Mickey 17 (2025)

Om te ontsnappen aan geldeiser Darius Blank [Ian Hanmore] hebben Mickey [Robert Pattinson] en Timo [Steven Yuen] zich aangemeld voor een ruimtereis naar een planeet waar voormalig Presidentskandidaat Kenneth Marshall [Mark Ruffalo] hoopt een kolonie te starten. Mickey heeft zich vrijwillig aangemeld als ‘expendable’ zonder de taakomschrijving te lezen. Niet handig, want het betekent dat hij gebruikt wordt voor levensgevaarlijke missies en experimenten en dat hij inmiddels al 15 keer opnieuw is ‘geprint’ met zijn kennis en bewustzijn intact. De problemen ontstaat wanneer hij opnieuw wordt geprint terwijl hij op wonderbaarlijke wijze nog leeft. Als Joon Ho Robocop (een duidelijke inspiratiebron) had bestudeerd dan had hij begrepen dat satire en komedie twee heel verschillende dingen zijn. De zwartkomische humor slaat de plank volledig mis, Pattinsons manier van praten is storend, Ruffalo ziet er bespottelijk uit met zijn clichématige verwitte tanden en zelfs Toni Collette (als Marshalls echtgenote) bakt er helemaal niets van met haar overdreven acteerwerk. Tim Key als een man in een duivenkostuum is het beste voorbeeld van de krampachtige, klungelige manier waarop Joon Ho komedie gebruikt om alle satirische elementen te verwoesten in deze flagrante mislukking.

Oef, nee niveau Parasite is dit niet. Mickey 17 is vooral een wilde alle kanten op vliegende puinhoop die op sommige vlakken best goed gelukt is maar elders volkomen uit de bocht schiet.

De toon van de film is erg luchtig en een beetje komisch, hoewel de film ons een dystopisch toekomstbeeld laat zien. Ook de toon van het acteren van Pattinson sluit daarop aan. Het heeft een effect dat de film soms aanvoelt als een kinderfilm voor volwassenen. Waar de film het ergst misloopt is juist iets waar Parasite zo goed in was. Met name de dictatoriale baas van Niflheim en zijn vrouw en hun verhouding naar de nieuwe maatschappij toe zijn duidelijk bedoelt als een satirisch gegeven. En ook een beetje gebaseerd op Trump (ik weet dat Bong Joon-Ho dat ontkent, maar de manier waarop Mark Ruffalo hem speelt laat duidelijk zien op wie hij het in ieder geval baseerde). Dat satirische deel is soms grappig, maar gewoon niet zo scherp en die laag in de film werkte niet goed voor me. Sowieso werkt de film een stuk minder als je er meer van wil maken dan een soms amusante tamelijk silly science fiction film.

Van wat ik gezien heb de minste film van Bong-Joon Ho.

Na het zien van de trailer viel deze film mij zwaar tegen. Ik had het idee dat je twee uur naar een proloog zit te kijken.

Zoals je uit de titel haalt gaat Nicky 16 keer dood. Dan komt Nicky 17, en kort daarna ook 18 (ook geen spoiler want dat is te zien in de trailer). Met de trailer heb je eigenlijk de hele film in 2 minuten gezien.

Mwoh. Film weet nooit echt te ontbranden. Vol aardige ideeën maar matig en weinig origineel in de uitwerking. Visueel valt er ook niet veel te beleven. De voice-over is wat vervelend, acteerwerk over de breedte niet heel bijzonder en vooral de humor slaagt niet. De film lijkt eerder voor kinderen gemaakt (wat dacht Ruffalo te doen met deze vertolking?) dan daadwerkelijk satire of laat staan een pakkende film. Vakkundig gemaakt en het tempo is nog wel oké waardoor die 139 minuten (dat zijn er sowieso te veel) op zich nog soepel zijn uit te zitten maar dat is het wel. 2,5*.

Een film van reggisseur Bong Joon Ho?

Kon het werkelijk niet geloven toen ik de film zag, in vergelijking met het geweldige Parasite.

Na afloop vroeg ik me eigen af, waarnaar ik aan het kijken was. Kinderachtige onzin.

