hele tijd dat die Longlegs een of ander traumaatje te verwerken heeft, maar uiteindelijk blijkt het allemaal het werk van de duivel. Daar kan ik weinig mee. (Al zie ik in de comments dat sommigen van jullie het einde al van mijlenver aan zagen komen. Misschien ben ik gewoon niet zo intelligent.)

Verder vond ik het maar vervelend dat die agenten er voortdurend met z'n tweeën opuit trekken. Leuk voor de spanning in de film misschien, maar het is niet erg geloofwaardig dat je een vermoedelijke massamoordenaar gewoon even met zijn tweetjes denkt in te gaan rekenen.

Zo zaten er wel meer kleine irritatiemomentjes in de film. Dat leidt me dan toch af. Maar als je niet op alle slakken zout legt kun je je hier prima anderhalf uur mee vermaken.

Politie-Thriller met wat fantasy en horror elementen.

Ik betrapte mezelf een aantal keren erop dat ik dacht ‘hoe lang duurt ie nog?’

Longlegs is vermoeiend, langdradig en het plot is erg zwak, of in elk geval zwak verfilmd. Wederom heeft de duivel het gedaan en dat zie je eigenlijk al de gehele film aankomen Als je een plot aan het einde moet uitleggen met een monoloog terwijl je net anderhalf uur hebt kunnen vullen, dan zegt dat eigenlijk wel genoeg.

De acteerrol van Nicolas Cage is ook zwaar irritant. Volledig over de top in plaats van eng. Dat zijn rol hier in een rijtje wordt genoemd met Norman Bates en Hannibal Lecter vind ik echt een belediging voor deze twee horror-iconen. Pas tegen het einde van cages rol -in de politiecel- wist ie me één keer te boeien. De andere hoofdrolspelers doen het wel oké. Er zitten wat aardige scènes in en de suspense sfeer wordt nog wel goed neergezet, zolang Cage buiten beeld blijft. Hoe dan ook vond ik het erg Amerikaanse en dertien in dozijn

Opzich nog wel het kijken waard maar ik zou lekker wachten tot ie te streamen is.

Hysterische Cage

Long legs floreert met name op het gebied van filmstijl en een redelijke finale. De filmstijl doet met regelmaat terugdenken aan het geniale Breaking Bad waardoor ik mijn aandacht er aanvankelijk goed bij had. Wat mij echter een beetje uit het verhaal begon te trekken was de over acterende hysterische Cage, die net iets te hard zijn best lijkt te willen doen om een iconisch personage neer te willen zetten. Ik vond zijn personage met name heel geforceerd overkomen en nooit echt beangstigend. Hoe meer hij in beeld kwam, hoe minder spannend het werd.

De finale compenseert dit enigszins, al voelt het bovennatuurlijke element deels ook aan als een wat gemakkelijke oplossing om het verhaal af te ronden. De ijskoude vertolking van Alicia Witt weet de finale dan weer wel goed te verkopen waardoor deze alsnog wel behoorlijk bij mij binnen kwam. De opbouw hiernaartoe had echter een stuk sterker (lees enger) mogen zijn.

Overigens wel leuk om Maika Monroe weer terug te zien, die, net zoals in It follows, weer een meer dan degelijke acteerprestatie neerzet.

3,0*

Een mix van verschillende genres waarbij de film start als een detective thriller met de jacht op een seriemoordenaar. Deed me wat denken aan Zodiac van Fincher met die raadsels. Trage opbouw, maar daarom zeker niet oninteressant.

Een bizar personage die Lee Harker, erg introvert en weinig sociaal. Heeft een bepaalde gave om semi intuïtief dingen te zien.

Cage komt pas later op de proppen. Doet het weer goed al zag ik hem al beter uit de verf komen. Dan vond ik zijn recente vampierenfilm Renfield (Film, 2023) sterker. Een film die vervolgens evolueert naar fantasy supernatural horror. Sommigen zullen dit over the top en kitsch noemen, anderen dan weer verfrissend. Ik hang er wat tussen. Niet slecht, maar de verwachtingen lagen hoger.

