Santa Sangre (1989)

Erg mooie, passionele film. De grote come back van cult-regisseur Jodorowsky destijds.

Vol leven, vol surrealisme, vol symboliek, visueel sterk. Met elementen uit horror, stukjes mime, uitbundige aankleding. Duister en sfeervol. Het uitgangspunt heeft iets van Oedipus. De uitwerking staat echter heel erg op zichzelf.

De setting is een in eerste instantie een circus en dat biedt ruimte aan een scala aan onvergetelijke bizarre personages. Zoals een volgetattoeëerde vrouw, de doofstomme Alma, "de kleinste olifantentrainer ter wereld" Aladdin. De film is uitermate kleurrijk.

Het laatste stuk waarin de liefde voor Alma Fenix eindelijk losmaakt van zijn verstikkende moeder is misschien wel het sterkst.

Apart en fascinerend. Grappig, smerig en ontroerend. Deze film is het allemaal.

4.0*

Had na de verhalen van FK en DF heel wat gruwelijkheden verwacht, maar dat viel naderhand nog enigzins mee (na al die Aziatische ziekheid ben je wel wat gewend).
Wel zag ik een fascinerend, surrealistisch, vreemd, grappig, duister, donker en mooi filmpje. Na ongeveer een uur had ik een "de wraak is genomen, dus wat de fuck moet er het komende uur in vredesnaam komen-gevoel". Het moet na dat uur weer even op gang komen, maar dan is het ook wel weer 100% sfeer & bizarheid.
3,5*; wellicht van het weekend nog eens bekijken.

Om meteen even op gotti in te haken; de leukste vondsten en het beste verhaal zitten wat mij betreft ook in het eerste uur; een leuke freakshow.

Na dit eerste uur begon ik me enorm te vervelen. De film kakt enorm in en is vervolgens niet meer dan een herhaling van zetten.

Het lage tempo van vertellen hielp ook niet echt. Er zijn weliswaar mooie beelden te zien, vooral door zorgvuldig gekozen decors en locaties, maar ook nou niet zo dat je van je stoel valt van verwondering. De muziekjes die steeds op de achtergrond klinken begonnen me wel wat te irriteren. Ook hierbij geldt voor mij; overdaad schaad.

Ik had een veel extremere uitwerking verwacht en een groter tempo, en had gehoopt op een lange en zinderende climax met veel bruut geweld. Er had wel een afslachting a la Kill Bill vol. 1 op het einde gemogen van mij. Ik vond het namelijk nogal een slap einde.

Typisch zo'n film die met een lengte van pak 'm beet 85 minuten bij mij beter zou hebben gewerkt. Het magere verhaal rechtvaardigt wat mij betreft geen 123 minuten lengte.

Voor de liefhebbers van dergelijke extremiteiten, kan ik Lengua Asesina (The Killer Tongue) van harte aanbevelen. Die film is nog absurder en een nog grotere freakshow.

Ik snap werkelijk niet wat FisherKing ziek aan deze film vind. Niet veel gewend? Die mongooltjes hadden trouwens een erg leuke nacht gehad. Ik had me helemaal ingesteld op een extreem weerzinwekkende film maar dat viel dus heel erg mee.

Het begint erg goed, alhoewel een circus natuurlijk een makkelijk excuus is om allerlei freaks te laten opdraven, werd het sfeervol gedaan. Het verhaal wordt mooi verteld en het ziet er goed uit. Daarna komt er een lang stuk dat veel minder is dan het eerste deel van de film, niet bijzonder boeiend. Op het moment dat Fenix Alma weer ontmoet wordt het weer interessant. Een prachtige scene is het als Fenix met Alma zoent. Erg apart gefilmd en een mooi moment.

Eigenlijk is het een erg standaard verhaaltje met een redelijk voorspelbaar einde maar dit alles wordt wel apart in beeld gebracht. Toch jammer van dat middenstuk, als dat wat interessanter was geweest had deze film zeker een 4 gekregen. Stoorde me soms ook aan het wel erg theatrale acteerwerk.

