The Wonder (2022)

Goeie film waarin een verpleegster wordt gevraagd een jong meisje in de gaten te houden die niet eet. Een origineel en gelaagd verhaal over (bij-)geloof en het vertellen van verhalen. De film speelt zich af op het Engelse platteland in het midden van de 19de eeuw. Traag en een beetje langdradig, maar het blijft intrigerend. Een nipte 3.5 sterren.

Mooie trage film, maar ik vond hem iets te traag, had iets korter mogen zijn, maar voor de rest kon ik er absoluut van genieten. Het prachtige dramatische Ierse landschap en natuurlijk het grandioos acteren van Pugh.....

Vreemde openingsscène die meteen aan von Trier’s Dogville (Film, 2003) deed denken, maar zo’n vaart liep het niet. Geen idee wat daar precies de bedoeling van was en toen ik in de film zat, was ik dat begin al compleet vergeten. Fijne rol van Pugh die een paar jaar geleden met Midsommar en Little women echt doorbrak. Don’t worry darling staat dan ook hoog op het verlanglijstje, want ook hier in The wonder zuigt ze alle aandacht naar zich toe met een prima performance.

Als erg eigenzinnige en daadkrachtige verpleegster neemt ze haar observerende taak ter harte. Observatie (empirisme) is nu eenmaal van de meest effectieve wijzen om een experiment of onderzoek te benaderen. Ze staat dan ook voor de taak om het onmogelijke te ontkrachten en te bewijzen dat het niet kan.

Interessante en tegelijk treurige vaststelling dat het geloof dat door fanatici wordt beleden iets ondoorgrondelijk heeft en erg gevaarlijk kan zijn. Wanneer je er vanuit gaat dat het leven op aarde tijdelijk en vooral ondergeschikt is, kan vele gruwel verbloemd of goedgepraat worden. In dat opzicht vond ik de film erg boeiend om te volgen. Prima setting ook van een mistig en miezerig dorpje temidden van de Ierse hooglanden. Het versterkte de reeds mysterieuze sfeer alleen maar. Fijne film, maar wie actie en thrillerelementen zoekt, gaat best elders. Alleen het einde en de truc van de verpleegster vond ik iets te makkelijk. Ik begrijp niet hoe ze erin kunnen tuinen als er geen lichaam is…

Sommige film zet je al sneller op vanwege een bepaalde naam op de affiche en in dit geval is dat zonder twijfel Florence Pugh. Niet alleen vanwege haar geweldig acteerwerk, maar ze kiest ook een boeiend en gevarieerde reeks films om te maken. To the wonder is gemaakt voor de streamingdienst, maar had best wel tot haar recht gekomen in een bioscoop. Prachtige beelden en enkele mooi shots die toch een groot scherm verdienen.

Het verhaal van een jong meisje dat niet eet in Ierland 19e eeuw, dat nog een pak geloviger is dan nu. Pugh is één van de buitenstaanders van het dorp dat het meisje komt observeren. Waarbij ze moet opboksen tegen de conservatieve mannenwereld en vooral het strakke geloof van een Iers dorpje.

De intentie van de regisseur (het begin en het einde bevat de nodige symboliek) komt wat geforceerd over, maar valt nog wel mee. De film wordt nooit groots, maar is vooral dankzij de mooie aankleding en de hoofdrol van Pugh (en een zeer aangename cast voor de rest), is het best een goeie film geworden. Wel geen wonder helaas.

Zeer goede film. Ondanks de traagheid en de sobere setting (maar met prachtige cinematografie) weet Lelio een uiterst boeiend en gelaagd verhaal neer te zetten, bovendien met een frisse en genuanceerde blik op thematiek die door veel andere regisseurs zou worden verkwanseld.

Het wegnemen van de vierde wand is wat mij betreft overigens wel degelijk functioneel. Niet zozeer als postmoderne gimmick om de cliché-overtuiging kracht bij te zetten dat ieder recht heeft op zijn/haar eigen waarheid; een interpretatie die gemakkelijk op de loer ligt; maar juist om de kijker te bevragen op diens eigen morele oordeel.

Heb geen zin in een uitgebreide inhoudelijke analyse hier, maar het is een aanrader voor de arthouse-liefhebber en eindelijk weer eens een pareltje op Netflix.

