Guillermo del Toro's Pinocchio (2022)

Zoals Koolhoven gisteren in z’n filmprogramma zei, anticipeert Pinokkio met de pop die tot leven komt de vele sciencefictionfims over kunstmatige intelligentie zoals Blade Runner waarin robotten niet of nauwelijks meer van echte mensen te onderscheiden zijn en die aldus de filosofische vraag opwerpen wat de mens onderscheidt van de machine. In feite stelde Descartes, de grondlegger van de moderne filosofie, die vraag al expliciet en verhalen over poppen en standbeelden die tot leven komen zijn oeroud: een bekend verhaal van de Romeinse dichter Ovidius is die van beeldhouwer Pygmalion die uit onvrede over de bestaande vrouwen een ideale vrouw uit ivoor maakt waarop hij vervolgens verliefd wordt en die tot zijn vreugde tot leven komt. Zeker in de 19de eeuw waren automata, dus machines die zelfstandig bewegen of iets doen (met later ook de automobiel als voorbeeld), een fascinatie van het grote publiek en Pinokkio (1883) lijkt een van de vele verhalen die een graantje meepikten op deze fascinatie.

Deze achtergrond en dat Guillermo del Toro’s Pinocchio zeer goede recensies heeft gekregen maakten mijn verwachtingen hooggespannen, maar die werden niet waargemaakt: ik verwachtte een filosofische film of in ieder geval een film met diepere lagen maar het bleek een animatiefilm voor kinderen zonder diepgang maar met de Hollywood-wijsheden, zoals dat je de ander, in het bijzonder je kind, moet accepteren en liefhebben zoals ie is, die de film in zekere zin alleen maar nog oppervlakkiger maken omdat het zulke clichés zijn (de meer impliciete levensles dat je bij verlies van een geliefde die niet kunt vervangen is slechts iets beter). Nergens weet de film het niveau van de kinderfilm te overstijgen: de avonturen zijn bv. dat ze worden opgeslokt door een zeemonster en dat ze dat overleven doordat het monster niest en ze zo uitspuwt en de humor is bv. dat Pinokkio’s dood wordt vastgesteld doordat de pop stijf is waarop Geppetto uitroept dat hij altijd al stijf was (want een houten pop). Meteen in het begin van de film hangt de krekel, die het verhaal vertelt, een foto van de pessimistische filosoof Schopenhauer op, maar ook dat leidt niet tot diepgang maar dient een komische running-gag: de krekel krijgt telkens klappen zodat voor hem ‘het leven lijden is’.

Voor Pinokkio geldt het omgekeerde: voor hem is alles nieuw en leuk, zelfs wat de anderen als rampzalig ervaren. De oorspronkelijke Pinokkio is een satire over hoe in het industrialiserende Italië mensen naar de stad trekken en daar in een geheel nieuwe wereld komen en niet aangepast zijn waarbij de ‘beschaafde’ mores belachelijk gemaakt worden en Pinokkio is in wezen als het monster in Mary Shelley: Frankenstein or The Modern Prometheus (1818; gelezen is de 1831-versie) die ook tot leven is gewekt uit dode materie en die net als Pinokkio opeens in de wereld is geworpen en zo à la Rousseau de nobele wilde is die authentiek en onschuldig is maar in botsing komt met de gekunstelde, inauthentieke beschaving. Maar anders dan Frankenstein is Pinokkio geen tragedie maar een komedie: de pop is een Pietje Bel of Tijl Uilenspiegel die lak heeft aan alle conventies en die de machthebbers belachelijk maakt. Waarschijnlijk om dit rebelse en anti-autoritaire element nog wat uit te lichten heeft Del Toro het verhaal gesitueerd in het fascistische Italië – Pinokkio is immers niet goed in gehoorzamen – en de ontmoeting met de circusdirecteur leidt tot een vorm van slavernij die we kennen als mensenhandel en uitbuiting van arbeidsmigranten waarmee de film een actueel thema lijkt te willen aansnijden. De suggestie dat juist Pinokkio vrij is terwijl de mensen - zeker de fascisten - 'puppets on a string' zijn, vind ik wat grotesk en wat al te makkelijk.

