The Zone of Interest (2023)

Die pauzes zijn er niet voor het publiek maar voor de bioscoop: ik heb immers wel eens begrepen dat bioscopen hun winst vooral moeten halen uit de verkoop van eten en drinken. Bv. Cineville heeft geen pauzes (zelfs niet als de film 3 uur duurt) maar hun bioscopen hebben restaurants zodat de films slechts een lokkertje zijn voor klandizie voor het restaurant. Kinepolis heeft alleen een mini-supermarkt waar bezoekers zo veel mogelijk heen gestuurd moeten worden waarvoor de pauzes dienen.

[quote]De filosoof schreef:

Dat hangt maar net van de locatie af. Bijvoorbeeld bij Concordia zijn de films die extreem lang duren (tegen de drie uur of langer) wel van een pauze voorzien.

Cineville is natuurlijk geen filmhuis- of bioscoopketen, maar een overkoepelende kaartjesverkoopmethode waar geschikte filmhuizen zich bij aan kunnen sluiten.

Een film die resulteert in zó'n ongemakkelijke zit en mij onrustig op mijn stoel laat bewegen, doet bij voorbaat iets goed. Ik ben er nog niet helemaal uit wat de precieze oorzaak is. Waarschijnlijk iets in de trend van: we kunnen allemaal wel makkelijk stellen wat voor verschrikkelijke mensen meneer en mevrouw Hoss zijn, maar zo heel veel zijn we als mensheid nou ook weer niet opgeschoten sinds die tijd. Om dat te signaleren hoef je het dagelijkse nieuws maar aan te zetten. Een soort tegenhanger van Bregman's 'De meeste mensen deugen', als je de thematiek van de film breder trekt dan de tweede wereldoorlog.

Anyway. Zeer goede film natuurlijk. Met een verfijnd oog voor effectief camerawerk en een bijzondere hoofdrol voor het sounddesign.

4,5*.

Night Vision in Zone of Interest - nofilmschool.com

Aah ja, dit was even helemaal langs me heengegaan. Dat meisje laat eten achter voor de gevangenen natuurlijk.

En dubbel interessant is, maar om het zeker te weten moet ik de film nog ns weer zien, dat het een bediende uit huize Höss lijkt te zijn. Want Mw vraagt in bed of "zij nog daarbuiten is" en de 2e keer komt het meisje het huis binnen en zegt Mw iets als "ben je er eindelijk weer". Het lijkt dus dat Hedwig én Rudolf ervan weten...misschien zelfs hun idee? Want mij maak je niet wijs dat die werkenden ingezien van de bewakers die appels/peren vinden en kunnen opeten, zonder een gedogen. Is dat dan uit piëteit (vanuit Höss?!) of juist verder kwellen? Maar ze doet het wel zo stiekem zodat de bewakers haar niet zien...

Een erg tot nadenken zettend facet aan deze film. Of ik ben gewoon gek en heb iets verkeerd meegekregen.

Het interessantste vind ik dat het blijkbaar gebaseerd is op de acties van een echt persoon. Met de echte fiets en jurk die ze toen droeg. Ik moet de film nog een keer zien om te kijken wat Hedwig zegt, maar ik kan me niet voorstellen dat ze ervan af wist. Hoewel ik het met je eens ben dat de appels/peren net zo goed door bewakers gevonden kunnen worden. Dat is wel een enorm risico.

Als je documentaires rondom Rudolf Hoss hebt gezien en zijn tijd in Auschwitz, dan weet je wat je ongeveer kan verwachten. Maar ondanks dat gegeven, komt dit verhaal elke keer weer zo binnen. Wat blijft het toch surrealistisch en absurd, dat mensen zo gewoon kunnen leven middenin absolute gekte, moord en verdriet. Een uitstekende en subtiele film, die je steeds een gevoel van ongemakkelijkheid geeft. Knap ook, dat je geen ellende ziet van het kamp, maar wel de geluiden uit het kamp. De gekozen invalshoek voor het maken van deze film, vind ik heel overtuigend neergezet. Deze film moet je gezien hebben.

