Starcrash (1978)

Erg leuk.

Sowieso is Munro het kijken al waard, vind haar hier persoonlijk het mooiste uitzien. Komt denk door haar look, uitstraling en aankleding. Ben sowieso over de kostuums positief te spreken. Zelfs David Hasselhoff is hier wel tof, met zijn (wat bioscoopzaal al schreef) dildo soort laser gun. Geweldig, wat een originaliteit, en dat voor 1978. Meeste filmmakers waren nu al met dit soort ideeën gekomen. Maar als je deze film ziet, en dan bedoel ik ook qua details, zijn ze er nogal laat mee gekomen. Van dit soort amusement (en vooral als je terug kijkt dat dit alweer 30 jaar geleden gemaakt is) hou ik sowieso wel van. 4,0.

Ik begrijp de fascinatie met slechte films en doe er graag ook aan mee, maar als een film met slechte special effects, slechte acteurs en een slecht script me ook echt verveelt, dan is het toch snel voorbij. De film was gewoon echt gruwelijk saai en als ik alleen kan genieten van het feit dat er een schaarsgeklede en gedubde actrice rondloopt, dan is er toch echt iets mis. Christopher Plummer en zelfs David Hasselhoff zijn te goed voor dit soort zooi. Ik had toch heel erg veel moeite om wakker te blijven tijdens de vele saaie actiescenes en lelijk weergegeven omgevingen. Vooral saai en daardoor totaal niet interessant.

Het is vooral de verbazing die deze film opwekt - de verbazing 'hoe haal je het in je hoofd om zo'n absurd slechte film te maken' die de amusementswaarde bepaalt. Bespottelijk slechte special effects, houterige acteurs die bewegen alsof ze robots zijn, robots die bewegen alsof hun batterij leeg is, lelijke plastic decors en props, en een idioot script - even de tijd stilzetten en vervolgens een monoloog afsteken, dat soort. Alles vrolijk begeleid door overdreven dramatische muziek, die bewoon doorloopt als het drama al voorbij is...

En als enige daartegenover dan de flauwe lol om David Hasselhof - die eigenlijk zoals altijd een karikatuur van zichzelf speelt - en vooral Caroline Munro in steeds een ander ruimtepakje. Hoewel dat stukje budget halverwege de film kennelijk ook nog eens op raakte.

Best grappig om eens te zien, maar niet camp of cult genoeg om daardoor goed te worden.

Als er één film synoniem is aan het woord ‘pulpfilm’ dan is het wel Starcrash. Een slecht script, belabberd acteerwerk, een cast die voor het overgrote deel werd gedubd door andere acteurs (met uitzondering van Gortner, Spinell, Hasselhoff en Plummer), lachwekkende trucages en dito decors en kostuums. Het is allemaal zo slecht, dat het uiteindelijk toch weer goed wordt.

De film neemt zichzelf gelukkig niet al te serieus met dubbelzinnige oneliners en dildo-achtige laserguns. De Britse actrice Caroline Munro (wiens stem hier werd gedubd door Candy Clark) loopt het merendeel van de film schaars gekleed rond, en omdat Munro een beeldschone dame is met een prachtig lichaam, is dat zeker geen straf om naar te kijken. De film speelt schaamteloos leentjebuur bij diverse SF-klassiekers zoals Star Wars en Barbarella.

Laat ik even beginnen om te zeggen dat Caroline Munro (nog steeds) één van de, dan wel niet de mooiste vrouw is die ooit op deze aardkloot heeft rondgelopen. Om haar als Stella Star (geweldige naam overigens) hier in Starcrash te zien rond-paraderen in weinig verhullende outfits (gelukkig is er op de meeste asteroïden een normale atmosfeer) was de grootste reden voor mij om op de vreselijk oncomfortabele stoelen in Eye te blijven zitten. Haar impact wordt een beetje teniet gedaan door de slechte dubbing van haar stem, maar de spontaniteit is wel van haar gezicht af te lezen, en je ziet dat ze echt plezier in haar rol heeft.

Voor de rest is dit uiteraard een goedkope knock-off van Star Wars, maar moeten de makers van Starcrash het doen met een veel kleiner budget en een grote dosis passie. De knulligheid is te zien in de sets, de shot van de ruimtegevechten, en de kostuums, maar dit wordt na verloop van tijd gewoon de charme van de film; was het budget hoger en waren de productiewaarden beter geweest, dan was de film half zo leuk niet; het is af en toe zo veel mogelijk ideeën die in hun kop opkwamen zo adequaat mogelijk in beeld te brengen, en een gevoel van originaliteit en ambitie valt de makers niet te ontzeggen.

Waar vandaag de dag CG zou worden gebruikt, doen de makers het hier met aloude technieken zoals miniaturen, stop-motion animatie en shots op locaties die nergens lijken op wat ze voor moeten stellen. Dat alles nou net iets minder oogt dan bij hun grote broers (de stop motion bijvoorbeeld mist aardig wat frames), ach, wat deert dat? Dan komen ze wel weer met een groep schaars geklede ruimteamazones om weer wat goodwill te kweken.

De acteurs lijken er oprecht plezier in te hebben om hun vaak belabberde dialogen te brengen. Joe Spinell is geweldig als de boosaardige keizer, een rol die lichtjaren afstaat van zijn rol in Maniac. de robot was trouwens puur goed met zijn hilarische teksten. Christopher Plummer is de enige die beroerd overkomt met zijn slome manier van praten, maar ook dat was weer lekker apart.