Nu was de oorspronkelijke Pinokkio ook een kinderboek – het is zelfs een van de eerste kinderboeken en mogelijk de populairste aller tijden – maar zoals gezegd ook een satire en een opvoedingsroman à la Rousseau: de pop staat voor het nog onaangepaste, pure kind dat door middel van hergeboortes uiteindelijk volwassen en daarmee een echte, sterfelijke jongen wordt (waar Peter Pan in feite al dood is en daarom eeuwig jong blijft, blijft Pinokkio eeuwig leven zolang hij kind blijft en zich blijft ontwikkelen) – waarmee overigens ook een antwoord wordt gegeven op de filosofische vraag wat de mens onderscheidt van de machine (hetgeen Blade Runner 2049 heeft uitgewekt). Maar deze ‘serieuze’ aspecten komen weinig uit de verf waardoor de film misschien geslaagd is voor een publiek van kinderen maar ik ‘m niet kan aanraden voor volwassenen.

Meesterwerk van del Toro! Wat ziet deze film er prachtig uit! Door het verhaal te plaatsen tijdens opkomst van Mussolini, krijgt dit verhaal een geheel nieuwe lading. Hoe de onschuldige Pinocchio dit allemaal ervaart is indrukwekkend. Het einde is ook emotioneel en heel erg mooi! Deze film sluit eveneens goed aan bij The Devil's Backbone en Pan's Labyrinth. Begreep dat dit ook als een soort trilogie gezien kan worden. Gezien de soortgelijke thematiek zie ik dat wel. Knap hoe het script van Pinocchio op deze manier is geschreven. Denk dat naast Knor er 2 stopmotion films in mijn top 10 komen dit jaar.

De bekendste versie van Pinocchio is die van Disney uit 1940. Een animatiefilm die de lat toch hoog legde en tegelijk de versie van het verhaal heeft bepaald, want weinigen zullen het boek gelezen hebben. Daarna zijn er veel adaptaties geweest en dit jaar kregen we zelfs 3 films te zien! Een Russische animatiefilm die in de vergeethoek is geraakt, een Disneyversie waar alle charme uit het origineel werd geknepen en dan was het wachten op de versie van Guillermo del Toro.

Het verhaal is wel gekend, maar krijgt een wat andere insteek en sommige randverhalen zijn ook anders. Dat zorgt voor een frisse en verrassende blik op een gekend verhaal. Eentje die meer een geheel vormt en toch ook wat donkerder met verlies en oorlog. De animatie is prachtig gedaan. De liedjes blijven minder hangen dan bij Disney en misschien hadden die er eigenlijk ook beter niet bij gehoord. De stemacteur van Pinocchio is soms wat vervelend, de rest doet het wel goed. Het eindresultaat is een zeer mooie versie van Pinocchio die de vele andere films over de houten pop met gemak doet vergeten. Vooral de live action versie van Disney eerder dit jaar.

Goeie film over een houtbewerker die de dood van zijn zoontje nog niet verwerkt heeft. Een stuk donkerder en meer somber van toon vergeleken met de eveneens dit jaar verschenen andere versie. Maar dat valt ook wel te verwachten met Guillermo del Toro aan het roer. De animatie ziet er prachtig uit en geven de film een geheel eigen look.

Wauw, een vd prachtigste animatiefilms vd laatste decennia. Wat heeft Guillermo del Toro, zijn toptalent en al z'n troeven, weer meesterlijk samengegoten, in deze film. Pinocchio, eigenlijk nooit echt, dé fan geweest van dit sprookje, tekenfilms en live-action versies. Maar dit is letterlijk van een ander niveau en een totaal andere sfeer en beleving. Ik hou van Guillermo's vorm van fantasy en de meer duistere benadering hierbij en tristesse. En zoals ie zelf al eerder aangaf, dit is geen kinderfilm, maar een volwassen fantasy-animatiefilm, met een meer duister sfeertje en karakters, oa die Geest (eerder positief), Podestà, Count Volpe, maar ook humor, veel gevoel en beleving tout court. Alles vormt vrijwel, perfect geheel. 9.5, die naar 10 neigt.

