Mystic River (2003)

Een film die spannend blijft tot het einde. De film kent een eerder traag tempo maar dat stoorde me in geen geval. In het begin dacht ik meteen te weten wie de dader was, Dave heb ik eigenlijk nooit echt verdacht gevonden. Ik had het pas raar gevonden moest hij de dochter iets aangedaan hebben. De film probeert echter hem verdacht te maken en slaagt daar op sommige momenten wel in, dat je toch begint te twijfelen.

Bovendien is dit ook een sterke film die de evolutie van de drie jeugdvrienden hun relatie schetst. Door het lot komen ze als het ware terug bij elkaar. Elk heeft zijn eigen pad gekozen in het leven, al kon je al raden hoe ze later ongeveer gingen zijn. Sean Penn vond ik weer erg goed spelen en ook Tim Robbins kwam erg geloofwaardig over. Kevin Bacon vond ik wat gewoner met zijn typische rol als rechercheur. Qua drama is het niet slecht gedaan, al denk ik dat het drama misschien nog iets te vroeg komt en er nog iets meer rond de persoon van Katie had gedaan kunnen worden. Eerst dacht ik ook dat het een voorspelbaar einde ging zijn maar na een anderhalf uur dacht ik toch van dat dit een subliem plot ging kennen. Het plot was verrassend anderzijds misschien een beetje makkelijk.

Ik was vooraf een beetje wantrouwig richting de speelduur maar achteraf gezien is dit geen enkel probleem. Mystic River is een zeer degelijk drama die het vooral moet hebben van de acteerprestaties, Sean Penn, Tim Robbins en Kevin Bacon spelen ijzersterk. Ik twijfelde vanavond tussen deze film of een herziening van The Matrix dus het is geinig dat Laurence 'Morpheus' Fishburne ineens een rol bleek te hebben en ik ben ook altijd voorstander van een bijrol voor Kevin Chapman. Met de cast zat het dus wel goed en als dit alles wordt geregisseerd door Eastwood krijg je een film die van de eerste tot de laatste minuut je volle aandacht grijpt. Het plot is degelijk maar laat zich wel makkelijk voorspellen, maar liever ietwat voorspelbaar dan er in de slotfase nog ineens gekke sprongen te maken. Ik weet nu vrijwel zeker dat ik nog een paar mooie films van Eastwood te gaan heb.

Al bij al een sterke film waarbij de vriendschapsband van 3 jongeren centraal staat door gebeurtenissen die 25 jaar eerder zijn gebeurd. Allen gingen ze elk hun eigen weg, de één al wat meer getekend dan de andere. Mystic River is een misdaadverhaal van "Whodunit" en is op dat vlak niet bijster origineel te noemen. Ook het feit dat er gezocht wordt naar een bekende intimi als dader komt wel erg vaak terug in Hollywood. Het wraakmotief is eveneens een steeds terugkerend item ... en toch heeft deze film iets.

Toch is het een film die blijft hangen omdat je de verbonden vriendschapsband van 25 jaar terug door omstandigheden een nieuw vervolg krijgt. In dat opzicht doet de film me wat denken aan Sleepers (eveneens met Kevin Bacon). Hoe zou het leven verlopen zijn, mocht er 25 jaar geleden niets gebeurd zijn? Of wat als iemand anders het slachtoffer was, zoals een paar keer werd aangehaald in de film? Mystic river focust zich echter voornamelijk op de hoofdpersonages en veel minder op het verhaal zelf. Daar zit de sterkte. De goede acteerprestaties van Sean Penn en Tim Robbins zijn hiervoor dan ook terecht bekroond.