In zijn kern een film over godsdienstwaanzin. In Ierland, dat in het midden van de 19e eeuw nog aan het bijkomen is de Grote Hongersnood (méér dan een miljoen doden!), wordt een tiener door haar familie met steun van weldoorvoede ouderlingen uitgehongerd om “een wonder” te simuleren. Een akelig verhaal met degelijke optredens van Florence Pugh als de Engelse verpleegster, die vrij snel doorheeft dat er iets niet klopt, én van Kila Lord Cassidy als het “slachtoffer”. De secundaire verhaallijn over de relatie tussen de journalist en de verpleegster is een ietwat vreemde eend in de bijt.

Erg mooi, één van de beste films van het jaar zelfs. The Wonder ziet er allereerst prachtig uit. De belichting en het kleurenpalet maken een schilderachtige indruk, vooral in de binnenscenes, terwijl de buitenscenes met dat winderige heidelandschap doen denken aan de wereld van Wuthering Heights en Jane Eyre. Qua score is de film modern. Soms is dat erg geslaagd, op andere momenten iets minder (zoals bij de aftiteling), maar in elk geval kan je het niet gezapig of dertien in een dozijn noemen.

Dan het verhaal, dat is psychologisch rijk. Ik vond het mooi hoe natuurlijk de band ontstaat tussen zuster Wright en Anna. Met kleine opmerkingen of korte beelden worden ook de andere relaties steeds geloofwaardig ingebed en ga je de personages steeds beter begrijpen. Dankzij de subtiele vertelwijze kan er heel veel in de film worden gestopt, zonder dat het overdadig gaat aanvoelen. Ook het meta-begin en eind passen: hiermee benadrukken Lelio en schrijver Donoghue dat de kijker zijn eigen verhaal creëert, net zoals de personages dat doen, waarmee je ook uitgenodigd wordt het snelle oordeel over de personages op te schorten (pun intended). Wat mij betreft is dit kader niet strikt noodzakelijk voor de filmbeleving, maar het doet er ook niks aan af.

Als kers op de taart hebben we dan nog Florence Pugh. Haar uitstraling geeft de film een extra boost. Ze is onmiddellijk geloofwaardig als 19e-eeuwse verpleegkundige. Anna en die moeder doen het ook goed.

Een geweldig sterk vertelde, prachtig vormgegeven en krachtig geacteerde film dus. Zeker kijken voordat je je eindejaarslijstje opmaakt.

Deze film wilde ik vooral zien vanwege Pugh hoewel de verdere setting en plot me niet direct interesseerden. En ondanks Puch zijn het die setting en inhoud die me weinig boeien die ervoor zorgen dat deze film gewoonweg mijn smaak niet is. Af en toe aardig geschoten, zeker op de heidevelden of als dat huis in brand staat (met dat prachtige donkerblauw/paars in de lucht) maar veel binnenscènes vond ik visueel vooral saai. Ook het tempo, de sfeer: dat alles kon me niet echt bevredigen. Dan doet Puch nog wel haar best, vooral de chemie met het meisje is goed en hun toenadering mooi gebracht en eigenlijk is elk moment dat Puch in beeld is het kijken waard, maar ik houd simpelweg niet van zulke films. 2,0*.

Geslaagde boekverfilming met als thema de strijd tussen religie en wetenschap. Het kostuumdrama dat zich afspeelt in het Ierland van de 19e eeuw ontwikkelt zich in een rustig tempo en komt tot een verrassend einde. Mij viel het krachtige spel op van de twee hoofdrolspelers, het stijlvol en ingenieus vertelde verhaal en de geweldige bijna avant-gardistische muziek die een positief stempel drukt op de kijkbeleving.

Redelijk drama. Het verhaal is best aardig. De uitwerking is okay. De film wordt rustig opgebouwd, maar zit wel soms tegen verveling aan omdat er momenten zijn dat er weinig gebeurd. Maar desondanks blijft de film net voldoende boeien tot het eind. De film is wel meer drama dan mysterie. Het einde is best verrassend. Visueel en qua settings leent de film zich meer voor een creepy horrorfilm, maar dat is het echt niet. Het acteerwerk is dik in orde met een sterke rol voor Pugh. 3.5

Goed.

Secuur gemaakt drama over godsdienstextremisme. De film is traag en stemmig geregisseerd. Het desolate Ierse landschap en het goede acteerwerk vormen stevige fundamenten voor hetgeen de film wil zijn. Veel verrassingen loeren niet om de hoek, maar dat hoeft ook niet. De finale is me iets te gemakkelijk, maar al bij al is men er toch in geslaagd een evenwichtige film af te leveren.

