Ferrari (2023)

Ruime voldoende.

Aangenaam verrast door deze film van Mann. Driver acteert prima en zet een keiharde (zakelijke) en geloofwaardige Enzo neer. Sterke rol van Cruz ook. De race scènes zien er prima uit al zien de ongelukken er wel wat knullig uit (bewust?)

Mooie mix van zijn prive leven en zijn passie voor het merk Ferrari en het racen.

De film is geen moment saai en de 130 minuten vliegen voorbij.

3,5*

Tegenvaller van regisseur Michael Mann. Dit kleinschalige portret van Enzo Ferrari profiteert van degelijk akteerwerk (Driver en Cruz zijn beiden prima), maar de afstandelijke toon zorgt niet bepaald voor een aangename kijkervaring en herhaaldelijk gaat de film bijna ten onder aan melodrama en malle accenten. De lange, dynamisch in beeld gebrachte race tegen het einde maakt één en ander goed, maar heel spectaculair wil het dan helaas ook niet worden.

Ik wist helemaal niks over de persoon Enzo Ferrari. Het automerk, dat kent iedereen.

Het was op zich wel interessant om wat inzicht te krijgen in Enzo "zijn leven". Maar mijn inziens had er meer in kunnen zitten. Want wat hebben we eigenlijk gezien van Enzo, wat we zelfs als leek nog niet wisten . Niet zo heel veel, om eerlijk te zeggen.

Dat het merk Ferrari streeft naar snelle auto's, is niet nieuw. Dat het mooie auto's zijn (smaken verschillen), is ook niet nieuw.

Wat ik wel erg een afknapper vond, is de manier waarop ze praten. Engels gesproken, is tot daaraan toe. Maar dat slecht Italiaanse accent erbij, is verschrikkelijk. Maak een keuze, spreek gewoon Engels of Italiaans.

Saaie film waar eigenlijk niks in gebeurt.

De racescènes waren wat spannender maar zijn in films als Le Mans '66 en Gran Turismo veel boeiender neergezet.

Dieptepunt waren de lachwekkend slechte special effects.

Ondertiteling was redelijk goed ontvlaamst, wel veel epileptischer dan in de trailer.

Het meest leerzame is nog om te weten dat men Engels sprak in het Italië in de jaren 50. Hoewel radiofragmenten dan weleens Italiaans waren. Wat er verder allemaal gebeurt lijkt wel aardig te kloppen als ik een en ander zo lees, maar wel allemaal ineen gedrukt in één film. In het echt gebeurde dat allemaal in een veel langere tijdspanne. Daardoor werkt de film ook niet echt. De film wil te veel vertellen en boeit dat nou echt? Ik bedoel, Ferrari bestaat nog steeds dus blijkbaar heeft dat bedrijf die periode wel overleefd. En de persoonlijke besognes weten ook niet echt interessant te worden helemaal niet als je weet dat dat kleine kind dat al dan niet Ferrari mag heten en al dan niet erfgenaam wordt gewoon chef Ferrari is tegenwoordig.

Niettemin verder wel flitsend in elkaar gezet, de racescènes zijn oké en de aankleding is echt wel geweldig. Ik heb wat dat betreft lekker in de bios gezeten. Maar ook niet meer dan dat. Ook een Adam Driver die eens niet eruit ziet als Adam Driver is zowaar heel behoorlijk, er gaat een zekere autoriteit van hem uit en dat is goed. Cruz lijkt dan weer te veel op Cruz. 3,0*.

Het is 1957. Het huwelijk van Enzo Ferrari [Adam Driver] met Laura [Penélope Cruz] is kapot gegaan door zijn ontrouw en de tragische dood van hun zoon een jaar geleden. Enzo stort zich volledig op de autosport en heeft zich diep in de schulden gewerkt. Door een noodgedwongen zakelijke constructie Bezit Laura nog altijd de helft van Ferrari en dat verergert de crisis. Enzo zet alles op de 24e Miglia Mille, een autorace van bijna 1.6 miljoen kilometer. Cruz en Shailene Woodley (als Ferrari’s maîtresse) hebben ondankbare rollen in deze teleurstellend vlakke biografie waarin zelfs de racesequenties niet weten te boeien. Zelfs de grootste fans van Ferrari zullen hier niet erg warm voor lopen.

"How'd she handle?"

Voor een film waar Michael Mann al 30 jaar mee bezig is, had ik toch iets meer verwacht.

In deze biopic verwachtte ik eigenlijk het ontstaan van het automerk Ferrari te zien, maar in plaats daarvan wordt ervoor gekozen om het jaar 1957 te belichten. In dit crisisjaar staat het - inmiddels befaamde - automerk op omvallen en probeert Enzo nog eens zijn affaire verborgen te houden voor zijn vrouw. Er schijnt ook nog iets met een race te zijn.