Lijkt me vrij sterk dat het echtpaar Hoss het prima vind dat een bediende eten voor gevangenen neer mag leggen. Dat weten ze gewoon niet.

The Zone of Interest is een degelijk drama, maar ik had er toch meer van verwacht. Wat wel briljant werkt zijn de ogenschijnlijke dagelijkse dingen waar het gezin Höss mee te maken heeft tegen een bizarre achtergrond. De manier waarop zij hun leven lijden is echt tenenkrommend, waar de gruwelijkheden die letterlijk aan de andere kant van de muren plaatsvinden en eigenlijk niet bestaand zijn voor dit gezin. Er wordt druk gemaakt om koetjes en kalfjes en om het blijven wonen in dit "sprookjeshuis". Het oog voor detail is fijn, de wachttoren ergens ver in de achtergrond wordt continu bemand. Dit zijn van die dingen die 99% van de kijkers niet opvalt. Ik kan zoiets wel waarderen.

Uiteindelijk geeft de film behalve dat ongemakkelijke gevoel niet echt een goede les mee. Het verhaal houdt op een gegeven moment gewoon op en nergens raakt het je echt in je guts om het maar zo te zeggen. Alsof Glazer een interessant concept heeft, maar na twee derde van de film geen idee heeft wat hij er eigenlijk mee wil en hoe hij het moet laten eindigen.

Erg interessant om te zien. Vooral omdat dit goed weergeeft hoe het leven was voor die mensen die op en rondom de kampen werkten. Niet iets dat je veel vaker hebt gezien. Misschien bij the Boy in the Striped Pyjamas. Maar die film was veel te ongeloofwaardig doordat ze allemaal Brits Engels praatten.

Maar als film wil je toch iets meer en aan het eind echt flink aan het denken gezet worden bij een film met dit uitgangspunt. En dat mis je.

Dat maakt ze imo juist interessant. Een label dat risico's durft te nemen en veel films worden toch wel geroemd. Niet alles is even goed, maar wees blij dat er een uniek label als A24 is dat niet allemaal standaard meuk uitpoept. Daar hebben we wel genoeg van.

Inderdaad. A24 by far het beste dat Amerikaanse cinema te bieden heeft. Niet alles is goed, maar wel vrijwel altijd interessant.

Ja dat mag allemaal. Ik vind er over het algemeen geen hol aan.

Dan is dit iig een die je wel leuk vindt haha. Of je moet je cijfer verlagen

Net voldoende omdat het kwalitatief wel goed is uitgewerkt. Het punt met A24 films is dat ze vaak kil op me overkomen, heb echt nooit dat ik met een hoofdrolspeler mee kan leven. Nou wil ik dat met de familie Hoss ook niet, maar hier maakt de film weer niet de gevoelens van afschuw los die Holocaustfilms vaak bij me losmaken.

Ik weet ook niet perse of dat de bedoeling is van dezelfde film omdat het zich niet richt op de slachtoffers, maar op de daders en hun leefstijl. Het laat juist het koele en berekenende zien over hoe veel nazi's en hun gezinnen in het leven stonden. Die leegte die je omschrijft is denk ik juist ook een bewust iets dat Glazer jou wil laten voelen. Mevrouw Höss heeft het over haar idealen leven daar, dat dit de Lebensraum is die Hitler voor ogen had. Maar eigenlijk is het net helemaal niets als je tegen de muren van Auschwitz 1 (van wat ik zo zag) aanwoont. Het is heel erg leeg, nietszeggend en triest. Goedkoop effectbejag was het geweest als we dingen van in het kamp hadden gezien, aangezien dat de film niet dient en dat is niet hoe die mensen leefden. Daarvoor zet ik Son of Saul wel op.
Tegelijkertijd is dat in dit medium ook weer lastig om te laten doen, want de film heeft weinig tot geen opsmuk en laat alleen zien hoe het gezin er misschien wel mee te maken zou kunnen krijgen. Er gebeurt verder weinig, er is geen Hollywoodscript met een zielig verhaaltje. Het is in feite eigenlijk niet meer dan een kille registratie van een nazi gezin dat buiten de poorten van Auschwitz leefde.
Enkel door geluiden op de achtergrond, de joden die voor hen werken, de schoorsteen in de verte, de drank en vervuilende lucht en het as in de rivier krijg je wat mee van de gruwelijkheden, maar die afstandelijkheid was er voor dat gezin en zij leefden een op het oog sprookjesleven Daarom vind ik een vergelijking met iets als Shoah ook volkomen verkeerd. Die laat slachtoffers spreken en alle ellende zien die ze hebben meegemaakt. Die zit puur op de emoties en is iets compleet andere dan dit.
Het enge vergelijkbare met deze film dat ik kan opnoemen is the Boy in the Striped Pyjamas. Maar die vind ik zelf weer teveel op goedkoop effectbejag zitten met dat jochie aan de andere kant van het hek en die Engels sprekende Duitsers verpesten de hele film.