Sterk hoor. Del Toro's versie in het fascistische Italië van de jaren '30 is niet voor (kleine) kinderen, en juist voor volwassen zeer genietbaar. Zijn versie voelt door de eigen draai die hij aan het klassieke verhaal geeft, ondanks de vele verfilmingen die er al zijn, erg fris. Dit is de derde Pinocchio die ik zie dit jaar, en met afstand de beste, al was dat in vergelijking met de draak van een live action van Disney niet zo moeilijk.

De stop-motion animatie en camerawerk zijn geweldig, het production design lijkt met oneindig geduld en toewijding vormgegeven, en ook op de voice acting valt weinig aan te merken. Andermaal blijkt wat een gepassioneerde verhalenverteller en worldbuilder Del Toro toch is. Waar Selicks Wendell & Wild (2022) net tekort schoot voor een 8, komt deze duistere variatie op Collodi's oude sprookje net tekort voor een 9. Al zou dat bij herziening wel eens gecorrigeerd kunnen worden. Check vooral ook de half uur durende making of op Netflix, Handcarved Cinema.

Erg mooi. Ik voorspel Oscar(s)

4,2*

Schitterende nieuwe versie van het bekende Pinocchio verhaal dat door Del Toro in een volwassen, duister jasje is geplaatst en wat op meerdere vlakken bijzonder veel indruk maakt. Om te beginnen is dat door de hele fraaie stop-motion beelden. Daar hou ik sowieso wel van bij films, omdat er overduidelijk zoals hier veel aandacht en liefde in is gestopt. De wereld van Pinocchio zit vol details en imposante scènes waarmee een bijzondere sfeer gecreëerd word.

Maar het sterkste aspect vind ik het verhaal, dat voor een aardig deel hetzelfde is, maar dan wel met een andere uitvoering. Dat dit in het Italië van Mussolini af speelt is bijzonder, maar tegelijk ook boeiend uitgewerkt. Het fascisme en de kijk van Pinocchio op deze wereld geeft een aardige draai aan dit personage dat steeds vaker merkt dat de wereld niet zo fris is. Denk ook aan zijn omgang met de circusbaas. Prima rollen ook van Geppetto die nog vol in de rouwverwerking zit, maar richting het einde snapt dat hij ook verder moet gaan omdat Pinocchio ook recht op warmte heeft. Ook vind ik het wel mooi uitgewerkt wat onsterfelijkheid met mensen doet. Pinocchio ziet dit als een groot voordeel dat hij steeds weer terug tot leven komt, maar dan merkt dat de mensen om hem heen dit niet doen. Daar eindigt de film dan ook best ontroerend mee als Geppetto en Cricket de krekel sterven waarna blijkt dat Pinocchio weer op een andere plek in de wereld zijn leven gaat leiden.

Ik kan weinig klagen over de film. Misschien is het begin wat aan de trage kant, maar het komt al snel op stoom tot misschien wel veruit de beste versie van dit verhaal die ik tot nu toe heb gezien. Wat overigens alleen de Disneyversie is en die vond ik niet veel aan. Maar deze versie van Del Toro moet je zeker hebben gezien.

4*

‘Guillermo del Toro’s Pinocchio’ – ja, de titel voluit dekt de lading wel. Ligt in het origineel het accent vooral op de moraal (liegen is verderfelijk, doch is verbonden aan het mens-worden…zoiets?), dan kiest Guillermo del Toro voor een alternatieve insteek. Zijn adaptatie bulkt van de onaangepaste creaturen, met een wel erg wanstaltige Pinocchio in de hoofdrol. Daarnaast zijn er echter ook Cricket als zelfverklaard genie, Geppetto en zijn alcoholprobleem, Il Duce (wat zeg ik: Il Dolce!) als kabouter: normaliteit is ver heen, en net via dit rariteitenkabinet thematiseert del Toro het ‘anders zijn’ en hoe selectief de mensheid daarmee omgaat.

Spannend is bovendien hoe de cineast het Bildungsverhaal in de Tweede Wereldoorlog inbedt – het fictieve raakt mooi vervlochten met het reële – waarbij de verbeelding niettemin steeds de boventoon voert. De ware menswording van ‘Pinocchio’ is overigens erg aangrijpend: niet zijn recalcitrante natuur doet hem de obligate zandloper breken, maar een bewuste keuze voor sterfelijkheid – een prijs die het personage wil betalen voor een geliefd ander. Zeg nu zelf: het maakt de pop meer mens dan de gemiddelde mens op onze vermaledijde bol!