Het verhaal gaat naar het einde toe wel als een nachtkaars uit, maar de plottwists die je daarvoor om je oren krijgt zijn zo bizar dat je af en toe lekker dubbel ligt, en dat samen met het pure plezier dat je krijgt bij het kijken van Starcrash verdient een dikke voldoende.

Starcrash is eigenlijk alles wat ik hoopte dat het zou zijn. Hoewel het plot erg simpel is, is het de uitwerking hiervan die de film naar een compleet ander niveau tilt. Stella en Akton worden zo abrupt in en uit allerlei avonturen gegooid met de meest absurde oplossingen, dat het moeilijk in te schatten is hoe spannend iets precies hoort te zijn. Zo belandt het stel in een gevangenis/werk kamp, waar ze uit ontsnappen door simpelweg een pistool af te pakken van de bewaking (kleine spoiler, dit is aan het begin van de film). Dit is slechts 1 voorbeeld uit de eindeloze catalogus van rare plotwendingen die Starcrash biedt. Je gelooft werkelijk niet hoe ze zo ontzettend veel rare ideeen in een film hebben weten te proppen. Wat dat betreft is Starcrash veel origineler dan Star Wars; er wordt simpelweg veel meer geprobeerd. Dat dit ten koste gaat van spanning of logica: NOU EN!
Dan zijn er ook nog eens ge-wel-di-ge special effect, varierend van een lavalamp, 10-frames-per-seconde stopmotion, streepjes, en action figures. Deze zijn voor uw genot van veel variaties aan pieuw-pieuw geluidjes voorzien. Het is weliswaar compleet shit uitgevoerd vanuit een technisch perspectief, het is een feest om naar te kijken. Hou jij van kleur? Dan zit je hier gebeiteld qua sets en special effects.
Caroline Munro is prachtig om naar te kijken in de hoofdrol. Daarnaast is bad-guy Zartharn ook het noemen waard: hij kijkt permanent boos, en lacht zichzelf van het toneel: MHUHAAHAAAHAAAHAAAAA! (boze blik) met zijn princess Leia kapsel. Je moet het zien om te geloven. C3PO kloon Elle (of Ella?) zuigt daarnaast met zijn southern-accent elke vorm van geloofwaardigheid weg uit de (sowieso shitty)tekst die hij opdreunt: 'Now maybe is a good time to use your ancient system of prayer and hope it works for robots as well'. Let ook op hoe ik David Hasselhoff nog niet eens genoemd heb!

Deze film blijft maar pulp uitkotsen. Een van de vermakelijkste films die ik de laatste tijd gezien heb. Kijk m niet alleen, want samen zie je meer wtf details, en de film stroomt hier echt van over.

Vermakelijke rommel. De film heeft een redelijk leuk verhaal wat vlot wordt gebracht. De muziek van John Barry is redelijk mooi en geeft de film toch wat waardigheid. Maar wat is deze film verder knullig gemaakt . Slechte special effects, slecht acteerwerk, slechte decors. Alles oogt enorm low budget aan.

Tja Caroline Munro is een mooie verschijning, maar de film wordt er echt nier beter op door haar zonder zinnige reden schaars rond te laten lopen.

De knulligheid geeft de film ook wel weer zijn charme. Gelukkig duurt de film slechts anderhalf uur.

2,0*

OMG...? Op geen enkele manier kan je dit voor een goede film aanzien! Dit was een Star War-kloon gemixt met wat Star Trek, maar het had alleen nauwelijks een budget. En het maffe... het werkte toch aan stekelig! De film is gewoon maf, cheesy, en je vraagt ​​je af wat de acteurs dachten toen ze deze film opnamen … ? Oké goed, het heeft ook een jonge David Hasselhoff met lichtsabel. Dat moet iets verklaren? Echter was er ook een cameo van Christopher Plummer, (had hij geld nodig?) Toch ook niet de minste? En...Caroline Munro, bekend van grote Britse horrorfilms, heldin uit 'The Golden Voyage of Sinbad' en Bond-girl in de 'The Spy Who Loved Me' loopt als Stella Star voor 75% van de film in hoge rijlaarzen en een zwart te krappe outfit.

En dan componist John Barry die sterke composities leverde voor grote films die maakte ook voor deze film de muziek! En die was zeker goed! De "Speciale effecten" zijn een pracht staaltje van vindingrijkheid want zonder budget moet je iets! Zo zijn de ruimteschepen gewoon ongeverfde plastic modelbouwsetjes, de effecten voor het geheime wapen van Zarth Arn is een lavalamp die over de film heen wordt gelegd, stop-motionanimatie regelrecht uit de jaren '50, eveneens de doorzichtprojectie-effecten die men gebruik als Akton en Stella door de ruimte razen.

Misschien, heel misschien dat de film zo genietbaar was omdat het met liefde werd geregisseerd en mede geschreven door toekomstige Dario Argento-medewerker Luigi Cozzi. En dat die goede bedoelingen er iets beters van maakte dan het eigenlijk had moeten zijn! Want het eindresultaat is één van de meer vermakelijk vreselijke films.

Caroline Munro is zeker een lust voor het oog , de set decors zijn soms best origineel en zeker het begin oogt goed , maar daarna krijg je al snel door wat het niveau van deze film is , de muziek van Barry zorgt dan nog voor wat sfeer maar voor de rest is het allemaal van een behoorlijk laag niveau .