Wat vond ik dit een slechte film.

Gauw vergeten dus.

1*

Ik begrijp dat deze niet voor iedereen zal aanslaan. Ik ben wel te spreken over de film. Zeker wat het hele concept betreft rond de expendables en later de multiples. Mickey wordt beschouwd als een proefkonijn, als een experiment zonder enige waarde. Hij wordt gezien als een ding, een object, als van alles wat, behalve dan een mens. Laat staan dat hij emoties heeft of je er überhaupt rekening mee hoeft te houden.

Sowieso een sterk eerste uur. Het tweede uur neemt de volgende moreel ethische dimensie aan. Ook interessant, maar 1x Pattinson - het leek eerder een Jim Carrey versie uit Dumb & dumber - was al genoeg voor mij.

Die beesten, tja, wat daar van te denken? Ik kreeg wel een nieuwe imperialistische indruk van de mensheid, net zoals je dat ervoer bij Avatar bvb. CGI vond ik daar niet geweldig, al vond ik het in het algemeen wel mooi gedaan. Geen slechte film, maar wel de idee dat er nog veel meer uit te halen viel. Veel voice-over ook, ik hou er wel van, maar hier misschien in overdaad aanwezig.

Een film die ook de humor tracht op te zoeken, niet in het minst met een clowneske Ruffalo. Ook hier eerder een karikatuur dan uiteindelijk geslaagd of serieus.

Van deze film had ik meer verwacht. Vond het een erg lange zit. Idee is natuurlijk grappig dat je door een 3d printer gemaakt kunt worden..... Maar tijdens de reis van 4 jaar wordt hij dus een keer of 17 opnieuw geprint? Maar dan wordt hij gemiddeld dus om de 3 maanden opnieuw geprint. Leek aanvankelijk wel op het dagelijks gebeurde. Vooral omdat de wetenschappers die het uitvoerde niet geinteresseerd leken. Rare dialogen. Wil je een depressief gevoel overhouden aan een film dan moet je deze kijken.

Nja, wat moet je hiervan zeggen. Ik had geen trailer gezien, en wist totaal niet waar ik in stapte. Achteraf de trailer bekeken en de trailer doet de film veel leuker en spannender lijken dan hij in feite is.

Het begint met "Mickey" die gewoon een zeer irritante voice-over heeft, die het hele ding een beetje kinderachtig maakt. Vervolgens komen Mark Ruffalo & zijn vrouw in beeld, en dan denk je, zit ik nu naar de Hunger Games te kijken? Zeer irritante personages.

De film weet op geen enkel vlak spanning te brengen, alles is matig en zeer braafjes. Lijkt wel alsof alles PG-13 moest zijn. Het praten met de "aliens" maakt het nog een stapje erger.

Jammer, want dit had potentieel om iets nieuws te worden, het hele idee van expandables die erop uitgaan om te testen of leven haalbaar is voor de mensheid. Zoveel mogelijkheden om dingen in beeld te plaatsen, maar helaas, het was een zeer lange zit van 2u, waar ik meermaals hoopte dat het zou omslaan, maar het ging helaas van kwaad naar erger...

Ik heb me geamuseerd met Mickey 17, ook al is het inderdaad geen absolute topper. Het grootste minpunt dat je de film denk ik kan verwijten, is dat het niet helemaal toonvast is. Het ene moment ben je naar een soort slapstick-komedie aan het kijken, dan weer naar een hele weirde 'arthouse', om vervolgens ook nog eens te schakelen naar een typische heroïsche 'blockbuster'-finale. De film vliegt alle kanten uit. Sommige stukken en elementen werken héél goed, anderen wat minder, maar het is daardoor vooral geen naadloos geheel. Ik vond het positieve veruit overwegen, maar ik snap dat het voor sommigen als een ''vlees noch vis'' geval kan aanvoelen.

