Longlegs (2024)

Deels geslaagde film. Vooral uit filmisch oogpunt.
De sfeer is uitermate geslaagd door het camerawerk en zaken als kadrering en sound design.

Maar het verhaaltje laat wel serieus te wensen over helaas. Wel jammer want als het om horror gaat heb ik dergelijke films het liefst.
Het begint nog wel aardig maar na een half uurtje begint het toch wel echt een onsamenhangend samenraapsetje te worden.

Voorts voelt Nic Cage als de psycho een beetje gimmicky.

Longlegs is zeker geen verkeerde film om te kijken. Verhaaltechnisch niet groots maar pakkend genoeg. Het sfeertje verraadt zichzelf toch enigszins want er is een gekleurde lens nodig om het een en ander gestalte te geven. Ik vind dat soort keuzes altijd wat te simpel. Niettemin prima vermaak voor een kijkbeurtje en daarna zoals bij zo velen weer gauw vergeten.

Een goeie! Een wat ongewone serial killer film. Ik begrijp wel waarom sommigen het horror noemen. Er zit wel een nare horrorsfeer in verwerkt maar heel sterk geworteld in de realistische setting van een FBI onderzoek. Harker is een wat vreugdeloze FBI agente die onderzoek doet naar een reeks uitgemoorde gezinnen en ontdekt een motief die verband houdt met de verjaardagsdatums van de jonge dochters uit deze huizen. En zo leidt het spoor naar een knettergekke satanist, overtuigend gespeeld door Nicolas Cage. Het is nu ook eens een film die niet zo voorspelbaar is in dit genre, en lange tijd mysterieus blijft, wat ik altijd een plus vind. Prima uitgewerkte thriller.

Een vreemd en origineel misdaadverhaal over een satanische seriemoordenaar die via occulte praktijken zelf niet hoeft te moorden, maar door het gezin zelf laat uitvoeren. Het motief zou verband houden met de verjaardagsdatums van de jonge dochters. En laat dit creepy gegeven nu uitnodigen voor een avondje horror want tijdens het eerste gedeelte heb je totaal niet de indruk dat je naar een horrorfilm zit te kijken. De film heeft een trage opbouw waarbij tijdens het eerste uur de kijker zich verdiept in het mysterie en tal van dialogen. Niet altijd even spannend op dat moment, maar gaandeweg wordt het bizar verhaal duidelijker met een al of niet verrassende clou die je wel voelt aankomen. Bijzonder sfeertje en raar verhaal in dit occult werkje. 7/10

Een beklemmende en mysterieuze film. Bizarre rol van Nicolas Cage ook. Maar zeker geen verkeerde film. Het acteerwerk is uitstekend. Het verloopt allemaal een beetje traag, maar de spanning blijft wel aanwezig. Toch richting het einde verliest het een beetje zijn spanning en weet je eigenlijk wel hoe de vork in de steel zit.

3.0*

Matige film over een fbi-agente die meehelpt een seriemoordenaar op te sporen. Op zich een simpel plot, maar wel vol symboliek waar ik niet echt veel mee kon. De film is ook vrij traag en het hoofdpersonage wist me niet echt te boeien. Wel sfeervol op een naargeestige manier en de bijna onherkenbare Nicolas Cage weet weer een unieke indruk te maken.

Oz Perkins kan goed door als moderne horrorregisseur. Zeker als het om sfeer gaat. Deze weet hij op een onderhuidse manier in zijn script te verweven en valt het kwartje vaak later. Na zijn drie eerste films lijkt Longlegs toch een iets grotere doorbraak te zijn. De behoorlijk creepy stills en teasers van vorig jaar zaten nog in mijn achterhoofd.

De film begint met een flashback; in 8mm formaat gefilmd. Waarin we een jong meisje zien die een leegstaande auto op haar erf opmerkt. En dan maken we meteen kennis met de karakter waar het allemaal om draait.

Ik moest wel een beetje slikken met Nicolas Cage. De man is al dertig jaar bekend met Hollywood-blockbusters en kaskrakerrollen, een zwerm B-films om zijn schulden af te betalen, tot een paar steeds sterker wordende afwisselingen in genres. Het is zeker geen slecht acteur, maar omdat hij al zo veelzijdig bekend is dacht ik dat zijn rol in een film als deze op een een of andere manier niet zo erg meer kon overtreffen. Om dan na zo'n lange loopbaan zo'n rol te krijgen? Dan zou het toch al niet zo eng meer zijn? Je ziet er nog altijd Castor Troy, Yuri Orlov, Roy Waller of Big Daddy erin terug.