Longlegs was toch wel een beetje een gehypete film, niet alleen qua marketing maar ook voor mij met twee favoriete acteurs Maika Monroe en Nicolas Cage samen en dan nog in een horror/thrillerfilm. Heel gevaarlijk dus om uiteindelijk niet teleurgesteld te worden, maar gelukkig was dat niet het geval. Ik vond elke minuut van de film de moeite. Intrigerende sfeer, soms versterkt door soundeffects maar soms was pure stilte al genoeg. Het gevoel dat Longlegs binnen in huis zat bijvoorbeeld. Maika Monroe speelde prima, haar ademhaling was soms misschien wat overdone dat is het enige kritiekpuntje dat ik eigenlijk heb, maar goed dat is versterkt geluid en niet meteen haar schuld denk ik. Nicolas Cage, goh amai, wat een uniek personage creëert hij hier. Zo subliem, briljant gespeeld ook al is zijn screentime zeer beperkt. Hij maakt van Longlegs meteen een nieuwe cult classic. Einde kent ook een prima twist en is ook voor interpretatie vatbaar pistool gaat niet af om de pop kapot te schieten. Geen idee of er een vervolg komt. Hoeft voor mij niet, maar voor prequels zou er op zich wel ruimte zijn. Je gaat dan wel een heel andere film krijgen want ik veronderstel dat het dan zonder Maika zal zijn.

Zeker geen perfecte film, met een aantal momenten die de logica tarten, maar qua sfeer, plot en personages is dit zo goed gedaan dat je dat best door de vingers wilt zien. En met een bijna onherkenbare Nicolas Cage als de bizarre titelfiguur heeft de film een memorabele troef in handen. Maika Monroe is overigens ook goed in de autistische hoofdrol. Hier en daar zit de film tegen horror aan, maar nergens ontspoort de boel. Regisseur Osgood Perkins is al een tijdje bezig maar zet zich hiermee definitief op de kaart.

Het voelt alsof Nicolas Cage in de renaissance van zijn carrière de positie heeft verworven dat dit soort rariteitenkabinet-personages specifiek voor hem geschreven worden. Meer dan het een karakter betreft dat solide fundament meekrijgt, wordt hem een podium verschaft om weer eens lekker gek en bevreemdend uit de hoek te komen. Zo organisch als het voelde in Mandy is het nadien niet meer geworden, meer vreemd-om-het-vreemd.

De film en het plot lijkt er haast omheen verzonnen: veel heeft het niet om het lijf en hoewel het stilistisch best bijzonder is, bijtijds verrast met onverwachte bruutheid en qua sfeer een constante, ongrijpbare bevreemding weet te bewerkstelligen, weet het als geheel niet echt te overtuigen. Ik kon het acteerwerk van Monroe ook slecht plaatsen: haar stoïcijnse, haast apathische karakter voelt als een trucje waar ik nooit een echt persoon doorheen voelde.

Ik las hier in een eerdere recensie dat de wereld van Longlegs nooit écht als onze realiteit voelt en dat vond ik een treffende observatie en in principe heeft de film dat mee; het weet er echter nooit een volledig overtuigende alternatieve wereld mee te scheppen. Ik heb er zeker van genoten maar de sterke elementen weten het toch niet te verheffen tot iets werkelijk unieks. Ik had er graag meer dan 3,5* voor willen geven.

Niet zo geweldig als gehoopt. De aanloop is toch wat lang en te weinig onderhoudend. Lee Harker is dan wel een cool personage, Cage zet een geweldige rol neer en de unheimische sfeer is bij momenten heerlijk, maar de ontknoping is eigenlijk aan de belachelijke kant en daardoor niet bevredigend.

Sorry, ook niet helemaal uitgekeken, bij het slechtste wat ik dit jaar gezien heb. Heeft Cage nu nog altijd geld nodig? Wat een vreselijk gedrocht dat ook nog eens zeer irritant is...

