The Power of the Dog (2021)

slaapverwekkend.

ik had heel erg uitgekeken naar deze film vanwege de regisseur,

maar ik vind de film tegenvallen.

ik kreeg het gevoel dat ik naar een toneelstuk keek.

de personages zijn niet 'echt'.

het decor van de film is ontegenzeggelijk erg fraai.

het verhaal echter pakte me niet.

Allejezus waar heb ik naar zitten kijken. Onwijs traag, saai, weinig boeiend verhaal en de o-zo aangeprezen landschappen waren wat mij betreft ook een flinke tegenvaller. Leuke film als je met insomnia kampt, meer niet.

Al vind het westerngenre nou bij uitstek een genre waarin veel "trage" films zitten. Ik heb de film nog niet gezien, maar bij alles dat deze film heeft qua uitstraling verwacht ik juist hetgeen wat jij hier aangeeft. Raar hoe verwachtingen compleet verkeerd kunnen zijn,.

Matig.

Als liefhebber van de western had ik op meer gehoopt. The Power of the Dog tracht een gelaagde karakterstudie te zijn, terend op de onderhuidse spanning die aanwezig is/ zou moeten zijn tussen de verschillende personages. Zo wordt de aandacht weleens verlegd van de ene onderlinge relatie naar de andere. Daardoor komt eigenlijk geen enkel personage echt goed uit de verf. Het blijft te oppervlakkig voor hetgeen het tracht te zijn.

Netflix biedt weliswaar weer veel degelijkheid aan, veel verder dan dat komt men niet. De cast bestaat voornamelijk uit bekende koppen, maar er is niemand die indruk kan maken. Ook Benedict Cumberbatch zakt aardig door de mand als gefrustreerde rancher. Ik vind hem niet overtuigend als norse zak noch als tragische, getroubleerde homo-in-de-kast. Maar dat ligt dus deels aan het onevenwicht bij de makers. An sich komt alles op het einde wel goed samen, helaas is het onderweg te vaak net niet.

2,5

Niet echt wat ik er van verwacht had. En die Jesse Plemons vind ik me toch een zoutzak, die is pas 33 jaar, maar als je hem zo ziet geef je hem het dubbele. Nee vond het een trage film, en ondanks de heisa die ze erover maakte is het maar een middelmatig filmpje. Kirsten Dunst vond ik wel goed in haar rol, maar dat ze goed acteert wist ik al. Toch een tegenvallen deze film.

Mooie, ingetogen western, waarvan de rust, die hier soms bekritiseerd wordt, mij juist erg goed beviel. Qua sfeer en setting deed hij me nog het meest aan There will be Blood denken.

Langdradige film, wachten op een gebeurtenis of ontknoping die zonder dat je het beseft al plaats gevonden heeft. Waarschijnlijk is dit ook de kracht van deze film, maar goed, voor mij toch aan de saaie kant.

Prachtig in beeld gebracht, maar er gebeurt niets of in ieder geval te weinig dat mij ergens weet te raken.

Krappe 3,5 voor de schitterende beelden en strakke regie.

Dat zal mede komen door de soundtrack. Due zijn beide van Johnny Greenwood.

Na een uur de film uitgezet. In een tranen trekkend laag tempo ploegde deze mij niets zeggende film voort. Kon mij niet uit mijn slaap houden.

Sfeervolle en cinematografisch fraaie film. Gebeurt niet zo gek veel maar het acteerwerk is in orde en het einde vind ik tamelijk verrassend.

Een titel die bij de recensenten (die ik volg)niet alleen beschreven als een goeie film, maar vooral één die je in de bioscoop moet zien. En dat is inderdaad wel. Cinematografe Ari Wegner viel me 5 jaar geleden ook al op met de film Mady MacBeth. Regisseuse Jane Campion weet ook het landschap vast te leggen.

De film is het relaas van 2 verschillende broers. Met vooral een sterke Benedict Cumberbatch die zijn personage de nodige diepgang geeft. Wat een karikatuur lijkt, bloeit open in een personage waar meer achter zit. De film draait ook rond meer rond de personages en minder om een echt verhaal. Zeer sfeervol met hele mooie muziek en bijpassende beelden. Een film die inderdaad meer tot haar recht komt op een groot scherm.