Kortom, het tegelijk enge, hilarische én bloedstollende universum van Guillermo del Toro maakt van een misschien wat belegen Disneyklassieker helemaal een verhaal van vandaag, en voor alle tijden. Misschien niet voor gevoelige (kinder)ogen, hoewel: wat schijnbaar duister is (bv. in de onderwereld), draagt bij del Toro toch sporen van het goede. Zo doorbreekt hij het klassieke clair-obscur van goed versus kwaad, en betreedt hij de arena van de volwassen ethiek. Allicht kunnen we kinderen daar nooit vroeg genoeg aan blootstellen?

3,5*

Prachtige versie van Pinocchio waar Guillermo de kern van het verhaal min of meer behoudt, maar toch andere verfrissende en leuke accenten weet te geven. Het verhaal heeft ook een wat donkere kant en heeft ook oog voor wat humor en muziek. Al zal dat laatste misschien wel het minste bij blijven. Ook de aandacht voor verschillende interessante creaturen is bewonderingswaardig. Guillermo gaat ook de realiteit niet uit de weg en betrekt de oorlog en politieke situaties op een effectieve manier erbij. De stop-motion beelden zijn fantastisch waarbij in het achterhoofd de gedachte heerst van het ongelooflijk werk wat in deze film is gestoken. Pinnocchio komt zelf misschien niet overal geloofwaardig over gezien hij eigenlijk niks weet, maar op sommige momenten kent hij dan wel bepaalde dingen. Maar dat is dan weer wat muggenziften. Het slot heeft een verrassende benadering gezien het feit dat de regisseur niet echt kiest voor een typisch happy end zoals in de Disneyfilms, maar gewoon hoe het leven is. 8/10

De film wat betreft de houtlook is werkelijk prachtig.

En de indruk van de houten pop Pinochhio is uniek te noemen.

Is zeer mooi gemaakt,alsook Gepetto die ook zeer mooi gemaakt is.

De andere hoofdrol karakters zijn ook mooi gemaakt.

Echter hij wijkt enigzins af,van het orgineel.

Die het aller mooiste blijft.

Het is een kwestie van smaak,maar de oorlog op de achtergrond, vond ik geen toegevoegde waarde.

En jammer,deze versie hierdoor teveel afweek van het orgineel.

Maar deze versie,is ook knap gemaakt.

Zeker een fantastische verfilming, als hij iets dichter bij het orgineel was gebleven,

Dan was het vijf sterren vandaar de vier en halve waardering.

Del Toro geeft een eigenzinnige geheel eigen visie van zijn Pinocchio verhaal met deze erg fijne creatie. De film heeft alles in zich om wat griezelig uit de hoek te komen, maar doet dit niet. Hoeft ook niet, maar het zou zomaar gekund hebben. De personages zijn bij momenten schriel en verre van normaal. De intro van de aap bijvoorbeeld of de andere personages, ze zien erg best boosaardig uit. Fijne gedetailleerde animatieversie alvast.

Ook het plot en omkadering met een deeltje WOI en de opkomst van het fascistische Italië komt ook mooi tot zijn recht. Die donkere kant van het verhaal is een prima toevoeging. Veel muziekintermezzo’s ook, schrok ik even van, maar deze zijn kort en gevat, dus zeker OK.

Los van het algemeen plot van het sprookje niet zozeer mierzoet (integendeel zelfs) of een streven naar een simpel happy end. Die bosgeesten, fijn gedaan, en een typische creatie van een del Toro die in de meeste van zijn films dergelijke figuren creëert, niet in het minst in El laberinto del fauno.

Deze verrassende draai aan het inmiddels behoorlijk uitgekauwde Pinocchio-verhaal levert in de handen van regisseurs Guillermo Del Toro en Mark Gustavson een indrukwekkende animatiefilm op, afwisselend magisch, grappig en ontroerend. Animatie en kleurgebruik zijn prachtig; de stemmencast eersteklas. Door geen rekening te houden met een jeugdig publiek komen thematiek en emoties hier maximaal goed tot hun recht. En wat een mooi einde.