Maar nee, hij is hierin haast onherkenbaar en hij weet toch al zijn talenten in te zetten om hier toch wel echt een zwaar gestoorde griezel neer te zetten. Alleen zoals je weet zal je hem niet al te vaak zien.

We gaan terug naar Lee Harker. Het meisje van de 8mm opname. Inmiddels is ze in de dertig en bevinden we ons in de jaren 90. In de besneeuwde afgelegen regio vinden er gruwelijke rituele moorden plaats die vrijwel op dezelfde wijze zijn verricht. De FBI lijkt het spoor bijster, maar dan lijkt deze Lee Harker meer over deze zaak te weten dan je zou denken. Bovendien valt ze in dezelfde categorie; de geliefde prooien van de dader.
Meisjes die op de veertiende van de maand negen jaar oud worden. Maar Lee Harker was dat ook. En toch is ze nog in leven. Wat is hier aan de hand?

Opmerkelijk hierin is al dat ze zo rustig blijft bij die scene waarbij ze met een zaklamp buiten gaat kijken, terwijl er op de achtergrond een schim in haar huis voorbij doolt. Zelfs wanneer er een brief op de bureau ligt. In plaats van dat alle alarmbellen afgaan en ze haar collega's waarschuwt gaat ze er rustig voor zitten om de tekens te ontcijferen. Daar klopt al iets niet.

Maar uiteindelijk is de ontknoping wel huiveringwekkend. Haar moeder die uiteindelijk al die tijd voor Longlegs heeft gemoord om haar dochter te kunnen sparen. En zodoende ook Lee's collega's weet te hersenspoelen. Nu weet je ook waar die poppen al die tijd voor bestemd waren.

Toch eindigt deze film wel vrij ad rem en ondanks het kwartje pas later was gevallen blijven er wel nog veel zaken open. Is deze film nou ergens ook bovennatuurlijk of zijn zowel Longlegs als Lee's moeder er gewoon zodanig goed in geweest om binnen nog geen uur een vader over te halen om zijn hele gezin uit te moorden?
Valt dit niet een beetje te vergelijken met de film Sinister? Maar ik heb weinig verstand van rituelen.

Desalniettemin was dit weer een beklemmende fraaie horrorproject van Perkins. De man lijkt nu echt aan de weg te timmeren zonder zijn oude elementen los te laten. In februari volgt alweer de film The Monkey. De trailer ziet er al lekker surreëel uit. Waar zal dit naartoe gaan?

4,0*

Osgood Perkins is de zoon van acteur Anthony Perkins. Een beroemde naam die ongetwifeld vele deuren opent maar die de drager ervan tevens dwingt zich te bewijzen. Dat laatste is Osgood Perkins intussen goed gelukt. De regisseur van prima horrorfilms als February (2015) en Gretel & Hansel (2020) maakt met Longlegs opnieuw een goede film. De film lijkt daarnaast niet alleen in artistieke zin maar ook in commerciële zin succesvol te zijn.

Deels is het commerciële succes te danken aan de marketingstrategie achter de film. Als je maar vaak genoeg roept dat Longlegs een van de engste films ooit is, dan wordt dat door het publiek wel opgepikt. De belangrijkste reden voor het succes wordt echter veroorzaakt door de aanwezigheid van Nicolas Cage die de laatste jaren met een aantal waanzinnige rollen veel opzien baart. De man was trouwens in het promotiemateriaal voor de film niet te zien. Enkel zijn naam werd genoemd. Cage in een film en niet te zien in trailers? Dat maakt natuurlijk nieuwsgierig.

De geheimzinnigheid rondom de film past bij een film die heel intrigerend lange tijd om het mysterie in de film heen cirkelt voordat het mysterie wordt prijsgegeven. De kijker moet het doen met toespelingen en verwijzingen. De kern blijft lange tijd verborgen. Die aanpak maakt de film ontzettend spannend. De sfeer is gedurende de hele film intens verontrustend. Pas aan het eind komt de verlossing en is er klaarheid. Nou ja, tenminste over sommige dingen. Andere dingen blijven prettig hangen in de schemering.

In beginsel doet Longlegs waarvan het verhaal in de jaren 90 is gesitueerd, denken aan The Silence of the Lambs (1991) of aan Se7en (1995). Films die handelen over de jacht op een brute seriemoordenaar. Zodra Perkins echter bovennatuurlijke elementen in het verhaal introduceert, houdt de neiging om vergelijkingen te trekken op. Met de introductie van het metafysische wordt de sfeer steviger op de voorgrond geduwd en verdwijnt de handeling meer naar de achtergrond. De film daalt af naar een helse entourage die heel stijlvol wordt gebeeldhouwd. Beeld en sound design vallen prachtig ineen. Goed acteerwerk vult aan.