Het is duidelijk dat Mann qua narratief op verscheidene subplots tracht in te gaan. Dit zou voor een emotioneel beladen film moeten zorgen, ware het niet dat het merendeel uitloopt op een vrij saai gebeuren met de nodige pacing issues. De langdradige dialogen maken het er niet beter op. Als kijker weet ik na afloop eigenlijk nog steeds niets over Enzo en het deed mij simpelweg niet veel.

'Ferrari' komt op mij meer over als een soort toneelstukje waarin Amerikaanse acteurs met een dik aangezet accent Italianen proberen te portretteren. Adam Driver doet het op zich aardig en Penélope Cruz mag er zeker zijn, echter hebben ze weinig om mee te werken en een echte climax blijft dan ook uit. De races zijn dan gelukkig weer wel spannender. Wel had de CGI hier iets beter gekund; het oogt nogal fake.

Al met al een weinig imponerende biopic die te traag is voor hetgeen dat men wil vertellen.

Dikke 2,5 sterren.

Aardig sportdrama, maar niet wat je van Mann zou verwachten. Het verhaal is best zwak en geeft niet echt een uitgebreid beeld van Ferrari, wat je wel zou verwachten. Wat je krijgt voorgeschoteld is een kleine periode uit het leven van Enzo wat onnodig lang wordt uitgerekt waardoor de film bij vlagen saai is. De eind race maakt wel wat goed maar vrijwel nergens is Mann echt goed te herkennen, jammer. Visueel kan de film er mee door. Het acteerwerk is verder prima en de afwijkende taal is niet echt een issue. 3.0

"Het passieproject van Michael Mann dat de hoogste versnelling niet haalt"

De lang gekoesterde droom van Michael Mann; een film over het leven van Enzo Ferrari. De man die tal van decennia (rode) kleur gaf aan autosport en het iconische luxemerk. Het is daarom jammer dat Mann met 'Ferrari' inzoomt op een relatief korte periode, namelijk het voorjaar van 1957. Het merk en de persoon hebben dan wat te bewijzen en de toekomst valt of staat met de allesbepalende langeafstandsrace Mille Miglia. Het is ook de periode waarin zijn privéleven op zijn kop staat door o.a. de dood van zijn zoon Alfredo een jaar eerder en een buitenechtelijke relatie.

De keuze voor Adam Driver in de titelrol is prima, maar hij voelt te jong voor iemand die een vijftiger portretteert. De keuze voor de specifieke periode is bijzonder. De persoon en het merk hebben meer pieken en dalen gekend dan voormelde periode. Juist door deze momenten vallen enkele continuïteitsfoutjes eerder op. Wat ook niet meewerkt en dat is een trend die we in veel films steeds vaker zien; de gigantisch lange lijst aan producenten, uitvoerend producenten en coproducenten. Alsof iedereen een vinger in de olie wilt hebben en dit de reden lijkt waarom de film niet altijd even goed uit de eerste versnelling komt.

Is 'Ferrari' hierdoor een film voor de (auto)liefhebber of het grote publiek? Het zit een beetje in het midden. Het ambieert veel, maar biedt bij vlagen te weinig. De jaren '50 (Italiaanse) sfeer is op momenten treffend en de bolides (misschien op momenten CGI?) blijven prachtig maar na dik twee uur heb je het gevoel dat je slechts een beetje meer weet over het rijke leven van Enzo Ferrari. Het (persoonlijk) drama blijft uiteindelijk iets te veel op de vlakte om emotioneel te imponeren.

Wel mooi om te zien dat acteur Patrick Dempsey (tevens autosportliefhebber en teameigenaar) een kleine bijrol heeft als coureur Piero Taruffi.

Mooie ouwe auto’s en een gekend verhaal.

Dan moet je als regisseur wel met iets goeds komen, en dat lukt Mann maar matig. Hij kiest voor een mengeling van racedrama en familiedrama, en het familiegedeelte werkt maar nauwelijks. Driver is op zich wel heel goed als Ferrari - of het authentiek en factueel correct is durf ik niet te zeggen, maar het voelt wel zo aan. Maar Cruz niet, haar casting voelt als een enorme vergissing, een hard contrast met Driver in haar lompe Amerikaansheid en nergens geloofwaardig.

Met de autootjes zit het wel redelijk snor - makkelijk scoren vanzelf, al krijgen we ook nogal wat erg lelijke edits van Castellotti’s rondje op het circuit. Je zou van een ervaren knar als Mann toch beter verwachten - net zoals Driver precies die ene scene waar De Portago ingehuurd wordt verprutst. En wat me ook echt niet lekker zit is de sleutelscene, die er enorm nep uitziet - en je dat vervolgens probeert te laten vergeten door de afloop ongekend bot in beeld te brengen.

