Red, White & Royal Blue (2023)

Serieus aan het twijfelen tussen 3* of 3,5*. Laat me het voordeel van de twijfel omarmen.

Red, White & Royal Blue is niet zonder hype ter mijn attentie gekomen en ik was wel gezond geïnteresseerd in deze queer rom-com. We zetten de film op en ik was instantelijk een mix van teleurgesteld, verbaasd en cynisch. De eerste 10 minuten zijn zo hyperactief en zitten vol irritante acties of cringy dialogen. Ik kon de overgeproduceerde aanval op mijn zintuigen niet aan en ik begon de film al in stukken te scheuren in m’n hoofd.

En dan plotseling merk je op dat er precies wel wat ziel in zit. Dat dit niet honderd procent de cynische cash-grab van Amazon is. Dat er misschien wel een film werd gemaakt met het hart op de juiste plaats. En dan wordt mijn hart wonder boven wonder wat zachter.

De verschrikkelijke dialogen en questionable acteerprestaties blijven nooit ver weg maar je begint het te accepteren. Het feit dat er kaas uit elk frame druipt leer je te omarmen. De ironie van Stephen Fry als homofobische koning begin je zowaar te snappen.

Voordeel van de twijfel, mensen. Voordeel van de twijfel.

3,5*

Dit is een leuke romantische film. Allemaal erg cliché, gelikt, zoetsappig, maar dat hoort nu eenmaal bij dit genre.

Zoetsappige romcom over de onmogelijke liefde tussen een Engels prins en de zoon van de president van de Verenigde Staten.

Begin van de film bevat veel clinches en is wat voorspelbaar. Later begint het plot zich enigzins te ontwikkelen in serieuzer richting. De acteurs zijn aangenaam om naar te kijken en hun spel is redelijk geloofwaardig. Ook leuke rollen voor de (groot)ouders van beide jongemannen. Afwisselende scènes op verschillende locaties. Kus- en liefdesscènes gedoseerd en met respect gefilmd. Realistisch is het niet helemaal: het stijve Britse koningshuis en homoseksualiteit en Democraten die in de staat Texas een meerderheid verwerven. Maar niettemin een leuke en redelijk vermakelijke film om te kijken.