The Power of the Dog wordt gekenmerkt door een aantal schitterende beelden en een redelijk feilloze regie van Jane Campion enerzijds, maar toch ook wel door een inhoudelijke armoede anderzijds. Ik beweer niet dat er op inhoudelijk of thematisch vlak helemaal niets te genieten valt overigens; zo worden er bijvoorbeeld op een subtiele manier enkele interessante parallellen getrokken tussen Phil en de zoon van de weduwe, die stukje bij beetje duidelijker vorm krijgen. Sowieso zijn al de personages vrij fijn en interessant, evenwel zonder écht diepgang mee te krijgen. In het eerste uur had ik voornamelijk binding met de personages van Plemons en Dunst, in de tweede helft verschoof dat naar Benedict Cumberbatch's Phil. Die laatste zet een sterke acteerprestatie neer, al had ik nergens de gedachte van 'dit is een Oscar waard'. Toch bleef gedurende de hele speelduur het gevoel aan mij knagen dat deze film op inhoudelijk vlak écht niet voldoende te bieden heeft. Met excessief trage scènes heb ik absoluut geen probleem, maar daar moet je als regisseur wel iets voor in de plaats stellen; er moeten dan wel interessante ideeën of een onderhuidse subtext aanwezig zijn (zoals bijvoorbeeld een film als There Will be Blood dat geniaal doet). The Power of the Dog lijkt soms traag te verlopen omwille van het traag verlopen, en dat vond ik in dit geval een zwaktebod.

Maar puur op technisch en cinematografisch vlak levert Campion absoluut een mooie film af, en een sterk spelende cast daarbij levert langs mijn kant een dikke 3* op. Het gevoel dat er meer had ingezeten blijft wel hangen.

De prachtige setting van Montana, het ingetogen spel van Jesse Plemons, de 'contemporary' score van Jonny Greenwood, de realistische thema's ... Wat een blend! Het beste wat ik dit jaar heb gezien.

Sfeervol, zich langzaam ontvouwend drama over twee welgestelde landeigenaren uit Montana (Jesse Plemons en Benedict Cumberbatch). Wanneer één van hen een relatie krijgt ontstaat er problemen tussen de broers. Mooi gespeeld, vooral door een hier subtiel kwaadaardige Cumberbatch, en prachtig geschoten zal dit voor menig kijker te traag en onbestendig zijn, maar ik vond de personages boeiend en de spanning knap en zelfverzekerd opgevoerd.

Zo'n beetje de beste film van het jaar. Tour de force van Cumberbatch, die zet echt een geweldige rol neer. Sowieso een fijne karakterstudie van alle personages. Wat me vooral beviel was dat ze op het eerste gezicht allemaal rechtlijnig zijn, maar dat al snel blijkt dat er een stuk meer achter zit. Gecombineerd met de mooie cinematografie, de onderhuids sluimerende spanning en de passende muziek maakt dat een dijk van een film. In slechts twee uur krijg je als kijker op zeer geslaagde wijze het filmische equivalent van een Great American Novel voorgeschoteld. Indrukwekkend!

Het is duidelijk dat de filmfun te halen is uit de cinematografie, met de mooie beeldcomposities ( de opeenvolgende shots vanuit de ramen o.a. vielen best origineel en kunstig mee) en uit de karaktertekening.

Opmerkelijk, ondanks het ontbreken van schokkende events in het verhaal, zit de film niet zonder een zekere spankracht.

De doordringende en boeiende vertolkingen van vooral Benedict Cumberbatch zijn daar zeker niet vreemd aan.

Sfeervolle schets van het ranchleven en de personages, elk op zich, die er deel van uitmaken.

Lust dit wel.

Jane Campion haalt m.i. net het niveau niet van "The Piano" maar brengt hier toch een degelijke film.

Gelaagde slow-burner van Campion. Mooi geschoten, zeer sterk geacteerd en na Spencer wederom een intrigerende Johnny Greenwood score.

Wie na het einde met vragen zit over de motivatie van Phil en Peter, wellicht is dit verhelderend.

Niet de meest toegankelijke western, maar wel de moeite voor wie bereid is het geduld op te brengen.