Longlegs

Ik heb deze film een tijdje uitgesteld uitgesteld, omdat ik had gehoord dat het niet voor iedereen is. Na het kijken begrijp ik waarom.

De film volgt Lee Harker, een jonge FBI-agente die de opdracht krijgt om de identiteit van de seriemoordenaar "Longlegs" te achterhalen. Terwijl ze dieper in de zaak duikt, ontdekt ze dat ze een persoonlijke band heeft met de moordenaar. De vraag blijft of ze hem op tijd kan stoppen voordat er een nieuw gezin ten prooi valt.

De film bouwt langzaam op, en het eerste uur kan dan ook wat traag aanvoelen. Het is soms echt even doorbijten. Het mysterie rondom de zaak blijft echter boeiend, waardoor je als kijker toch wilt weten hoe alles in elkaar steekt. Wat ik echter miste, was de spanning en urgentie die je zou verwachten in een thriller zoals deze. Het personage van Lee Harker, gespeeld door Maika Monroe, draagt hier niet altijd aan bij. Naarmate Nicolas Cage, die de rol van Longlegs vertolkt, vaker in beeld komt, wordt de sfeer steeds vreemder, maar tegelijkertijd gebeurt er ook meer. Het is jammer dat hij niet meer speeltijd kreeg, want hij speelt zijn rol uitstekend. Tegen het einde van de film wordt letterlijk voorgeschoteld hoe de vork in de steel zit, wat ik persoonlijk jammer vond.

Visueel is de film sterk, met een aantal brute scènes en goed gebruik van belichting om de beklemmende sfeer te versterken. Het verhaal rondom de persoon Longlegs intrigeerde me steeds meer en ik zou graag meer van hem en zijn Satanische praktijken willen zien in een eventueel vervolg.

3 sterren.

De film moet het vooral hebben van de sfeer en van het acteerwerk. Monroe speelde ijzersterk, en Cage kon weer helemaal los met zijn typetje. Geweldig! Jammer dat zijn rol niet heel groot was.

Het grootste gedeelte van de film blijf je in spanning zitten, maar tegen het einde levert het wel wat in op de kwaliteit van de spanning. Vooral wanneer je ongeveer weet hoe de vork in de steel zit verliest het zijn kracht. Al met al een prima film, met een spannende sfeer, goede acteurs en prima cameravoering.

Aardige mysterieuze thriller met een vleugje horror. Het verhaal is best aardig maar wel met een wat merkwaardige twist, maar niet storend. De uitwerking is best goed. De film is sfeervol.en lekker duister wat al snel een prima horror gevoel geeft. De film bevat ook een aantal spannende en ongemakkelijke momenten. Het acteerwerk is erg sterk, zeker Monroe zet zich goed op de kaart. Cage zijn rol is wat overdreven. Visueel zoals aangegeven dik in orde. 3.5

"Daddy! Mommy! Un-make me, and save me from the hell of living!”

Waanzinnig vette film, zoals ik stiekem ook wel een beetje had verwacht. Ik wou hem al aardig lang kijken, en op de hike trip naar Zwitserland had ik de eerste kijk beurt gehad, alleen hebben we hem toen niet afgekeken dus koos ik er voor afgelopen zondag om de film maar nog eens te kijken. En dat was misschien ook wel de betere keuze die ik heb gemaakt voor deze film, want opnieuw kijken was wel nodig aangezien ik het eerste deel van het verhaal niet goed had gevolgd. Al heeft het einde mij wel echt te pakken gehad, en voor mij was dat ook in mijn ogen de kers op de taart.