Het korte optreden van Cage is een beetje theatraal maar eveneens het meest memorabel. Toch heb ik misschien wel meer bewondering voor Maika Monroe in haar rol als sociaal onhandige FBI agent op jacht naar antwoorden. Heel beheerst en met subtiel acteerwerk weet ze in elke scène de aandacht naar zich toe te trekken. Longlegs is een fijne film. Op naar de volgende van Osgood Perkins.

Hier werd dan van gezegd dat dit de engste film van het jaar zou zijn. Nou, dat valt dan erg tegen, want dat is totaal niet zo.

De film heeft wel een bepaald creepy sfeertje. Dat wordt mooi in beeld gebracht met bepaalde filmlenzen. Het is zeker geen slechte film, maar om nou te zeggen een hele enge film, nee.

Wel goed om een keer te kijken. Zeker bovennatuurlijke thriller fans. Maar verwacht geen heftige scenes.

Deze stond al een tijdje op m'n verlanglijst, dus eindelijk eens bekeken. Vond het een sfeervolle film. De film deed me een beetje aan Silence of the Lambs denken qua sfeer.

De cast deed het prima en natuurlijk een opmerkelijke rol voor Nicolas Cage.

Het einde was minder m'n ding, maar voor de rest wel de moeite om gezien te hebben.

Je haat Nicolas Cage of je houdt van hem, maar zelfs in 'Longlegs' (2024) kun je er niet omheen dat hij een enorme stempel drukt op de films waarin hij speelt. Cage is bijna niet in beeld en hij is onherkenbaar geschminkt. En toch weet de cultacteur op spaarzame momenten het maximale eruit te halen als de vermaledijde seriemoordenaar Longlegs plotseling opduikt. Je zou bijna vergeten dat de eigenlijke verhaallijn gaat over de jonge FBI-agente Lee Harker (Maika Monroe) en haar zoektocht naar waarom het lot van Longlegs zo verbonden lijkt met het hare. Toch werkt het contrast wel tussen de ingetogen, sombere zoektocht van de FBI-agente tegenover de absolute waanzin van de seriemoordenaar. Alsof haar traumatische zoektocht bruusk wordt verstoord door zoveel slechtheid. Ook echt een verdienste van Cage dat die Longlegs zo'n waaier aan tegengestelde emoties oproept: hilariteit, walging, angst en zelfs een beetje medelijden.

Heel interessant om te zien dat de meningen over de film zó erg verschillen.

Zelf zit ik in het positieve kamp.
Ik vond het een geweldige film met een enorme suspensie. Nu ben ik al een "sucker" voor films die anders zijn dan "normaal" en dat is Longlegs dus absoluut. Enige nadeel is dat ik het plot wat zwakjes vond.
Ik had zelf heel andere scenario's in gedachte zoals dat Longlegs de broer zou zijn van de hoofdrolspeelster; zij als belichaming van een engel en hij als de duivel. Of gezien zij vaker flauw viel, dat zij zelf iets te maken had met Longlegs. Maar nee. Ik zat er wat naast op het feit na dat de moeder er wel betrokken bij was.

Heel tof ook dat er gedurende de film 10 scenes waren waarin de duivel verstopt was op scherm. Zelf hebben wij er 6 gezien, maar de overige verschijningen zijn op Youtube terug te vinden. Heel tof!!

Geslaagde film naar mijn smaak!

Deze film balanceert enigszins tussen uitersten. In het kort samengevat keek ik naar een zeer getalenteerde filmmaker die erin slaagt een kundig gemaakte en sfeervolle film af te leveren, maar waarbij het verhaal en het script tegelijkertijd niet bepaald goed zijn.

Om te beginnen met de minpunten: het verhaal en het script. Het verhaal van Longlegs is kort gezegd zeer matig en onrealistisch. Ik ben mij ervan bewust dat er bovennatuurlijke elementen in de film zitten, maar die bedoel ik níet wanneer ik zeg dat de film onrealistisch is. Het gebrek aan realisme zit hem vooral in de keuzes die sommige personages maken—keuzes die iemand in werkelijkheid nooit zou maken. Voorbeelden hiervan zijn:wanneer Lee Harker, notabene een FBI-agente, ontdekt dat de 'Longlegs'-moordenaar zojuist in haar huis is geweest en een brief heeft achtergelaten, belt zij niet direct de politie of meldt zij dit überhaupt aan haar collega’s. Daarnaast is het vrij merkwaardig dat het personage van Nicolas Cage alle tijd van de wereld lijkt te hebben om zichzelf te doden door zijn hoofd herhaaldelijk op tafel te slaan, voordat andere agenten de verhoorkamer binnenkomen. Stel dat hij Harker had aangevallen, dan zou dat dus ook ongestoord hebben kunnen gebeuren, zonder dat agenten haar te hulp zouden schieten.
Tijdens het kijken hoopte ik dat de film richting het einde zou verklaren waarom deze irrationele keuzes gemaakt werden, maar helaas blijft een bevredigende reden achterwege.