Emoties staan centraal in de film en Sean Penn is hier een uitstekend voorbeeld van wanneer hij met zijn gevoelens amper blijf weet: zijn woede, angst, wraakgevoelens, frustraties en onmacht maken van Jimmy een explosieve cocktail waarbij hij de relaties in zijn omgeving op de helling zet. En het personage van Robbins draagt heden nog steeds de zwaarste gevolgen van de gebeurtenissen van toen. Opnieuw een geslaagde film van Eastwood die er telkens in slaagt diepgang en karakter te brengen in een op eerste zicht gewone film. Puur inhoudelijk blijft de film wel vrij voorspelbaar (zelfs met de plottwist). Ook de keuze voor de titel begrijp ik eveneens niet goed zoals ik hieronder ook al las, want de rivier komt nauwelijks in het stuk voor. Desondanks een vette 3,5*.

Moeilijke en lastige film waarbij ik het gevoel heb dat me iets ontgaat. Want is de film nu best oké of is het een meesterwerk dat ik steeds verder ontdek naarmate ik hem vaker kijk? Het laatste lijkt steeds meer het geval. Na de derde keer waardeer ik de film steeds meer en zie ik steeds beter het totaalplaatje ook al zijn er wel wat puntjes van kritiek.

Wat ten eerste opvalt, de bijzondere en soms voor het gevoel ietwat misplaatste dromerige klassieke muziek. Muziek die Eastwood zelf overigens gecomponeerd heeft. Dan het typerende Bostoniaanse beeld met haar typerende buurtjes en inwoners die perfect aansluit bij het algehele sfeertje van films als The Town, Gone baby gone en The departed in zekere mate. Het beeld van een hechte gemeenschap waar ons ons kent en men hun eigen problemen oplost en rekeningen vereffend, waar men lijd in hoofdletters op zijn Iers zoals de kroegbezoeker zegt tegen Nicolson in The departed; 'she's on her way out.' Waarop Nicolson zegt 'Arn't we all?'. Prima rollen overigens van Sean Penn die oh zo'n lekker vaatje buskruit speel, en wat kan die man dat goed. Robbins prima als de man met de molensteen om de nek. Alleen Bacon oogt als een lichte dissonant die voor een keer geen fouterik speelt, en zijn rol in die zin degelijk doet maar er op de een of andere manier niet echt iets extra's aan toe voegt. Marcia Gay Harden en vooral ook Tom Guiry zijn het vermelden nog wel waard.

Maar dan toch helaas het minpunt van de film. Er zit wat mij betreft totaal geen spanning in. Behalve de scene van Guiry die zijn broertje aanpakt en plots onder schot gehouden wordt vind ik de film totaal geen spanning hebben, ook niet het deel waar Robbins tot een bekentenis wordt gedwongen. Het kabbelt in die zin maar een beetje voort. Het begint pas echt even te beklijven met Guiry en wanneer Robbins aan zijn vrouw opbiecht wat er vroeger allemaal gebeurt is. Verder is het een spanningloze zoektocht naar het einde, en de dader uiteraard, en dat is altijd een punt van kritiek van mijn kant. Maar tegelijk kom ik daar ook op terug want des te vaker ik de film zie des te meer ik in zie dat het ook niet bedoeld is als een spannende who did it achtige thriller. Er had meer met muziek, spanning en duistere trieste beelden gewerkt kunnen worden, waar ik op zich altijd weg van ben maar dat is de intentie simpelweg niet van de film. De boodschap draait mij inziens uiteindelijk om 'noodlot'. Alles wat er gebeurt in die twee durende uren is een voortvloeing van de beginfase wanneer Robbins wordt meegenomen. Was dit niet gebeurt had alles anders gegaan, was iemand anders van de twee meegenomen had ook alles anders gegaan. Alles lijkt daar al in een baan te geraken die naar deze situatie leidt. Dat Penn is hoe hij is, zijn dochter verliest, dat Robbins is hoe hij is en eigenlijk maar opbiecht dat hij het gedaan heeft om rust te vinden. Hoe wrang eigenlijk ook, een microscopisch voorbeeld van hoe het leven soms in elkaar grijpt en op catastrofale wijze met elkaar verbonden is.

