A Man Called Otto (2022)

Amerikaanse remake van En Man Som Heter Ove (2015) naar het gelijknamige boek van Fredrik Backman.

Vanaf 2 februari in de bioscoop (Sony Pictures Releasing, via Universal)

EDIT: verplaatst naar 9 februari 2023.

Lijkt me een erg leuke film.

Lijkt me ook leuk ja.

Sentiment en humor volgen elkaar op in een vermakelijke film. Luchtig, mooi een ontroerend. Misschien niet super hoogstaand, maar wel de moeite waard om te kijken.

In het begin van ‘A Man Called Otto’ weet Tom Hanks als norse weduwnaar niet zo te boeien ★★★☆☆ - de Volkskrant

Ik vond het een mooie film. Ik wist vantevoren niets over de film, geen trailer gezien ook. Had puur een comedy verwacht, maar er zit echt wel meer in dan dat.

Ik las op IMDB dat er ook een film genaamd A man called Ove is, die was eerder dan Otto en velen vinden die nog veel beter. Die ga ik dus sowieso kijken nog.

Sentimenteel. Eerder een kerstfilm. Wel hartverwarmend acteerwerk van mariana Trevino en Tom Hanks.

Ook Tom Hanks slaat wel eens de plank mis. In deze remake van het Zweedse En Man Som Heter Ove blijkt Tom Hanks niet te kunnen overtuigen als de weerbarstige, morsige Otto, die zes maanden na de dood van zijn echtgenote het leven beu is en vergeefse pogingen doet om een einde te maken aan zijn leven. De komst van nieuwe overburen Marisol [Mariana Treviño] en Jimmy [Cameron Britton] gooit mede roet in het eten. Het helpt niet dat de bijrollen vrijwel uitsluitend bestaan uit karikaturen, al wordt dit een stuk beter wanneer Otto ontdooit. Dan bevindt Hanks zich duidelijk ook op meer vertrouwd terrein en weet hij wellicht toch nog een brok in de keel te bezorgen. Maar Hanks kan niet tippen aan Clint Eastwood in Gran Torino. De rol van de jonge Otto in de flashbacks wordt gespeeld door Tom Hanks’ zoon Truman.

Niet slecht, maar er had zoveel meer ingezeten volgens mij. In de eerste helft van de film is Otto echt een onaangenaam persoon. Hier en daar wordt geprobeerd een lichter moment te creëren door iets van een grap te maken, maar die momenten vielen helemaal dood. Een onevenwichtige film, ook al door een aantal bijzondere keuze voor het verhaal. Zo is er de poging tot zelfmoord door voor de trein te willen springen: op een vol station, wie bedenkt dat? De slechte projectontwikkelaar, die met behulp van social media dwars wordt gezeten. De transgender die door zijn vader de deur uit wordt gegooid en bij Otto aanklopt. De ruzie met de buurman, over het merk auto waarin ze rijden?

Net als het origineel gewoon weer een fijne film. Wijkt (voor zover ik mij het origineel herinner) wel aardig af qua verhaal, maar de hoofdlijnen zijn wel hetzelfde. Hier een lach, daar een traan en dat gemup over dat Tom Hanks niet weet te overtuigen.. Ach, de Volkskrant ben ik het sowieso vaker niet dan wel mee eens als het over films gaat. Komt ook omdat ik op een heel andere manier naar films kijk dan een recensent denk ik. Daarom ben ik het wellicht ook vrij vaak oneens met mrklm. Die kijkt films ook op een andere manier dan ik doe heb ik het idee. Hoe dan ook, genoten van deze film.

Mooie, soms grappige, trieste film. Tom Hanks is altijd goed, dus ook in deze film. Ik moest veel aan After Life denken, daar zit meer grove humor in natuurlijk, maar idee is beetje hetzelfde. De spaanstalige mevrouw was ook wel grappig moet ik zeggen, beetje overdreven maar niet heel vervelend.

4*

Slap aftreksel van de originele Zweedse film/boek, tear jerker etc

Aangrijpend verhaal van een verbitterde autist met een onverwerkt trauma. Emotionele momenten afgewisseld met de botte houding van Otto die soms op de lachspieren werkt. De nieuwe buurvrouw Marisol is super sociaal en vrolijk en probeert, op een wat overdreven wijze, contact te zoeken met Otto. De mislukte zelfmoord pogingen, die mij deden denken aan de film Suprise van Jeroen van Koningsbergen, waren naar om te zien. Een kat kiest zijn eigen baasje en dat was duidelijk te zien in kattenhater Otto die een zwerfkat regelmatig verjoeg maar uiteindelijk het beest, na een koude nacht, barmhartig opnam in zijn huis. Geweldige en een ontroerende film van Tom Hanks. 4 points

Ik was niet superenthousiast, maar wie graag een lekker wegkijkende 'dramady' met hartverwarmende momenten kijkt zit hier wel goed, denk ik.

Al met al is het vooral een sentimentele film met stereotype karakters, een melig sfeertje en een nogal cliché 'brombeer met toch een goed hart'-plotje dat ik al wel vaker heb gezien. De weeïge derde akte duurt ook te lang, waardoor het net is alsof je na een bord tiramisu nog een pot suiker moet leegeten.

Aan de andere kant is het allemaal best aandoenlijk en zijn er aardig wat oprecht grappige momenten. Dik compliment ook voor Mariana Treviño, die Hanks op veel momenten van het scherm speelt en eigenlijk het hart en ziel van de film is.

In grote lijnen doet het plot wel denken aan As Good As It Gets (Film, 1997).

Is er inderdaad meer raakvlak of is het alleen toevallig 'norse man heeft hekel aan buren maar blijkt toch aardig'?