Degene die deze film gaat kijken zonder enige voorkennis van de Holocaust zal het een saaie film vinden.

Met voorkennis en inzicht in de gruwelen van de Holocaust is deze film zeer indrukwekkend.

Wonen vlak naast Auschwitzkamp I met je gezin en een luxe leventje leiden? Kilte alom aanwezig; medemenselijkheid niet aanwezig. Shocking.

Dit wordt wel vaker gezegd maar ik snap niet hoe je níet over de holocaust kunt weten of wat Auschwitz was en/of wat er in een concentratiekamp gebeurde. Mensen hebben toch op z'n minst basisschool en middelbare school gehad? Of zitten ze daar echt enkel op sociale media te kloten zonder dat er iets, zelfs zoiets, blijft hangen?!

The zone of interest is niet alleen een intrigerende kijk-, maar ook luisterervaring. Terwijl we het schijnbaar gelukkige gezin van Rudolf en Hedwig Hoss zien horen we de verschrikkingen van Kamp Auschwitz. Vooral moeder Hedwig (fantastische rol van Sandra Huller) is zeer in haar nopjes met het huis op stand en haar prachtig aangelegde tuin. Haar man noemt haar the queen of Auschwitz, hetgeen haar verrukt. Maar langzaam komen er barstjes in het gezinsgeluk. Wat krijgen de kinderen mee van de ellende aan de andere kant van het hek? Waarom vertrekt oma overhaast uit het huis? De meeste scenes zijn suggestief van aard, er wordt bijna niets uitgelegd of getoond. De kijker moet het zelf invullen en dat werkt verpletterend goed. De banaliteit van het kwaad is niet eerder zo goed inzichtelijk gemaakt als in The zone of interest.

Het zal je nog verbazen of verwonderen hoe weinigen zich kunnen 'inbeelden', 'invoelen' of 'meevoelen' met de holocaust heden ten dage.... Helaas.

In 1994 ving ik een gesprek van scholieren op die zich niet konden indenken dat er zoiets als de holocaust zich had voltrokken,- zelfs niet na het zien van de film Schindler's List.... Een collega van mijn werk betwijfelde zelfs dat er mensen waren geweest die deelnamen aan de gruwelen, zelfs na het zien van alweer Schindler's List....

Hè, maar behalve zo'n film hebben ze op school toch documentatiemateriaal te zien gekregen? En wij gingen naar Westerbork met school. Daar is zo'n film verder toch niet van belang bij, of het "echt gebeurd" is of niet? Dat begrip krijg je toch op school, niet in de bios? Nu niet meer?

Wat ik vooral goed vond aan de The Zone Of Interest is hoe goed ze de jaren 40 nagebootst hebben. In het begin dacht ik dat het echte opnames waren, maar daar kwam ik vrij snel van terug. Zoals ik al zei is het heel goed gemaakt maar verder dan dat kwam de film bij mij niet. Ik ben tenminste niet zo enthousiast zoals de meeste hier. Maar ieder het zijne natuurlijk. Ik ben niet echt onder de indruk van deze film. Slecht is het zeer zeker niet maar ik had er meer vn gehoopt.