Mooi.

Niet voor de allerkleinsten, maar wat mij betreft een erg frisse kijk op het gekende verhaaltje. Typisch Guillermo del Toro, bijvoorbeeld in de designs van onder meer de Dood, maar z'n collega-regisseur ken ik niet, dus geen idee waar die z'n bijdrage zich situeert.

Hoe dan ook, deze versie is origineel. De keuze om het verhaal te plaatsen tegen de achtergrond van fascistisch Italië pakt goed uit. Dat zijn voor del Toro bekende paden, maar het werkt wel gewoon goed. Het Disney-gehalte blijft redelijk achterwege, al had ik er aan het begin van de film wel wat moeite mee. Pinokkio zelf is aanvankelijk redelijk irritant en het verhaal lijkt niet gemakkelijk op gang te komen.

Het tweede gedeelte maakt dat goed. De bekende elementen zijn voornamelijk in grote lijnen behouden, zodat een gekend sprookje toch een heel eigen verloop kent. De animatie is schitterend. De film oogt gezellig en fantasierijk en ik ben toch weer een klein beetje meer liefhebber van del Toro geworden.

3,5

Schitterend gemaakt zonder twijfel, maar ik had eigenlijk gehoopt op een iets donkerder film. Want ondanks dat dit geen Disney is, is het ook weer niet helemaal vrij van Disney-sentiment. Het blijft natuurlijk ook wel een verfilmd jeugdboek. Een duidelijk minpunt vond ik de casting van McGregor: die heeft zo'n herkenbare stem dat ik alleen hem hoorde, niet de krekel. Ook vond ik het design van Volpe niet zo geslaagd, sowieso een wat saai personage. Best geslaagd vond ik Pinocchio zelf, vooral in het begin. Naarmate de film vordert wordt het wat voorspelbaarder en moralistischer en verloor ik af en toe de aandacht. Einde vond ik wel geslaagd en ontroerend.

Of dit nu de definitieve adaptatie is weet ik niet. Ik heb de tekenfilmserie uit de jaren 80 eigenlijk nog steeds hoger zitten, die vond ik als kind in ieder geval geweldig maar misschien zou die nu tegenvallen.

Met de nieuwe del Toro heeft Netflix toch weer eens een echte topper aan haar catalogus weten toe te voegen. Deze prachtige stop-motion film over de welbekende, levende, houten pop is een lust voor het oog. Maar buiten dat alle bijzondere karakters er prachtig uitzien, zorgen ze ook voor onvervalste humor, drama en eigenlijk alle emoties die de mens eigen is. De eigen draai aan het verhaal dat in 1940 al door Disney werd verteld werkt goed, ondanks wat onlogische zaken hier en daar.

Ik vraag we wel af wat en hoeveel er nu uiteindelijk nog met computers is gebeurt.

Het geliefde (en veelvuldig verfilmd) verhaal van Carlo Collodi krijgt in handen van Guillermo del Toro en de Henson Studio’s een unieke bewerking, al kan dit nog steeds niet tippen aan de superieure Disneyversie uit 1940. Het scenario van Del Toro en Patrick McHale heeft meer aandacht voor de duistere verhaalelementen en heeft meer emotionele diepgang dan eerdere versies. Het prachtig gezongen “Ciao Papa” wekt kippenvel op en lijkt te zijn geïnspireerd door “Once There Was A Pretty Fly” uit The Night of the Hunter. Maar de ontknoping wordt wat afgeraffeld en lijkt het vermoeden te bevestigen dat stijl hier jammer genoeg net iets belangrijker werd gevonden dan inhoud.

Matige film maar ik vind het sowieso al een vrij zwak verhaal. Eigenlijk snap ik niet dat de ene na de andere Pinokkio film wordt gemaakt. Iedereen kent Pinokkio natuurlijk van de groeiende neus als hij liegt. Die van Benigni heb ik afgezet, deze met de familie gekeken dus daar was dat wat moeilijker. Nee, voor mij mag het stoppen. Geld kan beter besteed worden en het is zonde van het talent van Del Toro dat hij zich met een stomme remake gaat bezighouden, ook al doet hij hier en daar zijn eigen ding en is de animatie wat apart. Min of meer stop motion precies.