Wellicht was het beter geweest om het familiegedeelte er uit te laten. Netter ook, laat die mensen in hun waardigheid. Niemand is fan van Ferrari omdat hij zo’n aardige man was thuis, en wat schieten we ermee op om daar een film over te zien. Met de speelduur die er nu al is zou je denken dat er met weinig moeite een veel betere film gemaakt had kunnen worden met meer focus op de racerij - hoewel de lelijke edits in de scenes waar ik het al over had misschien aangeven dat daar gewoon te weinig materiaal van beschikbaar was.

Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, het voelt als een gemankeerde film met de verkeerde compromissen. Niet als een meesterwerk van een regisseur op de top van zijn kunnen, en dat is wel waar ik op gehoopt had voor dit onderwerp.

Uitstekende film over Enzo Ferrari die met zijn auto een race moet winnen om zijn bedrijf te kunnen redden. Gelukkig geen greatest hits biopic, want de film speelt zich geheel af in 1957. Hoewel de focus niet op het racen ligt, vormt de Mille Miglia (een autorace op de openbare weg) wel het beste en zeker mooiste stuk van de film. Een sollide film met goed acteerwerk die langzaam steeds beter wordt. Een kleine 4.0 sterren.

Mooi inkijkje in een deel van het leven van Enzo(Driver). Huwelijkse problemen in de racerij. Met een fantastisch spelende Cruz, als getraumatiseerde moeder, doch volhardend als vrouw in een mannenbusiness wat precies goed aansluit bij de opbouw van het imperium Ferrari i.s.m. Enzo. Aan de andere kant Woodley(Lina) die de zachtheid van het vrouwelijke representeert. Het gefilmde racespektakel mag er zijn en is vrij realistisch.

Met al die race films zou je denken dat er al genoeg zijn gemaakt. Als we elk merk gaan zien, dan komen er nog heel wat. Gran Turismo viel me echt tegen maar deze voelt lekker authentiek aan en ziet er heel sfeervol uit in Italia 🇮🇹 . Omdat ik een lange dag gehad had begreep ik eerst niet hoe het zat met die die twee vrouwen, maar hij had er gewoon twee. Dat dit verweven zat tijdens het racen vond ik niet erg. Wel vond ik de hoofdrolspeler weinig emotie tonen in vrijwel de hele film. Jammer! (Vergonia!). De races zijn fantastisch in beeld gebracht al had de laatste race wat langer mogen duren. Die laatste race Mille Miglia is de mooiste en de beruchtste. Vond die laatste crash werkelijk spectaculair in beeld gebracht en tevens bijzonder triest einde Daarmee voelt het eind toch wel dubbel in deze film. Desondanks vond ik Ferrari geen verkeerde film.

Het geluid op deze UHD film is subliem. Dat geldt in principe ook voor het beeld al is het gemis van Dolby Vision HDR+ bij mij wel merkbaar helaas. Zodoende is de film zonder deze technieken op mijn tv wat donker en minder helder. De grote update kan dan alleen komen met een nieuwe tv.

Film 3,5
Beeld 4k 4,0
Geluid 5,0

Wat een ongelooflijk saaie trage film. Wel een heftig einde en de races zijn mooi in beeld gebracht. Verder 2 uur van me leven weg

De nieuwste van Michael Mann heeft geen oneindige emotionele impact, maar hoort wel bij de beste biopics (eens een top 10 van maken...). Ik heb het gevoel dat ik Enzo Ferrari heb leren kennen, en al vroeg in de film ook. Outstanding performance van Adam Driver. Cinematografie om duimen en vingers van af te likken. Ik ben niet tot in de zalen geraakt om Ferrari daar te zien, maar niet erg: thuis in de woonkamer kon ik de volumeknop zoveel indrukken als ik wou.

Racefilms brengen normaal de nodige spanning met zich mee, zeker als het goed in beeld gebracht is. Denk aan Ford vs Ferrari met de spanning zowel op de baan als ernaast tussen de twee top piloten. Of Rush met twee Niki Lauda vs James Hunt. Ook in die 2 films zien we Ferrari terug, jaren later na deze biopic over de man zelf. Met Rush en Ford vs Ferrari zag je nog sterke racen, die komen in Ferrari minder aan bod. Het gaat ook meer over de huwelijksspanningen en buitenechtelijk kind dan over racen. En dan nog wat zakengedoe dat misschien wel belangrijk was voor het voortbestaan van de zaak, maar minder interessant is voor een film.

De oude Ferrari racewagens zijn best mooi en het is wel boeiend om het amateurisme (als je het zo kan noemen) van de toenmalige races te zien. Niet moeilijk dat er zoveel ongelukken gebeurden. Maar de piloten lijken wel bijzaak te zijn. Naast Adam Driver zien we enkel Woodley en Cruz in iets prominentere rol, maar beiden hebben toch ook al beter gedaan. Slecht is de film niet, maar het komt nooit echt van de grond en zal snel in de vergeethoek geraken.