Een bijzonder film die je eigenlijk vind ik pas op het einde echt raakt wanneer wat mij betreft dat idee van de boodschap aankomt.

Ter ere van de tiende verjaardag van de uitreiking van de eerste Prix Lumiere aan Clint Eastwood werd afgelopen week Mystic River vertoond in de grote zaal van het Institut Lumiere in Lyon. Wat een mooie gelegenheid, en een perfecte film voor zo'n avond - ook nog eens ingeleid door iemand die daar een mooi verhaal van wist te maken. En op de een of andere manier had ik de film nog nooit gezien - waarom is me even een raadsel - zodat alle plottwists perfect uit de hoek kwamen.

De hand van Clint is duidelijk te herkennen, zowel in de ietwat traditioneel-ouderwetse manier van vertellen als in de beschouwing van de kleine gemeenschap waar het speelt. In het begin stoorde me dat wel wat, met de wat gedwongen aanvoelende introductie van de buurt en personages, maar zodra de intrige op gang komt en de acteurs beginnen te spelen is dat gauw vergeten. Waarbij het spel van de drie jeugdvrienden natuurlijk het makkelijkst opvalt, maar ik vond vooral ook de rollen van twee van hun vrouwen erg fraai gedaan - de derde is wat onzichtbaar, dus daar kan ik weinig van vinden. En wat een eng takkewijf weet Laura Linney van haar rol te maken. Je zal er maar zo een hebben.

De acteurs en het verhaal, dat is het dan ook wel zo'n beetje - ik vond het qua beelden wat mak en gewoon allemaal, en de soundtrack waar Clint-zelf aan geschreven heeft, mwah, veel indruk maakte dat ook weer niet op me. Maar ondanks dat, een perfecte avond naar de film, en erg leuk om in die setting te zien - in een zaal vol met enthousiaste die-hard Clint fans die de toespraak van de presentator uit hun blote hoofd konden aanvullen en verbeteren.

Een mannenfilm. Niet zozeer hersenloos knallenschietenactie mannenfilm, maar een mannenfilm over... emoties! Hard, rauw, confronterend, beschamend, dat alles. En onvermijdelijke gebeurtenissen. Noodlot. Tragedie.
Maar helemaal aan het eind viel het me toch op dat het toch ook wat misogyn over kwam.
Immers, de ene vrouw verraadt haar eigen man en veroordeelt hem eigenlijk ter dood, terwijl de ander nog meer richting echt *evil* gaat en ervoor zorgt dat haar man een onschuldige vermoordt. Terwijl de derde om mysterieuze redenen een groot deel van de film onbereikbaar is.

En verder: een acteursfilm. Ik bedoel maar: wat een cast. Spreekt voor zichzelf.

En toen kwam de aftiteling. Clint Eastwood op regie. Okee, petje af, want duidelijk de beste film van zijn hand - tenminste, van de films die ik gezien heb. Maar aan de andere kant verklaart het ook het overduidelijke mannenperspectief. En mogelijk de misogynie. Want Eastwood als acteur en regisseur kan ik toch ook niet helemaal los zien van zijn Republikeinse conservatieve gedachtegoed. Natuurlijk, dat kan prima al in het script gezeten hebben, maar dan vind ik het nauwelijks toeval dat Eastwood dit script gekozen heeft. Maar genoeg gemiep over Eastwood: Eén van de beste films uit de eerste paar jaren na het nieuwe millennium.

