Red, White & Royal Blue (2023)

Erg origineel in plot, maar tegelijkertijd wel heel zoetsappig, voorspelbaar en vooral heel 'woke'.

Prima voor een niks aan de handavondje.

Het boek vond ik best leuk. Aardig grappig. Dus ha ja, deze film wilde ik zien.

Nicholas Galitzine is niet zo favoriet, wordt dat ook vast niet. Taylor Zakhar Perez.. orkie orkie, snoepje hoor, mieuw. Ik bedoel miauw.

Stelt verder allemaal weinig voor, licht lopend-bankwerk. Band. Licht lopende band-werk. Wat dat betreft zijn de, *waarschijnlijk* laatst geziene films met beide heren mij beter gevallen. (Purple Hearts en The kissing booth 3 of 4)

(((Ja, ik heb me speciaal - weer- aangemeld bij Prime om dit te kunnen zien.)))

Met dat woke viel het - net als in het boek - wel mee, ik vond de film vooral erg hysterisch gespeeld. Typisch zo'n gevalletje van 'het boek was beter': om voor mij onverklaarbare redenen zijn er personages en verhaallijnen geschrapt die toch best wel in eventueel verkorte vorm erin hadden gekund. De scherpte van de dialogen, de dynamiek uit het boek ontbrak volledig. Wel leuk: Sarah Stahi. Ook erg leuk: Stephen Fry, die met zijn veel te korte schermtijd de voltallige cast van het scherm wegspeelt. Niet leuk: een flink aantal momenten overduidelijk voor een greenscreen zijn gedraaid.

Niet de film die ik had gehoopt. Een paar aardige momenten maar heel veel was het niet. Meh, zo zonde dit want ik had echt plezier met het boek. 2,5*

Off topic berichten verwijderd. Geen discussies over 'woke' (wat het ook mag zijn) op de site aub!

Serieus aan het twijfelen tussen 3* of 3,5*. Laat me het voordeel van de twijfel omarmen.

Red, White & Royal Blue is niet zonder hype ter mijn attentie gekomen en ik was wel gezond geïnteresseerd in deze queer rom-com. We zetten de film op en ik was instantelijk een mix van teleurgesteld, verbaasd en cynisch. De eerste 10 minuten zijn zo hyperactief en zitten vol irritante acties of cringy dialogen. Ik kon de overgeproduceerde aanval op mijn zintuigen niet aan en ik begon de film al in stukken te scheuren in m’n hoofd.

En dan plotseling merk je op dat er precies wel wat ziel in zit. Dat dit niet honderd procent de cynische cash-grab van Amazon is. Dat er misschien wel een film werd gemaakt met het hart op de juiste plaats. En dan wordt mijn hart wonder boven wonder wat zachter.

De verschrikkelijke dialogen en questionable acteerprestaties blijven nooit ver weg maar je begint het te accepteren. Het feit dat er kaas uit elk frame druipt leer je te omarmen. De ironie van Stephen Fry als homofobische koning begin je zowaar te snappen.

Voordeel van de twijfel, mensen. Voordeel van de twijfel.

3,5*

Ik had inderdaad exact dezelfde ervaring.

Nou, geen twijfel hier. Niet aan mij besteed.

Ben ik objectief over deze film? Nee, als homoseksuele man word ik nogal beïnvloed door deze twee heren. De intieme scenes zijn mooi en stijlvol in beeld gebracht. De overduidelijk green-screen-scenes zijn uiteraard als een doorn in het oog. Stephen Fry heeft een klein rolletje, maar blaast de rest omver met zijn geweldige dictie en vocabulaire. Laat ik het zo zeggen. Het verhaal is best leuk, het kijkt weg als een romannetje. De gouden kooi die Buckingham Palace is zorgt voor veel problemen en deze zouden best wel eens reëel kunnen zijn. Statistisch gezien moeten er meerdere homo's zijn geweest in de Britse koninklijke familie, die hebben allemaal gezwegen en mooi weer gespeeld. Dat de koninklijke familie probeert alles te verhullen wat schandalig is, is ook reëel volgens mij. Maar wat volgens mij volledig niet reëel is, is dat de Democraten winnen in Texas, zeker nadat de zoon van president uit de kast is gekomen als homo. Dat zie ik echt niet gebeuren. Maar wie weet, over 100 jaar misschien? Deze film is leuk om een keer te hebben gezien. De humor en de eye-candy maken de film meer dan verdraagbaar. 3,5 sterren.

Prettig verteld verhaal over een zich ontwikkelende relatie tussen twee tegenpolen. Adequaat entertainment en daar is niks mis mee.

Door de humor vond ik het nog prima te kijken maar het IS eigenlijk een enorme b film die enorm voorspelbaar is en niet al te best geacteerd.

Dit is een leuke romantische film. Allemaal erg cliché, gelikt, zoetsappig, maar dat hoort nu eenmaal bij dit genre.

Zoetsappige romcom over de onmogelijke liefde tussen een Engels prins en de zoon van de president van de Verenigde Staten.

Begin van de film bevat veel clinches en is wat voorspelbaar. Later begint het plot zich enigzins te ontwikkelen in serieuzer richting. De acteurs zijn aangenaam om naar te kijken en hun spel is redelijk geloofwaardig. Ook leuke rollen voor de (groot)ouders van beide jongemannen. Afwisselende scènes op verschillende locaties. Kus- en liefdesscènes gedoseerd en met respect gefilmd. Realistisch is het niet helemaal: het stijve Britse koningshuis en homoseksualiteit en Democraten die in de staat Texas een meerderheid verwerven. Maar niettemin een leuke en redelijk vermakelijke film om te kijken.