En ik snap nu oprecht dat deze film niet voor iedereen gaat zijn. Want ja, het is een vrij bijzondere film. Ik kan hier dus heel veel mee, want de film volgt best een hele toffe uitwerking die mij gewoon wist te overhalen. De film is niet per definitie heel goor, een vermakelijke crime horror is dit wel zeker! De film is met vlagen heel vreemd, dat geef ik wel toe. Alleen werd het nergens echt hinderlijk. Ik ben dan wel eens met wat ik hier al lees, en dat is dat de film misschien iets té langzaam is om ook daadwerkelijk heel eng te worden, een creepy film vond ik het wel zeker.

Maika Monroe vond ik echt waanzinnig lekker acteren als Lee Harker. Een vrij introverte vrouw die duidelijk dingen meegemaakt heeft in haar jeugd, en dat zie je gereflecteerd in haar personage. Een stille en vooral rustige dame, die vaak ook onzeker en ongemakkelijk is in sociale situaties maar, een onwijs slim brein heeft om de grote massamoordenaar ‘Longlegs’ te achterhalen, nadat ze meedraait in een onderzoek naar hem. Longlegs wordt dan weer gespeeld door Nicolas Cage, een uitgelezen rol voor hem waar hij zijn enge acteerkunsten weer op display kon zetten.

Het einde vond ik by far het best. Dit is eigenlijk nadat Longlegs is opgepakt, en zichzelf daar overigens ook vermoord. En je er eigenlijk steeds meer achter kwam dat het om een satanische bedoeling ging. Maar, wanneer je er vervolgens langzamerhand achter komt dat het waarschijnlijk haar moeder is (daar kom je later ook achter omdat haar moeder dan haar collega doodschiet), ontpopt de film zichzelf (en ook de clou) en eindigt de film dus gewoon echt waanzinnig vet.

Het gedoe met die poppen vond ik misschien niet héél bijzonder, de zwarte magie die eraan hangt is dan wel weer erg tof bedacht. Misschien had ik soms op een iets grovere film gewacht, misschien iets goorder of nog creepier dan hij al was. Longlegs kwam maar bar weinig voorbij, en zoveel zag je van hem nou ook weer niet. De film kruipt zeker onder je huid, weet zeker de kriebels te geven maar, kon amper met dingen komen om echt doorslaggevend te zijn. Ik had overigens wel gehoopt dat het einde wat spectaculairder was geworden, de film doet zich er vrij makkelijk mee af, en dat is zonde!

Ik vind het overigens wel gewoon echt een leuk filmpje hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar als die punten een tikkel sterker waren, had deze film de voltreffer ontvangen, en dat doet hij helaas nu dus niet.

Het is bijzonder hoezeer ik uitkeek naar de nieuwe Oz Perkins, terwijl ik bij inspectie pas twee films van hem gezien blijk te hebben: Gretel & Hansel (2020) en February (2015). De eerste gaf ik slechts een zesje en February ook maar een zeven, maar die laatste heb ik wel echt van genoten, en voelde als een belofte naar meer. Longlegs leek dat waar te gaan maken in de early buzz. En daarna werd het inderdaad een gigantische kaskraker.

Tien jaar na It Follows (2014) speelt Maika Monroe FBI-agente Lee Harker, die de zaak van een seriemoordenaar krijgt toegewezen. Het onderzoek neemt onverwachte wendingen en er is zelfs sprake van occulte praktijken. Lee ontdekt dat ze een persoonlijke band heeft met de moordenaar. De tijd dringt om hem tegen te houden voordat een nieuw gezin vermoord wordt.

Dat een horrorfilm dikke doekoe binnenbrengt aan de box office en zijn budget meermaals terugverdient zien we wel vaker, maar dat een film óók een kritisch succes is, al iets minder. Maar Perkins' film is dat absoluut. Wellicht te traag voor sommigen, maar een traktatie voor veel doorgewinterde filmliefhebbers die de pacing en moeite die erin gestoken is wel kunnen waarderen. In het acteerwerk, cinematografie, score en editing blijkt duidelijk dat dit geen tussendoortje voor Perkins was.