Niet het beste werk van Hanks en de originele versie En Man Som Heter Ove is een heel pak beter dan dit werkje...

En wat vond ik er nou van:

Als je het verhaal leest liggen de vergelijkingen met films als “As Good As It Gets” uit 1997 en “St. Vincent” uit 2014 aardig op de loer. En die vergelijkingen zijn dan ook enigszins terecht. Tom Hanks als de grumpy Otto Anderson kwam niet echt overtuigend over. Kan aan mij liggen maar Tom Hanks is gewoon niet de acteur voor zo’n rol, maar hij doet wel zijn best. Het verhaal wordt mooi verteld waarbij Drama en Humor vaak goed gebracht wordt. Wel is Tom Hanks van het kaliber dat als hij opener wordt naar zijn omgeving hij dat erg mooi brengt. Verder zitten er weinig verrassingen in het verhaal. Aanrader? Echt wel. Het is een mooie feel good movie geworden. En daar is op zijn tijd niets mis mee.

Prachtige film met een geweldige cast.

Ze zetten tegenwoordig overal maar dubbele genres bij, maar om nou te zeggen dat dit ook een komedie is gaat me veel te ver. Het is een drama pur sang, met enkele goede grappen erin, maar niet meer dan dat. En om nu ook te zeggen dat het een feel-good movie is, vind ik ook arbitrair. Er hangt een zware deken van verzuring door persoonlijke drama's, tegenslagen en ouderdom boven de film. De film zal hoe ouder je bent je meer aangrijpen en zal niet die lading voor pubers of jonge kinderen (die ook in de zaal zaten,) hebben als voor volwassenen. Tom Hanks is een fijne acteur, maar floreert toch iets meer in een iets lichter soort drama, zoals Cast Away. De buurtjes houden de film overeind door hun onuitputtelijke aandacht voor Otto en enthousiasme, ondanks dat je je soms afvraagt waarom ze dit allemaal doen. Marc Foster heeft het allemaal zeer nauwkeurig neergezet en heeft iedere rol de juiste ontwikkeling meegegeven, hoewel er soms wat onlogische keuzes in zitten. Maar daarover is op deze site al geschreven.

Een slap aftreksel van het origineel. Ik stel voor om die te gaan kijken ipv deze. Hanks doet het niet slecht maar is ook niet bijzonder, maar ik ben ondertussen wel een beetje Hanks moe.

En waarom moet er zowat in elke film een homoseksueel of een transgender gepropt worden, ook al voegt het totaal niets toe? Ik word een beetje moe van dat geforceerde woke gebeuren, een halve punt aftrek daarvoor. Tja, en dan blijkt er niet veel over. Een dikke onvoldoende wat mij betreft.

Omdat in de echte wereld ook homosexuele mensen en transgenders rondlopen natuurlijk. Wat een domme vraag zeg.

Domme vragen bestaan niet. Domme antwoorden daarentegen....

In de echte wereld bestaan ook lilliputters (of kleine mensen), mensen met down syndroom, lichamelijk gehandicapten en ga zo maar door... Die worden toch ook niet geforceerd in zowat elke film gepropt? Zou ook gek zijn. Hetzelfde geldt voor homoseksuelen en transgenders. En ik heb helemaal niets tegen LHBTQ maar als iets constant aan je opgedrongen wordt dan ontstaat er er vaak juist een aversie tegen die opdringerigheid. Bij mij wel in ieder geval. Maar goed, jij kijkt daar anders tegen aan, en dat mag ook natuurlijk.

Natuurlijk bestaan er wel domme vragen.

Ik heb vorig jaar 160 films in bioscopen en filmhuizen gezien. Als er in 15 van die films een transgender of homoseksueel voorkwam is het veel.

Sommigen denken echt dat een zware overdrijving een sterk argument is.

Ik kijk thuis weinig tv, desondanks is het mij opgevallen dat in 2 recente reclames iemand met down syndroom zit. Vind ik mooi, iedereen maakt deel uit van onze samenleving en dat mag best terugkomen in reclames, films of series. Geldt wat mij betreft voor alles en iedereen.

Verder dank aan Graaf Machine die twee keer een antwoord geeft wat ik anders zelf had gegeven.

Overdreven woke gedoe ben ik ook niet voor, maar daar valt dit wat mij betreft niet onder. Daarnaast, wat maakt het uit als iemand in een film gay of wat dan ook is? Waarom zou je je daar überhaupt aan storen?

Deze remake begint sterk en lijkt enige tijd de juiste toon te pakken te hebben, maar helaas sluipen er gaandeweg ongewenste flauwe en sentimentele elementen in het script, waarna de boel langzaam van de rails begint te lopen. Hanks doet zijn uiterste best en is leuk in de hoofdrol, maar de meeste personages om hem heen zijn op het karikaturale af. Mooi vormgegeven en absoluut onderhoudend, maar dit haalt het niet bij het zweedse origineel.

A Man Called Otto

Het is lang geleden dat ik een traantje heb gelaten tijdens een film, maar deze film flikt het dan weer eens.

De film is grappig, luchtig en ontroerend at the same time. Een prachtig meeslepend verhaal over een norse man genaamd Otto die zijn vrouw en ongeboren baby is kwijt geraakt en nu zelf eigenlijk ook uit het leven wil stappen, maar elke keer als hij poging waagt gebeurt er weer iets wat hem tegenhoudt. Zijn nieuwe buren spelen daar een grote rol in. En vooral Marisol geeft hem langzaam weer kleur in het leven. Totdat zijn ''te grote hart'' hem uiteindelijk in de steek laat.

De langzaam groeiende band tussen Marisol en Otto was heel mooi in beeld gebracht. Die 2 dragen de film.

3,5 sterren.