3,5*

Enorm gave en bijzondere film. De poëtische filmtaal van Jodorowski is fantastisch, dit komt vooral tot uiting in het eerder genoemde "eerste uur" (het tweede uur had ook naar mijn idee wat ingekort mogen worden). Ook sterk vond ik dat al die bizarre, surrealistische en bloederige taferelen niet echt afleiden van de tragiek/catharsis rondom het hoofdpersonage.

Een memorabele film die ik beloon met 4 welverdiende sterren.

Een rariteitenkabinet met inderdaad af en toe wel erg theatraal acteerwerk.

Er zaten wel geinige vondsten in de film zoals hoe Feniks met zijn eigen armen de verloren armen van zijn moeder vervangt en de begravenis van de olifant.

Toch wel een aardige film!

***

Norman Bates meets Caligari meets Fellini ...

maar alles toch in het poëtische intellectuele typische Jodorowsky-universum.

Zelden zo'n slechte film gezien. De oorzaak van het hoge gemiddelde kan volgens mij alleen maar gelegen zijn in het feit dat veel users deze film zo slecht vonden dat ze hem niet eens hebben afgekeken en er daarom ook niet op gestemd hebben. Ik vond deze film gewoon smakeloos, er werd slecht geacteerd, was nog in het Engels gedubd ook, maar ik vond hem bovenal oerlelijk. Mongolen die dope kregen toegediend, kippen die in afgehakte ledematen pikten, smerige dikke circusartiesten en nog meer van dat alles.

De regisseur heeft nog een scene vergeten. Een doodskist met deze film erin die - net zoals we in het begin van de film met die dode olifant zagen gebeuren - bij het afval gedumpt werd.

Snel vergeten deze draak.

1,0*

Prachtige surrealistische slasher van Jodorowsky.

Hoewel de film toch nog behoorlijk apart is en soms moeilijk te volgen, is dit wel de meest toegankelijke film van hem die ik heb gezien. Hij is zelfs rechtlijnig te noemen.

Gelukkig zitten er nog genoeg typische Jodorowsky scenes in (zoals de Olifantenbegrafenis en het de scene waar mongooltjes naar de "bioscoop" gaan) om hem op te tillen naar een hoger gemiddelde.

Het acteerwerk van Axel Jodorowsky is prachtig. Hij heeft speciaal voor deze rol pantomine moeten leren en heeft ook lange tijd acrobatiek moeten leren. Ook Blanca Guerra is sterk.

4,5*

Best een belevenis deze film. De ene situatie is nog idioter dan de andere en toch past het allemaal in het verhaal.
Stel je krijgt telefoon en iemand vraagt wat je precies ziet dan kun je zoiets zeggen als 'nou de hoofdpersoon trapt nu een pop in mekaar das trouwens niet zomaar een pop want stelt zijn moeder voor die hij nu in z'n gedachten vast in mekaar aan het trappen is. Ho, wacht s even Alma, het doofstomme vriendinnetie uit zijn jeugd en dochter van de getatoeëerde vrouw, komt eraan en steekt de pop in de fik begint aardig te branden en daar komen vier clowns aan blij huppelend in polonaise rond de brandende pop.' et cetera.
Het eerste gedeelte van de film zeg tot de opname vind ik erg goed maar het wordt op een gegeven moment wat veel allemaal en best vermoeiend.
Drie sterren

Kleurrijk en bij vlagen clownesk relaas over een seriemoordenaar met mommy-issues. Fenix is een circusgoochelaar die promiscue vrouwen in zijn show betrekt en ze daarna, op bevel van zijn moeder, afslacht. Zoals zo vaak liggen trauma's uit de jeugd aan de basis van een verstoorde haat-liefde verhouding jegens vrouwen en, in dit geval, ook travestieten. De vraag is natuurlijk wat echt is en wat niet. Jodorowsky maakt van elke scène een droom, een nachtmerrie, een hallucinatie of iets daartussen, gehuld in warme kleuren en een sfeer die tegen het absurde aanleunt. De score is een allegaartje van orgelmuziek, Mexicaanse schlagers en door Simon Boswell gecomponeerde aandoenlijke alsook huiveringwekkende melodieën. Het zijn vooral die laatste stukken die - in combinatie met het beeld ( de jonge Fenix die een imposante borsttatoeage krijgt of de volwassen Fenix als messenwerper) - het meeste indruk maken, want het overige neigt me toch een beetje te veel naar kitsch. Sorry.

