The Power of the Dog (2021)

Een homofiele cowboy en een vrouwelijke regisseur. Benieuwd hoeveel Oscarnominaties dat wel niet gaat opleveren in dit 'woke-tijdperk'.

Je plaat blijft weer hangen Basto.

Mja… ik vind de Oscars sowieso geen geweldige graadmeter. Als je alle laureaten van de laatste 50 jaar zou zien, dan ga je zeker genieten, maar leg daar 50 Gouden Palmwinnaars naast en dat zal mij beslist veel meer plezier opleveren.

Deze film bevestigt dit trouwens (als ie zou winnen): zeker geen tijdverspilling, maar van een film verlang ik toch net iets meer.

12 Oscar nominaties voor The Power Of The Dog? Dat is ook de eerste keer dat de Academy mijn mening volgt. Nou ja, Sound Of Metal, mijn favoriet van de vorige Oscar prijsuitreiking, haalde toch ook 2 Oscars binnen maar dat waren weliswaar de wat meer technische awards.The Power Of The Dog zou wel eens de belangrijke prijzen kunnen winnen.

Power of the dog, wat een prachtige film. Een rustige , stille blik op het leven van 2 broers de 1 bruut, de ander zachtaardig. De prachtige , ruime ,natuur waarin ze wonen, is een lust voor het oog. Ruigheid, onvermogen, vernedering, niet vrolijk dus.

Mooi geschoten en rustig verteld, maar ondanks dat had ik toch af en toe een fragmentarisch gevoel. Er worden nogal wat sprongen gemaakt in de tijd en als kijker wordt er van je verwacht dat je zelf dingen invult wat betreft de tijdsgeest (de 1920's), het ranchleven en (onderdrukte) homoseksualiteit in die tijd.

Gelukkig had ik al vrij snel door dat Phils gemene, homofobe pesterijen en jaloezie vooral een worsteling met zijn eigen onderdrukte verlangens en persoonlijke issues waren en dat maakt zijn houding al een stuk beter te begrijpen.
De beschrijving van de film deed een spannender verhaal vermoeden dan het uiteindelijk werd. Ja, er is wat conflict en onderhuidse spanning in het gezin maar het bleek uiteindelijk meer een karakterstudie dan een drama.
Zeker niet slecht, maar ik heb wel eens spannendere films gezien.

Maar goed, de cast en het acteerwerk zijn goed en ook visueel zit het prima in elkaar. Een nette 3,5* dus.

Niet doorheen te komen. Totaal niet meeslepend, traag, vereist echt doorzettingsvermogen om hem af te kijken. Ook verachtelijk is de wreedheid jegens dieren. Een film voor pseudo-intellecten die houden van dramatische landschappen en oppervlakkige muziek die de hele 'Woke' waanzin van dit alles proberen te onderstrepen. Genomineerd voor Oscars door deugers.

Uit fatsoen voor de regisseur nog 1 ster gegeven. Waste of time en vermijden.

Ik wist van te voor dat het een langere zit zou worden ,omdat ik normaal anders gewend ben.

Ik ben een enorme film liefhebber en kan erg veel waarderen . Ik probeer ook altijd elke film op zichzelf te beoordelen.

Ikzelf vond het een enorm trage film, maar toch bleef deze film mij de gehele tijd wel intrigeren. Het verhaal bouwt enorm langzaam op en langzaam maar zeker begin je een klein idee te krijgen welke kant het een beetje op moet gaan.

De film is verder goed in elkaar gezet , er hangt een goede sfeer die intressant is en het acteer werk is erg geloofwaardig wat de film wel omhoog brengt .

Toch is de lengte en het interesse dat mij wel wekte, net niet genoeg voor een bovengemiddeld cijfer .

Wat een slechte film, tergend langzaam gaat het nergens heen. En met name de broers zijn niet goed gecast.