3,5

Catharina van Siena was een invloedrijke mysticus en theoloog uit de 14e eeuw. Ze was de drijven-de kracht achter de terugkeer van de pauselijke residentie naar Rome. Daarnaast deed ze aan zelfkastijding en vastte ze behoorlijk. Een inspiratiebron voor velen. Goede middelen om nader tot God te komen. De film The Wonder van regisseur Sebastián Lelio speelt zich ergens in de 19e eeuw af en gaat over een Iers plattelandsmeisje dat klaarblijkelijk al maanden van elke vorm van voeding afziet en daarbij stevig tot de heilige Catharina bidt.

De sceptische Florence Pugh speelt een onbuigzame verpleegster die de taak heeft toebedeeld gekregen het mysterie rond het jonge meisje in de gaten te houden om zo de goddelijke invloed op het aardse bestaan te bevestigen of te ontkennen. Bedrog of niet? Mooie rol van Pugh. Haar harde uitstraling past goed in de sombere sfeer van de film. De setting op het Ierse platteland is bepaald niet vreugdevol. Het landschap is kaal, koud en winderig. De mensen zijn kil, ontoegankelijk en godvrezend.

In donkere en gespannen sferen voltrekt zich het verhaal. The Wonder is een droefgeestige film. Uitbundigheid bestaat niet. Gesproken wordt er nauwelijks. Emoties worden onderdrukt. Fanatisme, armoede en ontbering voeden de zielen van de plattelanders. Een stukje verleden dat bij Pugh oprispt, en de aandacht van het mysterie afleidt, zorgt ook bepaald niet voor verlichting, maar drukt de sfeer nog dieper de neerslachtigheid in.

De vertelwijze is sober. De personages blijven op afstand. Het verhaal sleept zich voort met maar matige aandacht voor het mysterie. Religieuze vervoering en opwinding ervaren we niet. De hongerkuur speelt op de achtergrond en heeft in het geheel weinig meerwaarde. The Wonder blijft in alle opzichten aan de oppervlakte knagen van een veel interessantere diepte waarin geloof, mysterie, wetenschap en rationaliteit om elkaar heen cirkelen en vol vuur de strijd met elkaar aangaan. Van die strijd bemerkt de kijker maar weinig. The Wonder schaaft er lusteloos langs en gaat tenslotte als een nachtkaars uit. Alleen de figuur van Florence Pugh die zich op de sombere Ierse heide in fleurige klederdracht voortbeweegt blijft nog even op het netvlies hangen.

Een film over een absurd gelovig christelijk gezin/gemeenschap die gelooft dat de dochter Anna een wonderkind is.

Ook de dorpse gemeenschap gelooft hierin, althans willen dit (graag) geloven.

Totdat de verpleegster, samen met een non, die om en om de "wacht" draaien.

En alleen mogen observeren, en hierdoor achter de waarheid komen.

Toch een heel mooi verassend einde waardoor ook de verpleegster in het "reine komt "

De setting is erg mooi en speelt zich af in de 19e eeuw anno 1862.

Opmerkelijke film, met name door de vreemde soundtrack, die met name bevreemdend aanvoelende scènes tussen de meer plot-gedreven scènes begeleidt. Ik ben redelijk "style-over-substance", maar hier heb ik het gevoel dat het niet goed integreert met de rest van de film. Wel aardig wat cinematografie betreft. Het plot is verder simpel, maar interessant, al voelt het einde een beetje te makkelijk aan. 2,5*.

Iers-Britse mistroostigheid met een Latijns-Amerikaanse gevoeligheid voor kleur. Of zoals 'The Wonder' (2022) het beste van die twee uitersten bij elkaar brengt in een bijzonder fraaie prent vol kleurcontrasten, flikkerende kaarsen en omineuze schaduwen. Bij sommige shots heb je het gevoel dat je naar een schilderij zit te kijken van een Hollandse Meester uit de Gouden Eeuw. Zo gedetailleerd. Zo sfeervol. Ik heb met volle teugen genoten van Florence Pugh, die met haar blauwe jurk door de modder stapt om antwoorden te krijgen op het raadsel van het meisje dat niet hoeft te eten. Steeds viezer wordend wanneer ze met haar scepticisme deze geloofspraktijk kritisch tegen het licht houdt. Misschien zijn de antwoorden die ze over de mensen vindt wel enger en beklemmender dan het bovennatuurlijke mysterie wat ze probeert te ontrafelen. 'The Wonder' (2022) is een prima aanvulling op andere films over religieus extremisme als 'The VVitch: A New-England Folktale' (2015) en 'Midsommar' (2019).