Bijzondere ervaring, het kwaad woekert tussen de moestuin en de zonovergoten woonomgeving van de familie Hoss. Moeilijk te beoordelen, maar de stijlvorm en vooral de overgang naar het heden met de schoonmaakploeg vond ik briljant gevonden. Een urgente film die iedereen zou moeten ondergaan.

Inderdaad ijzersterk.

Ik had 'm eigenlijk op de 1 of andere manier veel verstilder verwacht maar er gebeurt eigenlijk in elke scène enorm veel als je oren, ogen en gedachten goed open houdt.

Evengoed prettig subtiel en origineel. De banaliteit van het kwaad in optima forma.

Grotendeels was dit precies de film die ik dacht en hoopte dat het zou zijn.

Ik heb niet zo lang geleden nog ‘Ik ontsnapte uit Auschwitz’ van Rudolf Vrba gelezen, en dus had ik de verschrikkingen en de details van Auschwitz nog vrij vers in het geheugen. Dan helemaal weet je wat de film allemaal toont zonder het echt te tonen. Terwijl je kijkt naar een zonovergoten tuin, zomerse taferelen en spelende kinderen weet je maar al te goed wat zich op slechts een paar meter afstand afspeelt. Elke scène is doordrongen van die wetenschap en dat is precies de wrange en surrealistische kijkervaring die ik hoopte te gaan zien.

Terwijl de kinderen in het zwembad spelen zie je de stoom van de binnenkomende trein in de lucht, of de donkere rook van de verbrandingsovens. Je hoort de geweerschoten in de verte en het geschreeuw. Het is sowieso heel knap wat de film allemaal weet te doen met geluid. Er is een jaar lang besteed aan het samenstellen van een ‘geluidsbibliotheek’ met onder meer geluiden van productiemachines, crematoria, ovens, laarzen, geweerschoten, etc. De regisseur beschrijft het als ’the other film, and, arguably, the film’. En dat is inderdaad precies hoe ik de film vaak ervaarde.

Tegen het einde vond ik het helaas een beetje die sterke sfeer verliezen als we Höss zien in Berlijn, dat had voor mij niet echt gehoeven.

De scène ineens in het heden, met de schoonmaaksters in het huidige Auschwitz is trouwens echt surreëel om te zien, ook los van de context van de film.

4*

Toen vorig jaarde eerste trailer en vervolgens snel de eerste poster van 'The Zone of Interest' van Jonathan Glazer het levenslicht zagen, wist je; dit wordt een potentieel uitzonderlijk oorlogsdrama. Nu de film wordt overladen met superlatieven én ook sterke bioscoopcijfers (in Nederland), hebben we een parel van filmische grandeur die over x-aantal jaren nog steeds prijkt op tal van lijsten. Simpelweg; een meesterwerk!

Het verhaal van Nazicommandant Rudolf Höss en zijn familie is tragisch, rijk aan contrasten, vol van symboliek maar vooral een karakterstudie over hebzucht, tunnelvisie en gemakzuchtige acceptatie. Het speelt zich voornamelijk af tussen de vier muren van hun huis nabij Auschwitz. Voor de familie Höss letterlijk en figuurlijk een comfortzone dat alles herbergt dat zij nodig hebben voor hun status van een zekere weelde. Het drama en de vernietiging achter de muren is slechts ruis dat op een gegeven (voor hen) went en niet langer meer afleidt. Alle gruwelen en leed in het kamp zijn voor de kijker op de achtergrond te horen, waar het gezin dus een zekere immuniteit voor drama heeft gekweekt. Juist daarom alleen al is 'The Zone of Interest' piekfijn in details, waarbij het geluid ijzingwekkend samengaat met het verknipte mooie leven. Tel daarbij op de beperkt ijzingwekkende muzikale score met ongemakkelijke pulserende tonen.