Harde, zware film over trauma's, lijden, schuld en boete en hoe de drie hoofdpersonages hier elk op een verschillende manier mee omgaan. De titulaire Mystic River lijkt lange tijd geen rol te spelen, maar blijkt achteraf toch centraal. Het is de rivier waar Jimmy zijn zonden probeert weg te spoelen, in het verleden en op het einde van de film. Het verhaal sleepte me erg mee en stak ook goed in elkaar, maar ik moet wel zeggen dat er hier en daar toch vergezochte elementen in zaten, die er voor moeten zorgen dat het plaatje klopt. Die kleine kinderen hun motief om Jimmy's dochter te vermoorden is niet eens een motief. Gewoon per ongeluk, puur toeval, mja, ok. Maar toen ik er wat over ging nadenken na de film besefte ik dat je de film helemaal zo realistisch niet moet benaderen. Het is allemaal veeleer symbolisch en moreel. Jimmy vermoordde vroeger de vader van het jongetje, en door een soort kosmische karma voor zijn zonden vermoordt dat jongetje jaren later geheel per toeval Jimmy's dochter. Karma voor zijn zonden en gebrek aan berouw? Op die manier zal er voor Jimmy ook na de film geen gelukkig leven wachten, omdat hij weer geen berouw toont voor het onterecht vermoorden van zijn vroegere vriend. Althans, zo beschouw ik het toch, anders is het maar een erg vreemd en nihilistisch einde.

Voor de rest een erg sterke acteursfilm. Sean Penn en Tim Robbins waren enorm sterk als respectievelijk de getormenteerde crimineel en het getraumatiseerde slachtoffer. Bacon z'n rol als detective was wat meer standaard, maar ook hij doet het zeker goed, evenals Marcia Gay Harden.
Eastwood's regie is perfect. Mooie panoramische overzichtsshots, een erg vaste camera, mooie aankleding en sfeer. Top, de man kan zeker even goed regisseren als acteren.

Dikke 4*

Oscars dik verdiend, wat een mooie film en plotwending die ik niet zag aankomen.

Verassend einde, mooie film. Ik kan niet anders zeggen. Daarom 4 sterren.

Redelijk.

Mystic River is een typische Clint Eastwood-film - erg degelijk, weinig opzienbarend. Qua verhaal misschien een tikje dramatisch, met een einde dat iets te lang doorgaat en daardoor nog bijna de bocht uitgaat. Ook de speelduur duurt daardoor toch iets te lang, terwijl er toch wel sprake is van een bescheiden spanningsboog. Pluspunten zijn gemakkelijk te vinden in onder meer de cast vol bekende gezichten die het er goed van afbrengen.

3

“Maybe some day you forget what it's like to be human and maybe then, it's ok.”

Een bijzonder interessante film die mij erg wist te verassen, heb me er meer mee vermaakt dan ik had gedacht. Ik kwam deze eigenlijk een beetje per toeval tegen op ‘Netflix’ waar deze aangeboden wordt, en na het lezen van het plot en een trailer gezien te hebben was ik best wel te spreken over de film. De film straalt vaak rust uit maar met een pakkend verhaal wet hij de spanning leuk op te bouwen en als kijker ging ik toch wel een beetje mee spelen in de rol van ‘Bacon’ en dacht ik de dader aan te kunnen wijzen, dit was echter niet zo en je zit zelf in een constante ‘mindfuck’ (vrijwillig) gepaard aan een droevig maar pakkend verhaal.

Het verhaal is pakkend. Het begint bij drie jeugdvrienden in hun kinderdagen wanneer ze baldadig zijn en hun namen gaan krassen in pas gestort cement waarna er een op het oog lijkende politieagent verschijnt en één van de jongens mee neemt, dat was dan ‘Dave’. Helaas bleek het geen agent te zijn en hij heeft ‘Dave’ ontvoerd en wellicht misbruikt (dat laat het verhaal niet weten noch de scenes). ‘Dave’ is duidelijk beschadigd naar deze gebeurtenis en de film neemt een grote stap vooruit in de tijd. We komen uit bij de heren nogmaals en nu in hun volwassen leven. ‘Jimmy’ is in de criminele wereld belandt en heeft gezeten, ‘Dave’ is nog steeds beschadigd en zit werkloos thuis en ‘Sean’ is een agent geworden. De drie komen weer bij elkaar terecht als de dochter van ‘Jimmy’ is vermoord, en deze zaak leidt ‘Sean’. Terwijl ‘Sean’ de daders probeert te pakken gaat ‘Jimmy’ met zijn familie op eigen onderzoek uit om de daders te vinden en die komen uiteindelijk uit bij ‘Dave’ en vermoorden hem, wat duidelijk niet slim was op het eind aangezien de broertjes van zijn toekomstige schoonzoon de daders waren.