Het zal vast allemaal mooi zijn en goed gemaakt enzo, maar ik trek stop motion gewoon slecht. Ik kan daar niet in meegaan omdat ik steeds het gevoel van theater heb, net niet echt. Zelfs met gewone animatie kan ik dat wel, maar stop motion is die zeldzame vorm waar ik dat niet heb. Ergo: zo'n film weet me nauwelijks te boeien. Vanwege het verhaal en de regisseur wilde ik deze wel zien, maar eigenlijk loop ik gewoon weer tegen mijn vooroordelen aan. Ik zal de film zeker geen zware onvoldoende geven, daarvoor zie ik ook wel de kwaliteit en originalieit (wat is die pop een creep trouwens!) maar de filmbeleving is echt nul bij mij. Om dit verhaal te laten spelen in fascistisch Italië (ipv de 19e eeuw) vond ik op de oppervlakte ook niet helemaal werken (ik ken Del Toro's overwegingen maar vind die wat ver gezocht ook) maar stoorde verder niet. 2,0*.

Het bekende sprookje met een aantal typisch duistere del Toro elementen. Zo voelt de eerste akte bij vlagen meer als een poppen versie van Frankenstein. Ook de scenes in het hiernamaals waren erg duister.

De film is prachtig gemaakt, een ware lust voor het oog. Zoveel detail zie ik maar zelden. Dat is ook meteen de grote troef van deze film.
Een minpunt vond ik de liedjes die in het begin af en toe ineens opkwamen. Ik vond ze niet bij de toon passen, en muzikaal niet zo sterk. De film had dat niet nodig.

Desondanks een mooie filmervaring, die me op het eind niet onberoerd liet.

3,5*

Pinocchio is een decennialang passieproject van Guillermo Del Toro, en dat zie je echt overal aan. Wat een schitterend vormgegeven productie, wat een aandacht voor detail, wat een liefde voor film. Del Toro trekt alle registers open, vooral op visueel vlak dan, maar weet ook inhoudelijk te boeien en zijn eigen stempel te drukken op het klassieke verhaal. De aanpassing van de setting naar fascistisch Italië is veelgeprezen, en terecht. Het is verbazingwekkend hoe goed dat aspect past, alsof het altijd al bij het verhaal hoorde. Maar ook de meer volwassen thema's van onder andere rouwen en sterfelijkheid, en de verschillende manieren waarop je hier mee kan omgaan, passen perfect. Dit alles zonder dat de film overigens té zwaar of volwassen aanvoelt; de heerlijke magie van een kinderfilm blijft immer aanwezig. Del Toro weet die balans heel goed te vinden, en schiet eigenlijk op geen enkel moment uit de bocht. Als verhaalverteller maakt hij het zich in de tweede helft van de film misschien af en toe iets te makkelijk - het hele plot wordt bij momenten gestuurd door toevalligheden en ontploffingen die letterlijk uit de lucht komen vallen - , maar het zij hem vergeven wanneer hij dan op het einde zo mooi poëtisch afsluit.

En visueel is het gewoon de crème de la crème. De stop-motion ziet er schitterend uit, en nogmaals, wat een detail! Over de kleinste dingetjes is nagedacht, en je komt eigenlijk ogen te kort om alles op te nemen. Alleen hiervoor al komt er absoluut eens een tweede kijkbeurt. Om aan te sluiten bij de opmerkingen hierboven over of Del Toro een goede verteller is: absoluut wel wat mij betreft, maar zijn vertelkunsten kunnen niet los gezien worden van het visuele aspect. Del Toro vertelt evenveel of meer door middel van zijn visuele creaties en fantasievolle beelden dan door het verhaaltechnische, en ik kan daar persoonlijk erg vaak van genieten. Het is toch altijd een apart wereldje waar je eventjes ingezogen wordt, zo ook in Pinochhio. Overigens weet ook het stemmenwerk veel toe te voegen, waarbij vooral Ewan McGregor als de krekel veel hart en ziel in het geheel brengt.