Maar wat werkte? Veel eigenlijk, voor mij. De futuristische wereld die Bong Joon-Ho - wel, niet 'geschapen' heeft, want het is gebaseerd op een boek - maar dan toch vormgegeven heeft in ieder geval, steekt sterk in elkaar. Visueel valt er veel om van te genieten; qua vormgeving en effecten, maar ook zéker qua camerawerk. Joon-Ho is intussen toch al lange tijd meester in zijn vak, en dat zie je er aan af. Prachtig gefilmd, heel dynamisch. Het design van de aliens ziet er ook goed uit, bijvoorbeeld. Creature design kan je toch ook wel echt aan hem overlaten. De acteerprestaties vond ik over de gehele lijn ook héél sterk; iedereen wist perfect wat er van hem of haar verwacht werd. Pattinson is werkelijk fantastisch. Hij moet veel uit de kast halen en verschillende versies van zichzelf spelen, de één onhandig, onwennig maar lief, de ander roekeloos en kwaad, maar hij doet dat echt geweldig. Hij heeft in sommige scènes zelfs een soort van Buster Keaton-vibe of 'kwaliteit' over zich heen hangen, met de fysieke 'slapstick' soms. Hij draagt de film, gemakkelijk. Mark Ruffalo en Toni Collette weten ook éxact in wat voor film ze spelen. Ik vond het juist heel amusant hoe karikaturaal ze waren en hoe dik ze het er bovenop legden.

Wat werkte niet? Zoals ik al zei, heel toonvast is de film niet, en Joon-Ho wilt teveel. Het eindstuk werd me veel te zoetsappig en 'typisch', bij gebrek aan een beter woord. Dat had ik toch een stuk sterker verwacht, je zit bijna in een Disney-film nu. De boodschap is helder en duidelijk, én waardevol, maar had wel ook op een andere manier overgebracht kunnen worden, zonder te vervallen in zo'n typische blockbuster-climax. De zij-personages, neergezet door Steven Yeun en Naomi Ackie, komen ook niet zo goed uit de verf. Vooral het personage van die laatste schiet ook echt alle kanten uit, van geile drugsverslaafde tot heroïsche heldin. Maar: all in all heb ik wel echt genoten van Mickey 17, en vind ik de score hier (en elders) betrekkelijk laag.

Dikke 3.5*.

Een wat vreemde film van de koreaanse regisseur Bong Joon Ho, die qua toon een beetje ongemakkelijk tussen komedie en science fiction stuitert. Mooi vormgegeven en de cast gaat er volledig voor, maar het script is herhaaldelijk aan de flauwe kant en de film is veel te lang voor een dermate karig plot.

Op zich hou ik van 'out of the box' films. Maar dit was eigenlijk gewoon een hele domme film.

Ik dacht dat het veel meer ging over de verschillende levens die Mickey krijgt en wat dit met hem doet.

Meer diepgang over 'de zin van het leven' en of er ook iets is na de dood?

Maar nee, het ging alleen maar over seks, macht, oorlog tegen wormachtige wezens.

Het enige pluspunt in deze film is Toni Collette. Ze steelt de show met haar verbale en non-verbale acteerprestaties.

Verder gauw vergeten deze film.

De Koreaanse regisseur Bong Joon Ho brengt een fraai vormgegeven sciencefictionkomedie met een helaas weinig subtiele satirische inslag. De manier waarop bepaalde figuren in Mickey 17 worden neergezet is ronduit infantiel, waardoor zeker de humor van deze film niet echt uit de verf weet te komen. Gelukkig doet Robert Pattinson het overtuigend in een best gewaagde en veeleisende hoofdrol, al blijft ook hij erg veel hangen in typerende trekjes. Ho vergeet verder vooral om een aantal hoogtepunten neer te zetten, want zeker de finale komt bij lange na niet zo meeslepend of innemend voor de dag als dat de makers hadden gehoopt. Steven Yeun, Mark Ruffalo en Toni Collette leveren daarnaast een aantal van hun meest irritante acteerprestaties ooit af en dat maakt een zit van 137 minuten natuurlijk niet veel draaglijker. Dankzij een onvoorspelbare inhoud en mooie visuele effecten wint Mickey 17 echter wel een nipte voldoende.