Waar de film bij mij de mist in ging was dat het na een verloop van tijd wat ging inkakken, het verhaal werd op een lager pitje gezet en ‘Eastwood’ kiest er op dat moment voor meer sentimentele scenes en drama in de film te proppen, om toch wellicht wat zieltjes te winnen. Dat is best jammer aangezien de film best sterk begon, alleen na de dood van ‘Katie’ is het sterke ervan af. Gelukkig herpakt de film zich toch nog met het leuke plot en de voorspelbaarheden die achter af toch niet zo voorspelbaar waren.

De cast is wat de film doet winnen, met een sterk spelende cast word je ook beter meegenomen in de film. Dit kun je gerust overlaten aan het trio want ze deden het erg sterk. ‘Penn’ stak er bij mij bovenuit, een prachtige rol heeft hij hier neergezet. Ook ‘Robbins’ deed het leuk en stond naast ‘Penn’ goed op papier, zijn wat introverte rol werkte aardig mee in het verhaal. ‘Bacon’ had een simpele rol waar hij wel aangewend is, en acteert dus ook niet heel bijzonder, gewoon zoals we van hem zijn gewend. Ook leuk om ‘Laurence Fishburne’ te zien in de film, ook een makkelijke rol met weinig speciale dingen.

Dus ja, een best vermakelijke misdaadthriller die wel degelijk binnenkomt. Hoewel het script niet van hoge planken komt weet ‘Eastwood’ er wel het beste van te maken en krijgt de film een bijzonder duistere sfeer over zich heen. Van pijn en verdriet zien we ook blijdschap en gelukkige mensen, de moodswings vliegen je om de oren. Gelukkig heeft hij zichzelf niet in deze film gedrukt want het was niet een rol voor ‘Eastwood’ zelf geweest.

4.0*

Dit is echt een ijzersterke film!

De cast is enorm, Kevin Bacon (altijd goed), Tim Robbins, Laurence Fishburn, maar vooral Sean Penn...!
Penn is zeer overtuigend en kan als geen ander emoties overbrengen. Zijn acteerprestaties zijn ook nu weer, erg indrukwekkend.

De film start in het verleden en ook al is dit slechts de intro, dit is meteen het belangrijkste deel van de film.
Dit stuk zorgt voor twijfel en een constante spanning over wat er is gebeurd. Tim Robbins zet zijn rol echt heel erg goed neer, wat stof tot nadenken geeft tijdens de film.

Het verdere verloop is als een misdaad thriller, maar zeker geen standaard. Er hangt een constant beklemmende sfeer door het drama uit de start en de vroegere vriendschap van de mannen, die nu tegenover elkaar staan. De misdaad wordt ook niet opgelost doordat er steeds meer aanwijzingen zijn, maar meer door een samenloop van omstandigheden, wat uiteindelijk uitmond in een onverwacht en duister drama.

Dit drama Jimmy heeft zijn vroegere maat omgebracht terwijl achteraf blijkt dat deze waarheid sprak en onschuldig was, Dave kon niet meer omgaan met zijn verleden en berustte zich uiteindelijk in de verlossing door Jimmy en ook Sean kan de gebeurtenissen van vroeger niet loslaten en laat ondanks hij weet wat er gebeurt is, alles rusten. zorgt er dan ook voor dat deze film erg lang blijft hangen en dat het, het echt waard is om deze, eens in de zoveel tijd, te herzien!

Veel spanning en erg goed acteerwerk, top film!