Niet zo geweldig als The Holy Mountain, maar dit was weer een fascinerend rariteitenkabinet op z'n Jodorowsky's. Qua symboliek iets rechtlijniger dan de eerste film die ik van hem zag, maar dat neemt niet weg dat deze film knotsgek was. Aantal geweldige scenes, waarvan sommige vreemd en ongemakkelijk, andere weer hilarisch. Ook de horror elementen kon ik wel waarderen, zou wel benieuwd naar het resultaat zijn mocht de man ooit een echte volbloed horrorfilm maken.

De film was audiovisueel wat minder apart dan Holy Mountain vond ik, waarin de psychedelische stijl me ook net iets meer aansprak. Ook duurde de film wellicht net wat te lang, waardoor het tweede deel soms wat onnodig begon te slepen. Nochtans heb ik hiervan zitten smullen, op naar de volgende Jodorowsky. Ruime 3,5*.

Mijn eerste film van Alejandro Jodorowsky. Ik was al lang nieuwsgierig naar het werk van deze veelgeprezen surrealistische filmmaker en Santa Sangre stond al langer op mijn Watch-list. Nu voor de Horror-challenge dan maar bekeken. Een ding is zeker, Jodorowsky was aan de drugs toen hij het script schreef, niet toen hij het filmde. Het plot is namelijk bizar, maar het is wel realistisch gefilmd op één enkele hallucinatie na.

De film verteld het verhaal van Feniks (gespeeld door Jodorowsky's zoons) die opgroeit in het circus van zijn vader. Zijn enige vrienden zijn de dwerg Alladin, de clowns en het doof-stomme mimespeler meisje Alma. Zijn moeder is de leidster van een cultus en als zijn vader vreemdgaat zweert ze wraak. Ze dood hem, maar verliest haar beide armen. Jaren later zit Feniks in een inrichting, maar dan komt zijn moeder terug en maakt hem tot slaaf.

Zoals ik al eerder heb gezegd heb ik niets met het circus (voornamelijk door het dierenleed) en al helemaal met dat glitter woonwagenkamp gebeuren uit de VS. Maar goochelaars en mimespelers vind ik dan wel weer leuk. Vond de kleine goochelaar en het mime-meisje erg aandoenlijk samen. Uiteindelijk loopt de film uit in een tragisch liefdesverhaal als zijn moeder iedere vrouw die mij meeneemt laat vermoorden. En dan dat briljante allerlaatste shot waarin Feniks voor het eerst zijn eigen handen weer kan bewegen als de politie ze vraagt om hoog te doen.

De film had die zelfde heerlijke Eurohorror-sfeer van de jaren '80 als bijvoorbeeld Phenomena van Dario Argento ook had. Hoe is dat te verklaren? Claudio Argento (de grote broer van Dario) is producent en Simon Boswell (Phenomena, Demoni 2, Deliria) maakte de muziek voor de spannende scènes. De verdere muziek is vooral Mexicaans en kan soms een beetje eentonig worden, maar opzich had het wel wat dat er steeds uit het niets een Mexicaans bandje op kwam duiken en er op straat steeds andere muziek te horen was.

Op het gebied van hallucinante beelden had ik meer verwacht, maar de beelden die er waren waren mooi geschoten. Het verhaal was trippy maar toch wel aardig uitgewerkt. Ondanks de macabere thema's bleef de toon luchtig en zat er zelfs veel humor in de film, soms was dat een beetje too much (die trans-bokser). Al met al een bijzonder aparte film en dat kan ik opzich wel waarderen. De geweldige soundtrack van Simon Boswell is ook echt een van de hoogtepunten van de film. Ben erg nieuwsgierig geworden naar El Topo en The Holy Mountain, want Spaghettiwesterns en Katholieke symboliek zijn naast Horror ook geliefde thema's bij mij.