'The Zone of Interest' moet je vooral ondergaan, hoe ongemakkelijk de thematiek ook is. Visueel tot in de puntjes perfect, briljante cinematografische composities en een cast die alle credits verdient. Met daarbij een speciale vermelding voor Sandra Hüller - in de rol Hedwig Höss - zij schittert momenteel ook in 'Anatomie d'une chute'. Na iets meer dan 100 minuten denken we weer; laat dit nooit meer gebeuren, laat de mens het kwaad nooit meer wakker schudden of creëren én toch lijken we daar niet in te slagen. Relevant en schrijnend en haast verplichte kost!

In de jaren '90 had Stanley Kubrick plannen om een film te maken over de holocaust. Toen kwam Spielberg met Schindler's List. Zeer succesvol en een film die erg veel aandacht kreeg. Kubrick besloot mede daardoor een andere film te gaan maken en dat werd Eyes Wide Shut. Nou heeft Kubrick een stuk meer geplande films niet gemaakt, dan de prachtige serie die hij wel maakte. Zijn Napoleonfilm en het later door Spielberg gemaakte A.I. als bekendste niet gemaakte projecten. Maar er schijnt ooit aan Kubrick te zijn gevraagd wat hij van Schindlers List vond. Want die film gaf toch een goed beeld van de holocaust. Kubrick schijnt toen iets gezegd te hebben als Schinders List heeft gaat niet over zes miljoen doden maar over een paar honderd overlevenden. Hoe kan dat een goed beeld van de holocaust geven? Die uitspraak is sindsdien vaak geciteerd of geparafraseerd. En ik ben geneigd het met hem eens te zijn. Toegegeven: Het is zo'n dertig jaar geleden dat ik de film zag en ik vond hem destijds goed. Maar ik heb sindsdien vier films over de tweede wereldoorlog en de holocaust gezien die veel meer te vertellen hebben en een stuk dieper graven. En die vier films maken voor mij letterlijk alle andere films over die thema's veel minder relevant en in een hoop gevallen eigenlijk overbodig. Ik sluit niet uit dat er nog meer bestaan of gemaakt worden buiten die vier, maar veel meer zullen het er niet zijn,

Idi i Smotri (Film, 1985) komt het dichtst bij je de gruwelen laten ervaren aan het front en in dorpjes waar burgers woonden. A Hidden Life (Film, 2019) gaat over het morele oordeel die elk radartje in het moorddadige regime moest maken. Saul Fia (Film, 2015) dropt de kijker in het hart van de industriële vernietiging. En deze film is de vierde. Geen van de vier films maken het je makkelijk als kijker. The Zone of Interest is een film die zowel tegenover Son of Saul staat (bijna letterlijk zelfs: wat gebeurde er aan de andere kant van de muur) als tegenover A Hidden Life (een totaal andere morele conclusie). Deze film zal niet ieders smaak zijn, Maar het is vooral een intens boze uitroep van iets dat voor mij een van de meest aangrijpende en heftige aspecten van de holocaust is. Hoe konden al die duizenden individuele mensen dit doen. Höss en zijn vrouw zijn een zeer duidelijk voorbeeld. Het gezin woonde pal naast het kamp, zat er met hun neus bovenop en Hoss zelf was een van de verantwoordelijken voor wat er gebeurde. De film recreëert de situatie en dan blijkt er geen uitvlucht meer te zijn. Er zijn vele mensen die individueel verantwoordelijk waren voor wat er gebeurd is. Het absolute kwaad bestaat en is menselijk.

The Zone of Interest is een registrerende film die vragen stelt maar niet altijd antwoorden geeft. Verwant aan een film als Elephant. Net als bij zowel Idi I Smotri als Son of Saul met een een zeer bijzondere en zeer essentiële geluidsband die weergeeft dat de familie de holocaust zelfs moet hebben gehoord. En heftige nachtmerrie-achtige muziek. De film geeft even lucht door letterlijk in negatief wat waargebeurde goedheid te laten zien (het fruit). En ook het kotsen Hoss (ook de belangrijkste uitvoerder van de moord op vele Hongaarse joden) is vooral een vraag voelde hij verantwoordelijkheid of had hij gewoon teveel gezopen .