Dikke 4*, en stipt op nr. 5 geëindigd in mijn top 10 van 2022.

Alweer een versie van de houten pop, dit keer in stop motion. Vond het wel een mooie versie.

Het verhaal is wel wat anders dan de bekende Disney versie, maar daarom niet slechter. Het is allemaal wel wat grimmiger (met de oorlog in de achtergrond), maar toch nog sprookjesachtig genoeg. De liedjes waren goed, de animaties waren heel goed. Een aanrader.

Een Del Toro film is altijd iets om naar uit te kijken. Maar deze versie van Pinocchio is niet alleen om die reden interessant. De film gaat een stuk dieper dan de Disney versie, met verlies, alcoholgebruik, fascisme en dat Geppetto Pinocchio niet meteen accepteert. De pop ziet er zelf ruw uit, maar past bij de wijze hoe hij tot bestaan kwam. Het verhaal weet te ontroeren en de animatie ziet er sterk uit.

Het grootste probleem dat ik uiteindelijk met deze film heb zijn de vele liedjes. Sommigen zijn nog wel aardig, zoals wanneer Pinocchio de wereld ontdekt, maar op een gegeven moment hangt het wel een beetje de keel uit. Afgezien daarvan een sterke film. 4*.

Mooi en de animatie ziet er heel geslaagd uit. Ik ben geen fan van stopmotion maar dit was dik in orde.

Inmiddels alweer een derde Pinocchio film in drie jaar tijd na een Italiaanse versie die ik persoonlijk ook heel erg goed vond, en een versie van Tom Hanks die ik nog niet heb gezien en waarvan ik weinig verwacht .

Dromenmaker De Toro integreert wat eigen ideeën en toetsen om te vermijden dat we nog eens verplicht worden om eenzelfde Pinocchio film te bekijken. Hij maakt het een stuk somberder door het tegen de achtergrond van het fascistische Italië van Mussolini te laten afspelen, en de broosheid en breekbaarheid van het leven in het licht te stellen. Dat maakt het ook meteen iets minder geschikt voor de jongste kinderen, die zich beter aan de Disney film houden.

Ondanks de soms sombere toon blijft het wel luchtig en aangenaam om te volgen. Ik moest ook opkijken dat de stem van fooraap Spazzatura die van Cate Blanchett was! Heel merkwaardig.

Wat een hoop rare berichten bij deze film.

Del Toro is er in geslaagd om van het bekende Pinokkio-verhaal een emotionele en soms duistere film te maken waarin je echt meeleeft met de personages. Geen idee of het aan de gekozen vorm ligt of aan het stemmenwerk of het geheel wat gewoon sterk is, maar het weet eigenlijk al te ontroeren vanaf de eerste scènes. De wat donkere zielige sfeer blijft heel de film wel op de achtergrond aanwezig (er wordt in het begin een portret van Schopenhauer opgehangen wat ik wel een grappig detail vond), maar er is ook ruimte voor af en toe humor en lichtheid. Ik vond Pinokkio aan het begin wat irritant, maar naarmate de film vordert ga je hem toch steeds leuker vinden en echt het beste voor hem hopen en dat is best knap gedaan.

Natuurlijk ook prachtig gemaakt (ik blijf het fascinerend vinden dat men een film van 2 uur maakt met stop-motiontechniek) en goed stemmenwerk van een leuke cast.

Ruime 4*

Knap gemaakt, met de beste stopmotion-animatie die ik ooit (in een feature film) heb gezien. Qua sfeer en design leek het me sowieso al de moeite waard om te kijken, maar was vooral benieuwd of het inhoudelijk ook sterk zou zijn.

Deze versie van het verhaal is een stuk duisterder en schuwt ook onderwerpen als leven en dood niet (itt Disney's verbasteringen), en zoals het Del Toro betaamt zitten er ook weer leuke fantasierijke versies van de bekende Pinokkio-wezens in; de walvis en de blauwe fee zijn een stuk enger en mysterieuzer dan bij Disney.

De setting, het Italië van de jaren '30 met Mussolini als Il Duce was mooi vormgegeven en gaf het verhaal wat gravitas. Al met al was het verhalend dus prima in orde.