Monroe speelt de rol van haar carrierè (en brunetje staat haar goed!) en Cage weet zijn unhingedness bijzonder vakkundig binnen de grenzen te houden van wat de film toestaat, al zullen over dat laatste de meningen verschillen. En terwijl de kijker zijn weg probeert te vinden door het onvoorspelbare script (dat net zo veranderlijk is als de aspect ratio), zorgen Perkins regie, de fraaie beelden en de score van Elvis Perkins (als Zilgi) voor een bijzonder sfeervolle trip, die me nu en dan zelfs even aan Fincher deed denken.

Een film die herziening vraagt voor een definitief oordeel, maar nu al een mooie waardering krijgt.

4*

Om met de deur in huis te vallen ik ben een groot Oz Perkins-fan! Zijn February (ook bekend als The Blackcoat's Daughter (2015) was een goede kennismaking. Vervolgens maakte hij met I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016) en Gretel & Hansel (2020) twee juweeltjes die beide zware favorieten werden! Echter succes bleef uit (dramatisch ondergewaardeerde films) Dus het commerciële succes voor Longlegs in de bioscoop is absoluut welverdiend!

Al zal de internetmarketing van mysterieuze Teasers en een speciale website er ook aan bij hebben gedagen! De film met een beetje ongewone aanpak bevordert onvoorspelbaarheid maar dit is ook zijn meest conventionele tot nu toe, (zoals hij zelf ook toegeeft geïnspireerd door Silence of the Lambs) en daardoor ook meer voelt als een stapje terug... Dus allerminst: de beste film van de zoon van Psycho-acteur Anthony Perkins, Osgood Perkins

Een grimmig sfeervolle FBI-procedure waar FBI-agent met een bijzondere intuïtieve gave (of helderziendheid) Lee Harker (Maika Monroe) onderzoek doet naar een seriemoordenaar die bekend staat als Longlegs.(Nicolas Cage) Vaders die ogenschijnlijk volkomen normaal zijn, vermoorden het hele gezin. Echter op de plaats delict worden gecodeerde brieven gevonden en er is opvallend detail omtrent de verjaardagen van één van de kinderen. Er lijkt dus iets mysterieus/occults aan de hand te zijn.

Toch weet de film Fucking creepy vet te zijn Met de soundtrack die zorgt voor kippenvel door valse pianotonen en schichtige violen. Door Nicholas Cage die in eert instantie bijna onherkenbaar was maar ook angstaanjagend en smerig. En om Maika Monroe eigenlijk rust de verstikkende atmosfeer vrijwel geheel op de schouders van haar performance...met groot gemak laat ze Goth zien wie de echte sterke vrouw in een horrorfilm is!

De ingrediënten zijn wat bekender maar Osgood Perkins levert door zijn passie, persoonlijkheid en een flinke dosis lef ook nu weer een geslaagde film af! Alhoewel dus conventioneel en minder uitdagend en daardoor zeker niet zijn beste is zoals alles wat Perkins heeft geregisseerd: is het meer dan de moeite waard.

"Cuckoo! There she is, the Almost Birthday Girl. Oh, but... it seems I wore my long legs today. What happens if I...?"

Van regisseur Oz Perkins heb ik alleen de Horror / Mystery / Thriller film "I Am the Pretty Thing That Lives in the House (2016)" gezien en die vond ik enorm saai. En hoewel ik al snel wist hoe de film zou eindigen, of beter gezegd met welke familie (namelijk familie Carter), is deze film (een zogenaamde Slow-Burn) wel veel beter. Deze "Longlegs" van hem trok mijn aandacht vanwege het meespelen van Nicolas Cage, die als geen ander maniakale rollen kan neerzetten. En in "Longlegs" doet hij dat wederom en is hij overtuigend en bijna onherkenbaar en zelfs eng.