Nou ja zeg, zat ik er met mijn 'verklaring' helemaal naast.....dank dank dank voor deze link. Nu ga ik de film toch nog een keer bekijken en dat was ik absoluut niet van plan.

Mja, ik vond het allemaal wel meevallen. Een eenvoudig plot, met een voor mij toch nog enigszins verrassende wending, hoewel de allereerste uitgesproken zin van de film wel heel duidelijk op het einde zinspeelt. Het acteren is allemaal prima, maar toch is er één ding dat me niet zint.

Ik ga nu heel hard zeuren, maar er wordt duidelijk gemikt op realisme en het design van de film schiet hierin fors te kort. Kostuums en meubelen en al wat je wil kloppen, maar het woonhuis lijkt wel van de ene dag op de andere op het terrein neergeploft te zijn. Een opvallend steriel terrein, zonder sporen of reliëf. Ja, waar zeur ik nu over? Over iets waar ik heel gevoelig voor ben en dan zeker in een film waar 'realisme' de briefing lijkt te zijn. Nu krijgt het ongewild iets abstracts, kouds mee. In zo'n film wil je toch geen CGI en toch voelt het af en toe zo aan. Fake, zeg maar, wat me tegenhield om in de film op te gaan.

Voor wie niet zonder actie in een western kan misschien teleurstellend. Maar ik vond het een prachtige, rustige film.

Dit is meer een drama over masculiniteit en een karakterstudie dan de pure western waar ik op hoopte. Wel een zeer vakkundig gemaakte film met een aantal acteurs die veel indruk maken. Cumberbatch draagt uiteindelijk wel de film in een atypische rol voor hem als machofiguur. Smit-McPhee en Dunst zijn ook erg goed. Plemons is een uitstekende acteur, maar ik vond het een wat luie keuze om hem te casten. Hij is getrouwd met Dunst, naast wie hij fantastisch speelde in Fargo, maar het is haast te voor de hand liggend om voor hem te kiezen in de rol van timide goedzak. Vind het ook wel wat veel gevraagd om hem als de broer van Cumberbatch te zien.

Wat ik wel erg sterk vond aan de film is dat je eigenlijk geen idee hebt wat er zal gebeuren. Er zijn een aantal aardige wendingen, en zelfs het genre kan je niet helemaal vastpinnen. De personages zijn vrij complex en niet altijd zoals je verwacht dat ze zijn. Er staat veel spanning op de scènes, mede door de weer zo nerveuze score van Greenwood. Een paar momenten vond ik de film wel onbedoeld komisch daarin. Die flirterige scène waarin Phil en Peter een sigaret delen werkte enigszins op mijn lachspieren.

Uiteindelijk vind ik de film ook wel iets missen om zich helemaal voor mij te winnen. Campion teert misschien wel wat al teveel op het onuitgesprokene. Soms had ik liever wat meer directe personages gezien en wat minder opzichtige symboliek. Daarnaast vond ik het ook jammer dat Plemons haast volledig uit de film verdwijnt. Daarmee voelt hij meer als een personage dat er alleen is om het verhaal op gang te brengen. 3.5*.

Een vriendin die ik hoogacht, ook in het beoordelen van films, appte mij: "Waarschuwing. Ga niet naar de nieuwste Jane Campion. Saai, voorspelbaar en erg traag." Dus met enige scepsis ging ik er voor zitten. Na verloop van tijd vroeg ik me af of we wel dezelfde film hebben gezien.

In een traag tempo ontvouwt de film het verhaal van twee broers, en een vrouw met een jong volwassen zoon Peter. De oudste broer Phil en Peter worden in het begin redelijk karikaturaal neergezet: de dominante, net niet gewelddadige man met een voortdurend dreigende uitstraling, en de enigszins verwijfde Peter die in zijn gedrag het volkomen tegendeel vormt. Hun eerste confrontatie is tekenend: Peter maakt bloemen van papier die zijn moeder gebruikt als decoratie in haar restaurant; Phil komt met zijn personeel eten en steekt de bloemen in brand.

