The Son (2022)

De opvolger van (maar geen vervolg op) The Father richt zich op Peter [Hugh Jackman], een hardwerkende, succesvolle zakenman die kort na de geboorte van zijn tweede zoon een noodkreet ontvangt van zijn ex-vrouw Kate [Laura Dern]. Hun tienerzoon Nicholas [Zen McGrath] blijkt al weken niet meer op school te zijn geweest en het lukt haar niet om hem tot rede te brengen. Wanneer Nicholas aangeeft dat hij denkt gelukkig te worden als hij bij zijn vader woont, kan Peter het niet over zijn hart krijgen om zijn zoon af te wijzen, hoe lastig dat ook is voor Peters huidige echtgenote Beth [Vanessa Kirby] en de zoon waar zij pas van is bevallen. Peters worsteling met zijn tienerzoon roept tevens herinneringen op aan de moeizame relatie die hij als tiener had met zijn eigen vader [Anthony Hopkins]. Zeller telefoneert nadrukkelijk hoe dit af zal lopen en hoewel ouders zich best wel eens blind kunnen staren op de tekortkomingen hun kinderen is het moeilijk om begrip te hebben voor de besluiten die ze nemen. Goed geacteerd, maar het scenario (net als The Father gebaseerd op Zellers eigenlijk toneelstuk) is niet overtuigend genoeg.

Een aardige film waarin veel emoties voorbij komen. Naar mijn idee teveel emoties, een wat tragere film met meer diepgang had nog beter geweest.

Aardige film over een vader wiens tienerzoon nogal in de knoop zit met zichzelf. Niet bepaald een vrolijke film, maar wel een aantal goeie scenes (voornamelijk te danken aan het goede acteerwerk). Melodramatisch tijdens sommige momenten en hier en daar ligt het er allemaal wat te dik bovenop. Net geen 3.5 sterren.

Deze “The Son” is inderdaad niet “The father” van dezelfde regisseur Zeller. Maar dat wil nog niet zeggen dat dit een slechte film is, integendeel. Het zijn ook twee totaal verschillende onderwerpen. Beide zijn gebaseerd op een toneelstuk en zijn van de hand van dezelfde regisseur met telkens Anthony Hopkins, hoewel in deze laatste film hoogstens een paar minuten.

In de media lopen de opinies ook sterk uiteen. Zeer unfair trouwens om déze film als te negatief of deprimerend te bestempelen. Enig “feelgood gehalte” had de film goed gedaan las ik ergens. Waarom vraag ik me dan af? Dit is de bittere realiteit. Niet alles hoeft verbloemd te worden met een Hollywoodiaans sausje. Ja, deze film blijft op de maag liggen, maar daar is niets mis mee. Bij Close (Film, 2022) bijvoorbeeld hoorde ik dit gejammer niet.

Verbazingwekkend ook om te lezen dat we in de 21e eeuw heus wel weten wat een depressie is en wat we ermee aanmoeten. Flauwekul denk ik zo. Het onbegrip en vooral de onwetendheid is nog steeds bewust of onbewust erg groot, ook in de naaste omgeving. Het enige waarin ik de critici/recencenten gelijk moet geven, is de erg clichématige aanpak van de schrink in de sofa met de hond op de mat. Hij had ook totaal geen idee wat aan te vangen met de jongen. Daar gaat Zeller wél uit de bocht.

Voorts een erg sereen en ingetogen film met een loodzwaar thema. Prima acteerwerk, ook en zéker van Jackman. Dern ook op niveau en Hopkins blijft zoals altijd indrukwekkend, hoe kort zijn optreden ook moge zijn. Geen film om happy van te worden, maar zo heb ik ze het liefst. Eentje die bijblijft…

Deprimerend drama over gescheiden ouders, die maar geen vat krijgen op hun depressieve zoon. Normaal gesproken beroert zo’n thema mij wel, maar achteraf moest ik constateren dat dit neerwaartse verhaal zonder enig lichtpuntje mij amper had geraakt. Er zit weinig voortgang in het verhaal dat ongemakkelijk voortkabbelt en soms in herhaling vervalt. De film verbleekt in vergelijking met de vorige film van Florian Zeller: The Father (2020).