"Longlegs", welke zich afspeelt in de jaren 90, vertelt het verhaal van de jonge FBI agent Lee Harker (Maika Monroe), Lee is nog niet zo lang bij de FBI en wordt direct op een lastige zaak gezet. Ze krijgt namelijk de taak om de onopgeloste zaak van een seriemoordenaar op te pakken. Alleen gaat deze seriemoordenaar anders te werk dan anderen. Deze seriemoordenaar laat namelijk de vaders hun gezinnen uitmoorden, in plaats van het zelf te doen. Achtergelaten briefjes ondertekent hij met Longlegs. Aan Harker is uit te vinden wie deze Longlegs (Nicolas Cage) is en het wordt een race tegen de klok om ervoor te zorgen dat Longlegs niet nog een familie weet te grijpen. Maar wat Harker niet weet is dat Longlegs dichter bij haar staat dan ze had durven denken.

De film is opgebouwd uit drie hoofdstukken, te weten "Part One: His Letters" (na circa 6 minuten), "Part Two: All Of Your Things" (na circa 29 minuten) en "Part Three: Birthday Girls" (na circa 80 minuten), en hele film draait rond het verzamelen van bewijsstukken (zoals poppen), berichten die achtergelaten worden door Longlegs, tips en kleine details, die de puzzel compleet kunnen maken.

De film balanceert een beetje op de rand van een occulte thriller en een horrorfilm en referenties met "The Silence of the Lambs (1991)", "Zodiac (2007)" en "Se7en (1995)" (vanwege de religieuze verwijzingen in "Longlegs") zijn snel gemaakt. Vaak bevatten horrorfilms zogenaamde "jumpscares", maar "Longlegs" doet het eigenlijk zonder en kruipt vooral onder je huid. Dit komt door het verhaal, maar ook door de personages en de sfeer die gecreëerd wordt. Hier en daar is de film ook grof (wel niet heel vaak), want zo krijg je o.a. beelden te zien van de vermoorde families en ook de manieren (vooral met een bijl) waarop ze tot hun einde kwamen en ook zie je hoe een aantal FBI agenten worden doodgeschoten.

De film bouwt rustig op, welke ook als saai bevonden kan worden, en doet dat goed en weet de spanning vast te houden van de eerste tot de laatste minuut. De onheilspellende sfeer (gelijk al bij de opening met het kleine camerabeeld alla jaren 70 en de opening speelt zich ook af in de jaren 70, namelijk op 13 januari 1974) gaat mede door de beelden en de creepy muziek al snel onder je huid zitten. Longlegs zien we heel even in het begin waarbij hij mijn openingszin zegt tegen Lee Harker als jong meisje (gespeeld door Lauren Acala) die op 14 januari jarig is en hij gaat op het einde (nadat hij gearresteerd is) volledig los en vooral met zijn hoofd op een tafel Tussendoor zien we hem overigens ook en dat o.a. als hij naar een winkel gaat en tegen de jonge baliemedewerkster (Beatrix Perkins) zegt:

"Cuckoo... Cuckoo, Cuckoo... Cuckoo. And what day is your birthday, little angel?"

De baliemedewerkster zegt (of beter gezegd roept) dan:

"Daddy! That gross guy is back again!"

En verjaardagen rond de 14e van een maand spelen een belangrijke rol in deze film en vooral bij verjaardagen van meisjes die negen jaar worden en die dan een mysterieuze pop cadeau, een geschenk van de kerk, krijgen die erg op hen lijkt..

Het blijft lang onduidelijk wat de verschillende connecties nu zijn en dat geeft de film net iets meer. Het is daarom des te jammer dat de film ervoor kiest om alles te moeten uitleggen, waardoor de spanning soms wat verloren gaat en het een en ander toch een beetje geforceerd aanvoelt. Regisseur Oz Perkins heeft gelukkig wel een goede cast om zich heen verzamelt om zich dit te kunnen veroorloven en dat o.a. met Nicolas Cage (als Longlegs / Dale Ferdinand Kobble), Maika Monroe (als FBI agent Lee Harker), Blair Underwood (als FBI Agent Carter die de baas is van Lee en die een vrouw en jong dochtertje heeft welke bijna jarig is), Alicia Witt (als de religieuze moeder van Lee) en Kiernan Shipka (als Carrie Anne Camera die de enige bekende overlevende van Longlegs is).