Het tweede kritiekpunt betreft het verhaal zelf. Het verhaal bouwt ergens naartoe, maar de climax is vrij abrupt en onbevredigend, waardoor veel vragen onbeantwoord blijven.

Toch is de film het kijken waard, en dat zit hem in het talent achter de camera. Oz Perkins weet op meesterlijke wijze een naar en bedwelmend sfeertje te creëren door middel van cameravoering en muziek. Waar sommige scènes in mindere handen idioot of zelfs grappig zouden hebben aangevoeld, weet Perkins ze om te vormen tot momenten die beklemmend en verontrustend werken. Daarom denk ik dat Perkins een mooie toekomst tegemoet gaat, mits hij zich in de toekomst laat ondersteunen door anderen bij het schrijven van het script, zodat hij zich volledig kan toeleggen op het vertalen van een goed verhaal naar beeld en geluid.

Osgood Perkins is hit or miss bij mij. Zijn eerste drie films hebben een 1,5* of lager ontvangen van mij. Dan is hij met veel mysterie aangekondigde Longlegs in de mainstream beland en stond enkele maanden later alweer een film van hem klaar. The Monkey heb ik eerder dit jaar gezien en was best leuk. Niet zo pretentieus als zijn andere meuk maar wel zwartkomisch en bloederig. Een grote verbetering. Nu moest ik nog, een jaar na de hype, Longlegs zien. Het baarde me wat zorgen vooraf aangezien die nogal polariserend werkte bij het publiek.

Vanaf de beginscène was ik verkocht. De visuele stijl en de plotse verschijning van Nicholas Cage in het begin bereidden me voor op een onvoorspelbare trip. Hoewel de personages elk probleem ogenschijnlijk moeiteloos overkomen, elke puzzel binnen enkele ogenblikken oplossen en verbanden veel te gemakkelijk leggen, vond ik dit een erg vlotte film. De sfeer is onheilspellend en de creep-factor is best hoog.

Ik zat op het puntje van mijn stoel dankzij de sound mixing. Stiltes, gefluister, bassen én stemgeluid zijn perfect afgesteld voor een verontrustende auditieve ongemakkelijkheid. Voeg daarbij nog een sterke cinematografie en het plaatje is compleet. De sfeer van de tijdsperiode stond me wel aan. Met warme kleuren en een analoog gevoel wordt een cozy ongemakkelijkheid. Een ideale tegenstrijdigheid.

Qua verhaal gaat het halverwege sterk bergaf. Wat begon als een intense thriller met voldoende efficiënte schrikmomenten, verandert snel in iets helemaal anders waar ik eigenlijk geen zin in had. Het werd te hard uitgelegd maar dan toch weer vaag gehouden. Misschien ook op een gegeven moment teveel Cage? Van zodra je zijn personage meer zag, verdween het mysterie. Men borduurt dan te lang verder op iets wat veel korter had gemogen. Dit neemt niet weg dat ik de eerste helft echt aan het genieten was.

Sterk acteerwerk, mooie cinematografie en uitstekende soundmixing. Enkel jammer van het verhaal dat niet helemaal in balans is.

4*

Een film die behoorlijk wat stof deed opwaaien en flink werd gehyped door de media. Ik heb hem gemist vorig jaar en heb hem vandaag pas gezien. Zo bijzonder vond ik hem niet, de FBI agente overtuigde me niet en Cage als satantische seriemoordenaar ook niet. Vooral dat laatste shot vóór de aftiteling… waar was dat goed voor. Had ook al vrij snel in de gaten welke kant de film opging. Een redelijk thrillertje, typisch gevalletje overhyped for nothing.

Sja, wat zal ik ervan zeggen. Beetje zonde om 100 minuten van je avond te spenderen aan een film die na 15min. al duidelijk is.

Cage is wel heel zeer lekker onherkenbaar gemaakt, dat dan weer wel.

Goedkope film ook, het bestaat denk ik uit 1 decor.

Verhaal is aardig, maar niet meer dan een middenmootje. Zo ook de weinige gruwel en schrik. Spijt van dat ik geen andere film gekeken heb vanavond. 2,5 ster voor de verknipte film, en Cage.