Ook de voice acting was uitstekend, al vond ik de stemmen van Ewan McGregor en David Bradley wat afleiden omdat het me te herkenbaar was. Maar goed, verder niks op aan te merken. Pinocchio was wel goed gecast, precies de juiste kinderstem.

Ik zou nu bijna nog ter vergelijking de live-action van Disney willen kijken, die vreselijk zoetsappig schijnt te zijn. Maar waarom zou ik mezelf kastijden. Eerst maar eens de making of van deze film bekijken; altijd interessant om te zien hoe dit soort animatiefilms gemaakt worden.

4*

Guillermo del Toro's Pinocchio is een eigenzinnige en daardoor ook heel interessante versie van het beroemde Italiaanse sprookje. Zelf ben ik eigenlijk vooral bekend met de animatiefilm van Disney, die ik als kind vrij vaak gezien heb. Hoewel ik me meen te herinneren dat die versie ook wel voor Disney-standaarden best al wat donkerder was, doet deze versie van Del Toro er toch echt nog wel een schepje bovenop. Dat de film opent met de tragische dood van een kind is eigenlijk al tekenend.

De film is prachtig vormgegeven. De stop-motion techniek moet je liggen, maar het ziet er allemaal gewoon verbluffend uit en je wordt moeiteloos meegenomen in de gecreëerde wereld. Goede stemmencast ook, waarbij met name Ewan McGregor er in positieve zin uitspringt, maar ook David Bradley, Christoph Waltz en Tilda Swinton doen het uitstekend. Persoonlijk had ik iets minder met het betrekken van de oorlog in het verhaal. Het wordt niet per se slecht uitgevoerd en het is natuurlijk iets waarmee deze versie zich onderscheidt, maar op de een of andere manier vind ik dat zware stuk realiteit en dit fantasieverhaal geen hele soepele mix. Wat echter het grootste nadeel van de hele film is, is het feit dat het titelpersonage lange tijd behoorlijk op mijn zenuwen werkte. Pas halverwege was ik een beetje aan hem gewend, maar tijdens de eerste helft vond ik hem bij vlagen behoorlijk vermoeiend en ik verbaas me er dan ook niet over dat het ervoor gezorgd heeft dat sommigen deze film vroegtijdig uitzetten.

Bij lange na niet het meesterwerk waar ik stiekem een beetje op hoopte, maar desondanks toch echt wel fijn om dit gezien te hebben. Ik heb genoten van de vormgeving en het oog voor detail. Zoals gezegd: je stapt tijdens het kijken wel echt even een andere wereld binnen. Laat dat nou wat mij betreft net de belangrijkste eis zijn voor een fantasyfilm als deze.

3,5*

De nieuwste film van regisseur Guillermo del Toro, zijn eerste stopmotion, viel me toch wat tegen. Het is ondertussen weer even geleden dat ik een echt goede film van hem zag. Zijn fantasierijke vormgeving weet me altijd wel te overtuigen, maar de inhoud kan me daarentegen regelmatig niet bekoren. In principe is dat hetzelfde verhaal met Pinocchio, waarbij ik vooral de visuele invulling erg knap vond. Dit keer worden er wat oorlogsinvloeden door de film heen gegooid en dat zorgt voor enkele sterke momenten. De absolute hoogtepunten, wat mij betreft, zijn de ontmoeting met Monstro, het oorlogsjeugdkamp en het uiteindelijke einde. Ik heb me regelmatig gestoord aan de ontzettend opvliegende, irritante verschijning van het houten jongetje zelf. De constante ondeugd, slechte keuzes en vooral irritant vertolkte stem deden me helemaal niets. De focus op onbenullige personages zoals Count Volpe duurde me ook veel te lang. Echt naar de personages toegroeien deed ik nergens, dus alle avonturen die ze onderweg meemaakten konden me gestolen worden. Oorspronkelijk wilde ik de film een 2,5* geven, maar ik werd wel geraakt door de uiteindelijke afsluiting. Ik las dat Del Toro alweer bezig is met de volgende stopmotion, maar laat hem dan alsjeblieft een wat volwassener project aanpakken.