Bong Joon-ho maakt maatschappijkritische films. Films als Snowpiercer en Parasite stellen de sociale ongelijkheid in de moderne samenleving aan de orde en dat geldt ook voor de sciencefictionfilm Mickey 17. In Mickey 17 vertelt Bong de geschiedenis van een rechteloze arbeiderskloon met de naam Mickey (Robert Pattinson) die het slachtoffer is geworden van een technocratisch systeem dat alle moraliteit overboord heeft gegooid. Een exponent van dat technocratische denken is de fascistoïde antagonist Kenneth Marshall (Mark Ruffalo), die de ongekroonde koning is van een ruimtemissie op zoek naar delfstoffen die de uitgebuite aarde niet meer bezit.

Mickey is een expendable. Een wegwerpmens, zou je kunnen zeggen. Hij wordt ingezet om gevaarlijke opdrachten uit te voeren en als hij daarbij om het leven komt, wordt hij opnieuw gekloond. Daarbij wordt de nieuwe Mickey weer voorzien van het actuele geheugen van zijn voorganger zodat het net is alsof zijn leven niet werd onderbroken en gewoon is voortgezet. De planeet waar men terecht komt is een ijsplaneet en niet geschikt voor mensen om op te leven. Dat betekent voor Mickey dat hij veel opdrachten krijgt en vele malen sterft.

Vooral in het begin van de film waarin een beeld van de uitgeputte wereld en zijn gedesillusioneerde bewoners wordt geschetst, is de hand van Bong goed te herkennen. De sociaalkritische noot wordt luid gezongen en is gekruid met een grote hoeveelheid zwarte humor alsmede met een brok melancholie. Ook zijn er de voor Bong typische slapstick-momenten die zich bijvoorbeeld schaamteloos openbaren als het leven van Mickey weer eens aan zijn einde komt. Onder de humor schuilt echter steeds heel doeltreffend de melancholische laag die een ontnuchterende werking heeft. Het goede camerawerk en de uitgekiende montage die prima samenvalt met de muziek van huiscomponist Jung Jae-il, zijn de middelen die Bong daarvoor inzet.

Het verhaal is niet erg origineel, maar vermaakt. Zo is het vermakelijk om te zien hoe expressief Pattinson zich inzet om het personage Mickey tot leven te brengen. Mark Ruffalo gaat ver in zijn rol als excentrieke leider maar blijft als karikatuur net binnen de lijntjes. De ijzige omstandigheden van de ijsplaneet zijn mooi vormgegeven en zorgen voor koude rillingen. Het merkwaardige leven dat zich op de planeet bevindt maakt nieuwsgierig. Tot aan de helft van de speelduur vormen humor en ernst een goede balans die zorgt dat de overtrokken elementen in de film de weegschaal niet naar het belachelijke doen omslaan.

Totdat het wel gebeurt. Na een plotwending zo halverwege de film wordt het personage Marshall opeens tamelijk dominant in het verhaal geplaatst. Alle nuance gaat overboord en lawaai, hectiek en onzinnigheid nemen het stokje over. Het spannende basisidee betreffende de uitbuiting van de rechtelozen, bestaat niet meer. De nieuwe spanning wordt gevonden in de confrontatie van de arrogante mens met de buitenaardse natuur en het buitenaardse leven. Setdesign indrukwekkend. Creaturedesign evenzo. Het voelt alleen zo verrekte overladen aan. Onzinnig ook. Alsof je je opeens in de finale van een superheldenfilm bevindt. Heel visueel indrukwekkend allemaal, maar ik merkte dat ik tegen het einde niet meer erg onder de indruk was.

Redelijke science fiction film met de nodige zwarte humor. Het verhaal is best origineel en zit leuk in elkaar met een onderliggende boodschap. De uitwerking is goed te doen. De film kijkt lekker weg en bevat een mix van spanning, actie, humor en een beetje mysterie. Ondanks deze wirwar van genres blijft het redelijk overzichtelijk, maar voelt het wel iets onsamenhangend. Het acteerwerk is verder in orde en Pattinson zet een prima rol neer. Visueel is de film van grote kwaliteit. 3.5

Mickey 17 leek me vanaf de bekendmaking een leuke film te worden, maar nadat er toch ook veel lauwe reacties kwamen, stelde ik mijn verwachtingspatroon een beetje bij. Dat bleek niet nodig, want ik vind hem erg geslaagd.