De film ziet er fraai uit en lange onafgebroken shots laten je de omgeving (met o.a. prachtige ijskoude shots) in je opnemen. En door bewust veel ruimte over te laten wanneer personages in beeld zijn, ben je altijd op je hoede voor wat er in de schaduwen kan schuilen. Ook de gewelddadige momenten zijn snel en realistisch, met soms nare implicaties waarbij je je eigen verbeelding de vrije loop kunt laten. De ware kracht van "Longlegs" ligt in de sinistere, onderliggende toon. Het is ontzettend moeilijk om bijna de hele speelduur een constante dreiging / spanning vast te houden, maar het lukt regisseur Oz Perkins wel. Het verhaal draagt hieraan bij, want het is een psychologische trip die langzaam steeds indringender wordt en je beklemmend achterlaat.

De film wordt gedragen door de uitstekende cast en hoofdrolspeelster Maika Monroe speelt de ietwat houterige half-helderziende FBI-agent Lee Harker, een personage dat diep onder de huid van de kijker kruipt. Haar vertolking is overtuigend en zorgt ervoor dat de kijker echt meeleeft met haar zoektocht naar de waarheid. De chemie tussen Maika Monroe en Nicolas Cage, hoewel minimaal in directe interactie, is tastbaar en draagt bij aan de intensiteit van de film. Hoewel Nicolas Cage niet veel te zien is, zet hij Longlegs wel neer als een zeer overtuigende enge vent. Hij speelt hem zeer freaky en iedereen kan zien dat er heel wat steken los zitten bij hem. Hij schreeuwt, fluistert, zegt koekoek en zingt zijn tekst met verdraaide stem en dat zonder ooit de indruk te geven dat hij een trucje opvoert. Alle scènes met Nicolas Cage zijn spannend en uiterst vermakelijk. En Alicia Witt (ook een mooie vrouw) als Lee's moeder, te weten Ruth Harker, is ijzersterk en ze speelt zeer geloofwaardig en overtuigend de rol van een oudere vrouw die mentaal nog vastzit in de jaren zeventig en erg begaan is met de kerk Zo zegt ze regelmatig tegen haar dochter Lee:

"Are you still saying your prayers?" en "Do you still say your prayers?"

Lee antwoord daar op een gegeven moment op met:

"I never said my prayers, never once."

Lee’s moeder is ook een belangrijke schakel in het verhaal en zeker op het einde als ze blijkt het hulpje te zijn van Longlegs in ruil voor het niet doden van Lee toen ze nog een 9-jarig kind was en daarover wordt op een gegeven moment (na circa 87 minuten) door een voice-over (die van Alicia Witt) gezegd:

"So her mother begged for the little girl's life to be spared. In exchange, she would have to help him. She had once been a nurse. Now her work would be... murdering families..."

Als Lee's moeder dan op het einde bij de familie Carter is (sterke scène) en Lee aan haar vraagt "Mom, why are you doing this?", antwoordt zij daarop:

"If they don't die, then we will burn... and twist, and burn, and twist, in hell... forever... and ever. I'm doing this for you... just like I've always done. So that the little girl named Lee would be allowed to grow up..."

"Longlegs" is een macaber mysterie dat volledig inzet op de onheilspellende sfeer. De film blijft in je hoofd spoken en de beelden en de muziek zorgen ervoor dat de aanwezigheid van Longlegs altijd voelbaar is, zelfs als hij niet in beeld is. En Nicolas Cage speelt hem natuurlijk geweldig, zoals alleen hij dat kan.

P.S. de film opent met wat tekst uit het eerste refrein van het liedje "Get It On" van de Britse glamrockband "T. Rex" uit de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw en na het einde van de film krijg je het liedje ook te horen.