Onderhoudend.

Standaard drama dat uitblinkt in degelijkheid, maar dat is net ook het probleem: het is "gewoon" degelijk. Van Michael Mann hoop ik toch altijd op iets meer dan dat. Adam Driver is niet slecht in de hoofdrol, al is het na House of Gucci zijn tweede rol in korte tijd waarin hij een Italiaans accentje opzet waar ik niet zo zot van ben. Hetzelfde geldt voor z'n mede-castleden.

In racescènes moet Ferrari het ook afleggen tegen films als Rush en Le Mans '66. Die kunnen de autowereld, waar ik absoluut geen liefhebber van ben, toch een zekere authenticiteit meegeven. Dat mis ik hier een beetje. Visueel zou ik niet direct denken dat dit een Mann-film is. Maar dat heeft misschien te maken met de focus op Ferrari's persoonlijke leven, waardoor de film van twee walletjes eet.

3

Een verrassende film om tegen te komen bij de kringloop aangezien de verversing op dat vlak qua leeftijd stokt, en dan ook nog op Blu Ray. Tja, dat liet ik niet liggen natuurlijk. Dat de film niet zo best scoorde had ik al begrepen desondanks leek het een behoorlijke weekendafsluiter voor afgelopen maandag. En al snel bleek dat dit niet een topper betreft.

Michael Mann is sowieso voor mij een garantie op hit or miss, want waar de goede films echt goed zijn vallen de tegenvallers echt wel een beetje tegen. En dat bleek deze Ferrari weer eens te bevestigen waar Mann naar het schijnt tientallen jaren mee bezig geweest is. Het is dan vervolgens ook een caleidoscopische beeld dat Mann schijnt te willen creëren van Enzo, en met name het woelige water waar hij op dat moment in vertoefd. Nakend faillissement wat het merk aangaat, zware relationele problemen en een race die gewonnen moet worden om weer ademruimte te creëren. Tel daarbij op het lastige karakter dat Enzo zelf is plus verschillende familie issues zoals broerlief en je hebt toch heel wat.

En wellicht dat dit bottleneck is waar Mann eigenlijk teveel wil in een film die op de hoes betiteld wordt als de beste racefilm ooit terwijl de film toch de meeste tijd besteed aan de keuze tussen Laura en Lina en de mogelijke consequenties. En eerlijk gezegd zagen we dat allemaal al in de film uit 2003 die ik ronduit saai en langdradig vond, dus gezien de naam Mann had ik toch wel iets meer spektakel en focus op andere zaken verwacht. Dan wordt er gezegd dat de film lijdt aan dezelfde ziekte als Scott's Gucci maar daar ben ik het niet mee eens, een verschil van dag en nacht wet die vergelijking betreft. Toch is het niet heel slecht wat we te zien krijgen in deze film hoewel ik me dan wel weer een beetje irriteer aan de twee crashes die we te zien krijgen want waar de eerste crash van de testcoureur al niet om aan te zien is vind ik de Portago crash nog erger en veel te overdreven en vooral lelijk. Jammer want vooral die laatste crash is wel een voetnoot in de geschiedenis van Ferrari en de Mille Miglia race.

Maar zoals gezegd heeft de film ook goede punten met een behoorlijke cast waar ik echter nooit fan van Woodley zal worden, de rest doet wat het moet doen, de film een aangename nostalgie uitademt, de race en de wagens er prachtig uitzien en het geheel regelmatig een fraai gevoel van Italiaanse chaos en drama heeft dik aangezet met opera achtige muziek. Het is dan ook niet zo zeer dat Ferrari als film slecht is maar eerder dat de balans, de mix, onvoldoende is afgesteld en niet klopt. Daarnaast zakt het tempo op bepaalde momenten totaal onderuit vooral in de fases waar de familiare problemen de nadruk hebben en daarmee eigenlijk het minst interessante, en helaas krijgt dat toch de meeste airtime. Dit resulteert toch wel in een erg zware en lange zit en een film die zelden echt weet te boeien en dat is best wel zonde. Drie sterren is wat de film krijgt waarmee ik mij aansluit bij de algemene consensus.

Een wat te lang uitgesponnen biografie over een mogelijk faillissement van het bedrijf Enzo Ferrari waarbij ook zijn problemen in het gezin en een affaire met een andere vrouw waarmee hij ook een kind heeft, een belangrijke focus krijgt. Met daarbij nog de rouw over de zoon van Laura en Enzo. Dus heel wat dramatiek binnen deze racefilm waar vooral het visuele van de auto's de aandacht krijgen en het racen zelf heel wat minder. De twee autocrashes kwamen ook niet zo goed uit de verf. 6/10