Mickey 17 is aardig bizar, veelal kneuterig en bij vlagen ongemakkelijk. De meeste karakters zijn dik aangezet en de gebeurtenissen zijn nogal eens kluchterig. En dat werkt wat mij betreft harstikke goed. Het geheel voelt fris en origineel, soms zelf licht experimenteel. Daar komt bij dat het op visueel vlak ook uitstekend op orde is. Met prachtige settings en keurige CGI.

De humor doet soms wat denken aan volwassen cartoons als die van Trey Parker & Matt Stone of Seth MacFarlane. Niet dat de komische momenten steeds net zo bot of in-your-face zijn, maar ze hebben dezelfde politieke lading. Een lachspiegel die wordt voorgehouden. Want er wordt flink onomwonden getoond hoe dom en slecht de mensheid kan zijn. En ik weet niet of de grote, lompe leider en zijn volgers met rode petjes toeval zijn, maar de kans is groot van niet.

Ik heb me in ieder geval erg vermaakt met deze ongewone spacemovie. Niet in de laatste plaats dankzij een verrassende Pattinson.

Uitstekende film en goed geacteerd.

Lekkere satiere op sommige momenten.

Doch ook een liefdesverhaal.

De megalomane idioot Marshall die op hetzelfde niveau acteert als Trump. Hoe Marshall met de bewoners omgaat is hetzelfde als Trump doet met medemensen. En alles voor The Great Picture.

Wederom een prima acteerprestatie van Toni Colette.

Een paar onvolkomenheden. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Overigens moest ik niet erg hard lachen om de film. Een glimlach was het hoogst haalbare. Maar misschien dat anderen er meer om kunnen lachen.

Het decor vond ik prima. Ondanks dat je weet dat CGI 100% wordt gebruikt, vond ik het van goede kwaliteit.

De film is opgezet als een typische satire op science films met de bekende thema’s als kolonisatie van een nieuwe planeet, gestimuleerd door het onleefbaar worden van de Aarde, welke vlucht letterlijk vluchtelingen die gezocht worden op Aarde aantrekt en waar het concept van klonen is toegevoegd. In dit geval heeft Bong Joon Ho er ook uitdrukkelijk een satire op de huidige en zelfs oude maatschappij van gemaakt: het toont hoe kolonisme in een combinatie van kapitalisme en racisme uit hebzucht en gelegenheid alle ethiek overboord gooit waar de inboorlingen maar ook de eigen werknemers slachtoffer van zijn. Dit extreme ongebonden kapitalisme – de leider van de expeditie heeft wat weg van Trump in z’n mediageilheid, gebrek aan moraal en combinatie van religie en kapitalisme – geeft Mickey levensgevaarlijk werk waardoor hij telkens sterft maar ook telkens een nieuw leven krijgt zodat hij letterlijk z’n leven verkoopt om te blijven leven. Het is mogelijk iemand te klonen voordat hij dood gaat zodat er dan twee exemplaren zijn: omdat dit risico’s geeft worden die dan beiden vernietigd, zodat als dat gebeurt met Mickey de flauwe grapjes min of meer verdwijnen en de film meer een thriller wordt waarin Mickey zichzelf, de bemanning (de mensheid) en de inheemse wezens op de planeet moet redden nu de leider van de expeditie de confrontatie zoekt.

De film probeert misschien wat filosofisch te zeggen over het klonen maar de implicaties ervan kennen we natuurlijk al van het fenomeen van de tweeling, inclusief dat ze ondanks dezelfde genen en herinnering een verschillend karakter kunnen hebben (die in de film allebei – de softe, empathische en de harde, moedige – nodig zijn om iedereen te redden). Ook de filosofische implicaties van het telkens opnieuw sterven en een nieuw leven krijgen komen niet echt van de grond: de les is vooral dat sterven altijd ellendig blijft (een soort running gag in de film is dat iedereen aan hem vraagt hoe het nu voelt om te sterven), ook al accepteer je het makkelijker als je in zekere zin onsterfelijk bent, en dat je je niet moet bekommeren om je vorige levens (ik merk op dat volgens sommige filosofieën je elk moment opnieuw geschapen/geboren wordt) waarbij het geheugen de continuïteit en daarmee de verbinding geeft.

