Karada Sagashi (2022)

Geen idee of dit werkelijk bedoeld is als parodie op de Ringu-films, maar in 'Re/Member' (2022) heeft het meisje uit de put een diabolisch plezier in het afslachten van tieners. Steeds dezelfde slachtoffers opnieuw en opnieuw, want tegenwoordig zit iedereen in een tijdloop. Deze zogenaamde 'Red Person' werkt bijzonder aanstekelijk door haar minzame glimlachjes, hysterische kakellach en beestachtige moordzucht. Des te grappiger omdat ze de hele tijd zo meisjesachtig blijft door haar kleine lichaampje en de teddybeer die ze overal met zich meedraagt. Niet dat het plot van 'Re/Member' (2021) ergens op slaat. Uiteindelijk de zoveelste Alice in Borderland/Squid Game waarin personages hun vege lijf moeten redden als ze in een spelsetting terechtkomen. Hier ontbreekt het hen zelfs aan urgentie omdat ze toch steeds opnieuw de kans krijgen om de uitdaging met het moordmeisje uit te gaan. Het wordt op een bepaald moment zo scheutig dat ze de kracht ontdekken van vriendschap als ze intens genieten van de momenten dat ze nog niet achtervolgd worden. Gelukkig stelt ''Red Person' nooit teleur als ze weer opduikt.

Regelmatig spectaculaire maar ook ietwat wisselvallige toonzetting binnen een film die helemaal niet zo verkeerd is. Normaal gesproken slik ik een Japanse film erg slecht vanwege een grote hoeveelheid aan overacting. Niet dat de personages zich in Re/Member zo normaal gedragen, maar het viel me hier gelukkig best mee. Regisseur Hasumi profiteert voornamelijk van een overschot aan gebeurtenissen. Zo is dat gedoe met de timeloop best aardig bedacht en schiet de film redelijk door qua bloederige taferelen, al hadden ze van mij gerust drie keer zo grafisch gemogen. Tegenvallend is de verschijning van de Rode Persoon. Het ontgaat me eigenlijk een beetje wat men ziet in (letterlijk) kinderlijke demonen, want ook deze vond ik regelmatig belabberd in termen van dreiging. De film blijft ook nogal lang hangen in sappige relatieontwikkeling, die echt werkelijk niet clichématiger kan en de speelduur oprekken naar een onnodige 102 minuten. De registers vliegen richting de finale open, maar Hasumi slaagt er ook daar niet in om een intense of spannende sfeer op te roepen, waardoor de film toch wat blijft hangen in middelmatigheid. Er gebeurt genoeg om niet verveeld te raken, maar kwalitatief sterk kan ik het absoluut niet noemen.

Deze film begint wel goed met de eerste moord, maar eens de kinderen in een dodelijke loop vastzitten, is de spanning weg. Hoe vaak ze ook sterven, ze houden er geen angst of trauma aan over.
De film balanceert tussen nachten vol horror en dagen met lachen, vriendschapsbanden aankweken en romantisch gedoe.
Op het einde heeft Asuka blijkbaar geen haast om het hoofd in de kist te leggen, maar blijft ze rustig toekijken hoe het monster haar vriendje oppeuzelt.

Japanse tienerhorrorfilm Die begon als een manga, in 2017 werd bewerkt tot een anime en daarna dus in een live-action film Een film waarin zes scholieren via een tijdlus het spel "lichaamszoektocht" op school spelen, en het opnemen tegen een boze geest genaamd de Rode Persoon. Een-op-en-top typische Japanse film! Het script was de juiste combinatie van horror, komedie en drama. Het zestal sluit uiteraad vriendschap en het bloedbesmeurde monster zonder ogen waar ze tegen moeten vechten is volkomen absurd Logica gaat eigenlijk al meteen de deur uit, Wat is de achtergrond van het vermoorde meisje, waarom zijn krantenartikelen in het Russisch, waarom liggen de ledematen van het meisje verspreid op het terrein van de school? Ach het is een klein minpuntje want voordeel van een tijdlus-film is dat de personages vaker kunnen sterven..! En voor een film bedoeld voor tieners zijn er scènes die nog redelijk bloederig waren. Verder acteerde de cast behoorlijk goed en de cinematografie en special effects waren zeer goed. Er is ook een scène na de aftiteling die het volgende deel aankondigd...Ja dit was een fijn filmpje!

Een verlegen tiener [Kanna Hashimoto] vindt aansluiting en zelfs vriendschap met een aantal klasgenoten wanneer ze beseft dat ze samen vastzitten in een timeloop. Het vage plot vereist dat ze elke dag een lichaamsdeel vinden en pas uit de loop komen als het lichaam compleet is. Zoek niet naar logica; Hasumi heeft meer interesse in de personages en (vanzelfsprekend) in het aanleveren van schrikmomenten. Op die terreinen zit het gelukkig wel snor.