9-
4,5*

Pittige film die uiteindelijk zuur en met een knoop in de maag eindigt. Het traditionele verloop van een thriller met het onderzoek naar een moord wordt compleet onderuit gehaald door trauma en onvoldoende of zelfs niet geheelde wonden. Minpunt is wat mij betreft de opheldering van de moord, dat eindpunt is toch wel vederlicht. Alles wat eerder komt met het verwerken van trauma en de verstoorde onderlinge relaties tussen de hoofdrolspelers staat veel sterker. Ook het ultieme einde waar dan eigenlijk blijkt dat het allergrootste slachtoffer misschien niet Jimmy, maar het verscheurde gezin Boyle is, is stevige kost. Niettemin een interessante en hele degelijke film van Eastwood.

Weer zo’n film die lovende kritieken krijgt, wat voor mij echt een raadsel blijft. Het is echt zo’n 13 in een dozijn film met een flinterdun verhaal. Nergens is deze film ook maar een beetje spannend, het kabbelt rustig door. Er gebeurt vrij weinig en mijn neefje van 8 had een beter einde kunnen bedenken.

Dave komt bebloed om 3 uur ‘s nachts thuis, net nadat die meid is vermoord. Die kun je dus wel afstrepen als moordenaar, allemaal iets te doorzichtig. Dat Dave uiteindelijk werd vermoord door Jimmy was ook niet bijster schokkend. Als laatste de echte moordenaars, die kinderen, zij hadden totaal geen motief. ‘’Wij wilden haar laten schrikken en opeens ging het pistool per ongeluk af.

Het is een redelijke film die een voldoende krijgt, daarom 2,5*

Van de week voor het eerst gezien, ik weet het, a little late to the party. Maar dat mocht de pret niet drukken. Dit is een goed en meeslepend drama, met een sterke cast. Van begin tot eind wilde ik weten hoe het verhaal zich zou ontwikkelen en hoe het met de personages zou aflopen. Sean Penn, Tim Robbins en Kevin Bacon spelen, wat mij betreft, gewoon goed. Vooral Kevin Bacon zet een sterke rol neer en het lijkt hem geen enkele moeite te kosten. De film had misschien iets korter gekund, maar voor de rest was het gewoon prima.

Beter dan bij de eerste kijkbeurt. Het ontspoorde wel wat op het einde maar toch is dit een supergoed verhaal naar een boek van Dennis Lehane, specialist van psychologische thrillers. Naar acteurs toe zijn Penn, Bacon en Fishburne echt de aandachtstrekkers. Vooral Penn is een exceptioneel acteur, al gaan dergelijke macho rollen hem nog het best af. Verder een erg duistere film met als 'pièce de résistance' het onderzoek naar de moord op de 19-jarige dochter van Penn's personage. Ik vond de band tussen de drie vroegere vrienden niet zo goed werken. Ze zijn in de 25 jaar volledig van elkaar gedistantieerd en leven in andere milieus. Had dan ook het gevoel dat dit minder belangrijk was dan aanvankelijk gesuggereerd. Hun contacten gebeuren vooral in functie van het onderzoek maar enige gevoelsband uit het verleden kon ik niet bespeuren.

Wel een belangrijk element (dat niet vaak aangehaald wordt) is dat de drie mannen hier gedefinieerd worden door de morele steun (of het gebrek eraan) van hun vrouwen. De fatale afloop voor Dave werd uiteindelijk getriggerd door zijn eigen vrouw die aan Markum gaat vertellen dat ze overtuigd is dat hij de moordenaar is van zijn dochter. En vooral Markums vrouw is bijzonder eng in die laatste scènes door te impliceren dat de vermoorde dochter (uit een eerdere relatie van hem) in haar ogen minder belangrijk was dan haar eigen dochters .. Markum is nu voor 100% haar man. .
Kortom een meerlagige film met een grote lading tragiek die lekker blijft naspoken