Al met al is de satire op science fiction wat flauw en die op de maatschappij beter geslaagd, zijn de filosofische implicaties nauwelijks uitgewerkt en blijven de gebeurtenissen ook als thriller weinig geloofwaardig maar de film vermaakt wel en kijkt door z’n luchtige aanpak ook lekker weg.

Uitstekende film waarin een man zichzelf inschrijft voor een expeditie om zo zijn schuldeisers te ontlopen. Een originele, dystopische sci-fi film die alle kanten op gaat, maar toch wel als één geheel voelt. Licht absurdistisch van toon en het ietwat dik aangezette acteerwerk sluit hier mooi bij aan (de cast doet dit ook uitstekend).

Genoten van deze originele film. Zien we niet vaak meer tegenwoordig.

Have a Nice Death

Mijn verwachtingen voor Mickey 17 waren in eerste instantie behoorlijk hoog. Het expendable-gegeven vond ik creatief én aannemelijk als toekomstbeeld. Daarbij heeft Robert Pattinson zich wat mij betreft al vaker bewezen als sterke hoofdrolspeler.

Toch bleef ik na afloop met een licht teleurgesteld gevoel achter. Waar de film begint met een interessante focus op de ethiek en psychologie van een wegwerpbaar leven, verschuift de aandacht steeds meer richting generieke sci-fi met de opkomst van de Creepers. Deze wezens nemen gaandeweg steeds meer ruimte in, waardoor het oorspronkelijke idee naar de achtergrond verdwijnt.

Wat me vooral stoorde, is dat dit thematisch sterk doet denken aan Okja — ook van Bong Joon-ho. Hoewel de boodschap anders is, voelt de film in essentie als een herhaling van zetten. Okja wist me echt te raken, terwijl Mickey 17 inhoudelijk blijft steken in ideeën die nooit helemaal worden uitgewerkt.

De wereld die wordt neergezet is er een waarin ik me graag onderdompel, en ook de sfeer is in de basis goed. Maar zodra duidelijk wordt dat er twee versies van Mickey bestaan, zakt de spanning steeds verder weg. Er wordt nauwelijks iets gedaan met die dynamiek. Beide Mickey’s blijven om elkaar heen draaien, en dat geldt ook voor de andere personages.

Rollen van onder meer Steven Yeun, Mark Ruffalo en Toni Collette hadden het gevaar en het morele conflict kunnen aanwakkeren, maar ook zij blijven vooral aan de oppervlakte. Wat als grote dreiging gepresenteerd wordt, voelt steeds minder urgent.

Have a nice death, inderdaad. Maar het had zoveel meer kunnen zijn.

3,0★

Als je een SF zoekt genre Hollywood ‘Star Wars’ ben je hier aan verkeerde adres…

Ik ben naast filmliefhebber ook een fervent lezer. En zo had ik vorige week het boek Mickey 17 gelezen, wat reeds in 2022 was uit gekomen. Ik keek dan ook uit om na het lezen de letter van het verhaal eens op het scherm te zien.

Het boek is uiteraard veel diepgaander en gedetailleerder dan wat men in 2 uur op een scherm kan tonen.

Ik herkende dan ook veel situaties uit het boek in de film.

Alleen zijn een aantal karakters anders dan in het boek, zoals de rol van Timo en Marshall zijn opvallend heel anders in de film. Ook ontbreken in de film een aantal achtergrondverhalen die heel wat extra diepgang gaven aan het verhaal in het boek.

Ook een aantal plots en verhaallijnen zijn anders, maar toch herkende ik in de film het boek…

Het boek vond ik top en met dit uitgangspunt moet ik zeggen dat ik de film ook zeer goed geslaagd vind. Ondanks dat sommigen de film niets vinden, ben ik juist wel onder de indruk. Misschien omdat ik reeds onder de indruk was van het boek…

De film voldeed na het lezen van het boek aan mijn verwachtingen.