Friedel en Höller zijn zeer goed en spelen hun rollen in dienst van wat de film te zeggen heeft. Bijna understated. Friedel kende ik amper. Höller is een van de meest relevante Europese actrices van het moment. De beste film van dit decennium tot nu toe en ik verwacht eigenlijk niet dat dat nog overtroffen wordt. En dan heb ik in dit lange stuk nog maar een deel van de essentie van deze film in woorden gevat.

Interessante invalshoek over het leven van het gezin Höss in de schaduw van Auschwitz. Levend in een vrijstaand huis met tuin naast het vernietigingskamp lijken de jongste kinderen amper te beseffen welke ellende zich aan de andere kant van de muur afspeelt. Of Rudolfs vrouw Hedwig er vanaf wist, wordt niet expliciet duidelijk (de meningen zijn verdeeld) maar de film lijkt aan te nemen dat ze het wel wist (en trouwens ook een vrij egocentrische vrouw was).

Hoe dan ook, de film weet vooral uit te blinken in sound design. Het vrijwel constant aanwezige achtergrondgeluid van het dagelijkse kampleven, de binnenkomende stoomlocomotieven en de rokende schoorstenen zijn verworden tot achtergrondruis, maar dat maakt het schrijnende contrast met het vreedzame, huiselijke gezinsleven des te groter.

De systematische vernietiging wordt ook nergens expliciet benoemd of sentimenteel gemaakt; we zien een setje babykleren en een bontjas gebracht worden, hier en daar een joodse tuinman of bediende, maar de pijnlijke werkelijkheid komt nooit in beeld. Verreweg de grootste zorg in het gezin is dat ze wellicht moeten verhuizen vanwege een overplaatsing, 'we hebben hier alles wat ons hartje begeert!', verzucht mevrouw Höss.

Daar waar bijvoorbeeld The Boy in the Striped Pajamas het sentiment opzocht en teveel creatieve vrijheid nam, weet The Zone of Interest realistisch te blijven en een kant te belichten die juist door de steriele benadering beter bij de kijker binnenkomt.

Ook de beelden van het huidige Auschwitz , waar schoonmakers stofzuigen en de ruiten schoonpoetsen van vitrines vol koffers, schoenen en kleding, waren indrukwekkend. Ik miste alleen het shot van de enorme berg afgeknipte haren, al ga ik ervan uit dat dat niet gefilmd mocht worden.

4*

Aangezien iedereen zo lyrisch was over deze film en ik bijna geen negatieve dingen erover hoorde, wilde ik hem heer erg graag zien! Helaas viel hij mij enorm tegen, misschien ook wel omdat ik er hele hoge verwachtingen van had. Het is zeker geen slechte film maar echt goed is hij nou ook weer niet.

De film verteld niet echt iets nieuws en er word ook niet echt iets nieuws gedaan. Alles is wel al een keer gedaan en daardoor kon ik het eigenlijk ook niet echt indrukwekkend vinden hoe verschrikkelijk alles ook was. Ik kon niet in de film komen of meeleven met de personages.

Nou heb ik de film ook thuis gezien en niet in de bioscoop. De magie zit hem in het geluid want je hoort de hele tijd geluiden van het concentratiekamp op de achtergrond. Zoiets kun je thuis nooit nabootsen dus ik raadt zeker aan om de film nu het nog kan in de bioscoop te gaan zien en niet thuis. Het camerawerk is erg goed.

Ik kan me eerlijk gezegd geen film bedenken due hierop lijkt of de materie op deze manier behandeld. Uberhaupt ken ik geen die het ‘Wir haben es nicht gewusst’ zo aan de kaak stelt.

Ik hou me aanbevolen voor tips die wel in die richting zitten.

Flims die wellicht genoemd gaan worden, La Vita e Bella, Boy in the Striped Pyjana, Son of Saul hebben toch een fundanenteel andere benadering.

Vita en Pyjama komen toch anders aardig in de buurt met verhalen waar men de Holocaust probeert te verbergen voor de kijker, die heus wel weet wat er allemaal speelt. Blijven over details, maar Zone of Interest is voor mij niet uniek.