Verwachtte niet veel verhaal naar eerst The Holy Mountain te hebben gezien, maar deze combineerde dat perfect met surrealisme. Net wanneer je denkt waar zit ik naar te kijken, het is overigens prachtig, trekt Jodorowsky je terug in het verhaal met geweld en rare gebeurtennissen. Een verhaal dat me bij het einde ademloos achterliet..

Intrigerend.

Eerste Jodorowsky die ik mag aanschouwen. Als regisseur heeft hij wel nog meer films gemaakt die ik wil zien, maar klaarblijkelijk was dit zijn beste. Dat is subjectief, maar het gaf mij genoeg motivatie om met deze film te beginnen. Het was een ervaring, en eentje die waarschijnlijk niet kijkbaar is zonder het bedenken van wat theorieën.

Het acteerwerk vond ik echter slecht, om mijn recensie op negatieve manier te starten. Die Guerra bakt er echt helemaal niks van, en in plaats van een intimiderende moederrol vond ik het vooral een erg irritante en theatrale prestatie die me nergens wist te overtuigen. Dat geldt ook voor de zoon van Jodorowsky. Vervelende, opgeblazen prestatie, en de rest is helaas niet bepaald beter.

Cinematografisch vind ik dit een wisselende film. Ik mag de beelden wel van kleurrijke omgevingen en de massascenes pakken ook weleens goed uit, maar toch lijkt het erg vaak op een normale film die wat kleurrijke doeken op de achtergrond hangt. Ik mis ook wat beter camerawerk die erin slaagt om de surrealistische stijloefeningen beter in beeld te brengen.

Het verhaaltje is zonder wat toevoeging vanuit eigen brein waarschijnlijk niet kijkbaar. Je zal er echt zelf wat aan moeten toevoegen om de film in te vullen, en ik was dan ook blij dat ik de film kon kijken met een groep die de film serieus nam. Maakt de ervaring toch een stuk leerzamer en beter te doen dan als je maar zelf wat in de wilde weg gaat roepen.

Ik vond het een wisselende film met een surrealistisch randje. De moorden zijn leuk in beeld gebracht en de creativiteit mag er zeker vanaf blinken. Ik vind de theatrale manier van acteren, en dan bedoel ik ook echt theatraal, een grote turn-off. Ik had gehoopt dat deze film meer een overweldigende aanraking was, maar daar komt het bij lange na niet in de buurt.

Goeie film over een jongen die opgroeit tussen de circus-artiesten waar zijn vader en moeder ook werken. Een originele film. Kleurrijke en excentrieke personages. Ook de hele aankleding is vrij bont en hier en daar een fijne geweldsuitspatting. Visueel valt er dan ook genoeg te zien. De dialogen zijn wat spaarzamer en op sommige momenten wat langdradig.

Jodorowsky doet Fellini meets Orlacs Hände met een vleugje giallo. Beetje kort door de bocht wellicht, want dit is toch vooral een eigenzinnige film. Vergeleken met de andere films van Jodorowsky verrassend coherent en toegankelijk. Wel enorm grotesk, werd meteen weer even herinnerd waar Álex de la Iglesia zijn inspiratie vandaan heeft, en niet over de hele linie best geacteerd, maar zonder meer onderhoudend. Leuk dat deze op Netflix staat, al zal het horror-etiket dat aan de film kleeft ook tot teleurstellingen gaan leiden.

Volgens sommige is dit Alejandro Jodorowsky's meest toeganglijke film. Nou het is in ieder geval... zeer veel. Charmant vreemd dat is zeker! Kan ook niet precies uitleggen waarom, maar gek genoeg was deze surrealistische film, op één of andere manier ook heel cool met onverwachte momenten van tederheid. Meerdere keren den k je toch;: "Wat is hier in godsnaam aan de hand?" Niet op de typische gefrustreerde manier, maar op de intrigerende, betrokken manier. Het voelde ook een beetje als koortsdromen in Giallo-stijl. De film bevat ook behoorlijk wat grafisch geweld, dus dat was niet verkeerd. Ja dit is denk zonder twijfel de vreemdste film die ik dit jaar voor horror-Challenge kijk.