Wanneer Phil's broer George in het geheim de moeder van Peter huwt, zijn ook haar zoon Peter en Phil voor de toekomst met elkaar verbonden. Phil schept er een sadistisch genoegen in om Peter (en zijn moeder) te kleineren, machogedrag dat vaak voortkomt uit het verbergen van wat je meent dat je eigen zwakke kant is.
Waar de moeder troost zoekt in de alcohol, zint Peter na verloop van tijd op wraak, zo onuitgesproken en zo bedekt, dat we Jane Campion alle lof moeten toezwaaien. Peter raakt beetje bij beetje aan Phil's (door hem abusievelijk vermeende) zwakke kant om vervolgens toe te slaan.

Helemaal geslaagd lijkt me de film niet. Broer George blijft vlak en verdwijnt geleidelijk uit beeld evenals de moeder van Peter. Laat ik zeggen, twee losse eindjes die afgewikkeld hadden kunnen worden. Dit zal mijn vriendin bedoeld hebben toen ze een hard oordeel velde. Het zij haar vergeven.

Het sterke van The power of the dog is inderdaad dat achter de eerste indruk van de personages iets anders schuil gaat. Het meeste geldt dit voor Phil en Peter, maar de anderen hebben het ook, allemaal op verschillende momenten in de film. Als kijker wordt je dus op het verkeerde been gezet over wat het drama van de film behelst en waar we naartoe gaan. In dit opzicht is de regie van Jane Campion vlekkeloos. Verder prima geschoten (hoewel de lof voor de cinematografie bij dit soort landschapsbeelden mij altijd overdreven voorkomt) en inderdaad wederom een intrigerende, goed afgestemde score van Greenwood. De laatste vijf minuten kiest Campion ervoor om veel uit te leggen, wat in mijn ogen helemaal niet nodig was, maar wat ook niet echt afbreuk doet aan het geheel. Gezien de complexe karakterdynamiek zou mijn advies zijn, misschien wat ongebruikelijk, om deze film niet in gezelschap te bekijken maar alleen.

Alleen jammer dan dat deze in Nieuw Zeeland gedraaid is.

Waar de ene juist op afhaakt vindt de andere mooi.

Lekkere trage film met vanaf het begin een broeierig sfeertje.

Fantastische rol van Benedict Cumberbatch.

Hoe zat dat nou met hem? Achter dat stoere macho gedrag toch stiekem gay net als de zoon van de weduwe?

Daar wijst het wel op maar blijft wat onduidelijk.

Montana of niet, The Last Duel and Dune ben ik al vergeten maar The Power Of The Dog laat toch wel een sterke indruk na.

Ik denk dat dit een film is die me niet zo lang gaat bijblijven. Tegen de achtergrond van een range zag ik andere titels, die meer tot leven kwamen. Hier wordt een langzaam verhaal verteld, dat op zich voldoet. Het is alleen voornamelijk een traag voortkabbelend gebeuren. De personages hebben wel genoeg inhoud en ontwikkeling om naar een climax te werken. Die komt dan wat onverwachts en geeft ten slotte wel voldoening. Grotendeels is dit een vrij statische film die het van de dialogen moet hebben. Het einde maakt de film dan af, maar nergens werd ik echt naar het scherm getrokken.

Ook weer een film waarvan ik dacht dat er heel wat in zou gaan gebeuren aangezien de leeftijdskeuring 16.

Mooie western, maar gaat nergens naar een hoogtepunt of schokkende ontknoping.

Film stopt ook abrupt en eigenlijk weet je als kijker alsnog helemaal niks.

ontzettend jammer.

Mooie western, maar gaat nergens naar een hoogtepunt of schokkende ontknoping.

Film stopt ook abrupt en eigenlijk weet je als kijker alsnog helemaal niks.

ontzettend jammer. [/quote]

Had ik na de eerste kijkervaring ook: waar ging dit in de vrede over?

In de bijdrage van John Milton (hierboven) staat een link die je heel wat wijzer maakt. Ook op YouTube zijn diverse filmpjes te vinden met uitleg over de inhoud. Dan kijk je bij een tweede keer toch anders en blijkt het ineens heel wat gecompliceerder in elkaar te steken dan je dacht. Zo verraadt de allereerste tekst die in beeld komt al waar het uiteindelijk op uit gaat draaien.