In het boek wordt het verhaal vnl. verteld vanuit het oogpunt van Mickey, wat ook in de film als een soort van monoloog wordt weergegeven.

Als SF-liefhebber, zowel in boeken als films vind ik deze een geslaagde verfilming. Boek is wel iets beter, maar film moet niet onderdoen.

Robert Pattinson speelt een sullig personage (met bijhorend stemmetje) en doet hiermee het verhaal uit het boek geen schande aan.

De rol van Marshall (Mark Rufallo) is echter wel klunzig, waar hij in het boek een soort van achterbakse dictatorale leider is. Is een keuze van de regisseur en had misschien beter het boek gevolgd…

De aliens kloppen zoals in het verhaal.

M.a.w. als je houdt van een wat vreemde SF, deze is geslaagd. Als je het verhaal en inhoud wat bevreemdend vind, moet je zeker eens boek lezen. Dan zal je snappen dat de verfilming het boek volgt en deze het verhaal niet verdraaid heeft. Het is dus wat het is.

Alle lof voor Bong Joon Ho die het boek mooi in beeld heeft gebracht en er niet een totaal andere twist heeft aan gegeven. Geslaagde verfilming van het boek dus.

Keuze om het boek in grote lijnen te volgen en er niet een Hollywoodachtige successtory van te maken is een gewaagde maar voor mij succesvolle keuze.

Het is dus een cinematische adaptie van het boek met een iets sterkere politieke satirische inslag, dus volledig in de stijl van Bong Joon Ho.

4,5*

Leuk.

Ik maakte me eerst wel wat zorgen of het met de casting van Pattinson niet te veel op die film van Denis zou gaan lijken, maar daar is gelukkig absoluut geen sprake van. Bong Joon Ho is wellicht niet heel erg origineel met deze film - doet een leuke mix van een serie genrecliches met een snufje Hunger Games en Starship Troopers. Daarmee lang niet zo geniaal als Parasite, maar wel fijn kijken. En met wat fijne maatschappijkritiek subtiel er tussen door.

Wat me niet heel duidelijk werd is wat de rol van Anamaria Vartolomei - Kai Katz - nou precies toevoegt. En man man man wat is die Ruffalo toch een irritante vent. Perfect gecast, dat dan weer wel.

En natuurlijk jammer van de overdosis voiceover.

Satirische SF waarin zware onderwerpen komisch benaderd worden. Je moet er voor te vinden zijn.

Van alle films van Bong Joon Ho (en ik heb ze allen gezien) vond ik dit veruit de minste. Laagste cijfer voor zijn films was tot nu toe 3,5*. Het voelt vooral heel druk en soms zelfs zeurderig aan met lange scènes en dialogen die niet altijd inhoudelijk veel relevantie hadden. Komt daar nog bij dat ik heel wat acteurs hier niet in vond passen zoals het bloedirritante Ruffalo-Collette duo en zelfs Pattinson in de hoofdrol(len) moet tot het uiterste gaan om het komische effect te laten werken.

Tja, de regisseur verpakte de anti-Trumpiaanse boodschap wel heel subtiel. Ik weet niet of Trump zelf zou doorhebben hoezeer er eigenlijk met hem wordt gelachen. Echter vond ik de ethische vraag rond het gebruik van mensen als proefkonijn net iets betekenisvoller in deze film. Het leidt soms tot absurde scènes maar eigenlijk is het een beangstigend idee. Kortom een heel vreemd en niet zo geslaagd allegaartje van SF, politieke satire en erg donkere humor die vaak onhandig alle kanten op vliegt. Geen film voor kinderen ook zoals ik dacht.

Redelijk mee vermaakt, maar er zat duidelijk meer in. Aan de originele setting en het prima regiewerk ligt het zeker niet. De film weigert echter de diepte in te gaan wanneer het op politieke en ethische vraagstukken aankomt. Daardoor voelt het uiteindelijk meer als een luchtige komedie dan als diepgaande satire aan.

3,0 * Vervangbaar