Il Signor Diavolo (2019)

Beklemmende gotische horrorfilm die zich afspeelt in het landelijke Italië van 1952 waarin veel religieuze symboliek en bijgeloof aan bod komen.

Furio Momenté is een jonge ambtenaar, die naar Venetië wordt gestuurd om een moordzaak te onderzoeken. De 14-jarige Carlo Mongiorgi heeft zijn vriend Emilio vermoord en beweert dat Emilio de duivel was. De zaak is politiek gevoelig vanwege de betrokkenheid van geestelijken. Furio's taak is om bewijzen te vinden die de kerk vrijpleiten en de zaak te verdoezelen.

Verschillende diepgaande thema’s bepalen samen het duistere karakter van de film: bijgeloof en volksgeloof, religieus fanatisme en manipulatie, de kracht van roddels en sociale uitsluiting en de verwoestende kracht van leugens. Het script is boeiend, de vertolkingen overtuigend en de soundtrack is bijzonder sfeerscheppend. Andermaal een knappe griezelfilm van Pupi Avati, waarvan ik erg genoten heb.

Alleen spijtig dat hij momenteel alleen uit is in Italië zonder Engelse onderschriften.

Geweldige in stijl en sfeer, maar teleurstellend in plot en horror. Regisseur Pupi Avati verfilmd hiermee zijn eigen roman over een vertegenwoordiger van de kerk die een dossier leest van een interview dat de politie/autoriteiten afnamen met een jonge jongen, die hen een verhaal vertelde over waarom hij een andere jongen had gedood.

Een kind met een huidaandoening en grote tanden (volgens bijgeloof een product van bestialiteit met een varken, het moet de duivel dus wel zijn) zou zijn kleine zusje in haar wieg hebben gebeten, een ander kind sterft nadat hij struikelt en een hostie laat vallen tijdens de mis. Het kind met grote tanden beweert te weten hoe hij hem terug kan brengen, enzovoort. De kerk wil dat het onderzocht wordt en stuurt de vertegenwoordiger die in trein begint te lezen...

Dat verhaal is oké, maar het lijkt meer over het functioneren van de kerk en de parochie van een klein plattelandsdorpje te gaan dan om spanning, en als dit een horrorfilm is waar was dan de bovennatuurlijke terreur. Oh en wat had dat zijverhaal van die verpleegster, die voor zijn vader zorgde in een tehuis met het kernplot te maken? Waar "meneer de duivel" wel in echt uitblinkt is de sfeer en de uitstraling van de film. Het voelde authentiek Italië van de jaren vijftig aan. Maar de gefluisterde dialogen en de behoorlijk theatrale regiestijl moeten je liggen want ... anders is dit geen succes.