Het is jammer dat Campion altijd lijkt te gaan voor zwaar-sentimentele verhaaltjes. Qua regie weet ze dat wel te compenseren, maar het is nooit echt voldoende om er een echte goeie film van te maken. Ook hier weer krijg je personages die diepgang en subtiliteit missen, maar een soort bordkartonnen omhulsen vormen voor het dynamiekje wat Campion erdoor duwt.

En tja, Cumberbatch. Typecasting is ook niet altijd geweldig, maar wat een struggle. Ik weet niet waarvoor deze film allemaal Oscar-nominaties heeft gekregen, maar ik mag hopen dat hij er geen wegsleept. Sowieso moet 2021 een mager jaar geweest zijn als dit dé top contender is.

Maar qua sfeer wel fijn. Erg braaf en binnen de lijntjes, maar fijn.

ja, precies dat...

Het zijn vooral de cinefiele cowboys denk ik, die er 13 nominaties van hebben gemaakt.

Ik vond het een prachtige film. De film gaat over wraak en macht. Hoe werkt macht nu eigenlijk? De broer oefent macht uit op een vrouw. Hij doet dit op zo'n wijze dat de vrouw naar de drank grijpt. We hebben te maken met een man die de ziel van een mens doorgrond, en juist daarom kan hij zoveel pijn verrichten.

Hij - de broer - heeft echter een zwakke plek. Hij heeft namelijk allerlei diep onderdrukte liefdesgevoelens. De zoon van de vrouw doortast dit. Hij probeert de broer te verleiden om zo wraak te nemen.

De titel van de film is veelzeggend. De "macht van de hond" is een uitdrukking uit psalm 22. Er staat geschreven:

"Bevrijd mijn ziel van het zwaard,

"mijn leven uit de greep van die honden.

"Red mij uit de muil van de leeuw,

"behoud mij voor de hoorns van de wilde stier.

"U geeft mij antwoord."

De jongen wilt zijn moeder en zichzelf bevrijden van de macht van de hond. De jongen verlangt naar wraak. Deze zucht naar wraak is eigenlijk een greep naar het zwaard. Is de wraak van de jongen niet net zo goed de macht van de hond?

Dit doet mij denken aan Simone Weil. Zij schreef een essay over de Illiad. In de Illiad vechten ze elkaar allemaal de tent uit. Hector doodt Parochlus, Achilles doodt Hector, enzovoorts, enzovoorts. Weil zegt dat de macht glorie kan brengen. Maar dit is slechts schijn. Wanneer iemand de macht tot instrument maakt dan wordt hij of zij uiteindelijk slachtoffer van de macht.

De macht kan alleen gebroken worden wanneer je de macht opgeeft. Dit gebeurt wanneer de vader van Hector als een oude man komt smeken om het lichaam van zijn zoon. Hij wilt Achilles niet straffen. Daarentegen komt hij zonder harnas, en vraagt hij, smeekt hij, om empathie. De cirkel van geweld is gebroken.

De zoon, in the power of the dog, vraagt niet om empathie. Daarentegen wraakt hij het leed van zijn moeder zoals Achilles de dood van zijn vriend wraakte. The power of the dog is daarom net als de films van Tarantino een wraakfantasie.

Maar waar Tarantino slechts éénzijdig wraak verheerlijkt, daar blijft "the power of the dog" ambigu. Is het oké om het leed van onze dierbaren te wraken? Kan iedereen gered worden? Of moeten we soms het kwaad in de ander met allemacht bestrijden? Deze vragen blijven bij de kijker achter. En dat is wat een goede film doet: een goede film vertelt ons niet hoe we moeten denken maar dat we moeten denken.

Deze ambiguïteit is al te vinden in psalm 22. De psalm begint met de bekende tekst:

"Mijn God, mijn God,

"waarom hebt u mij verlaten?

"U blijft ver weg en redt mij niet,

"ook al schreeuw ik het uit."

Dit is de bekende tekst die Jezus aan het kruis uitschreeuwt. Jezus pakte het zwaard niet. Hoewel hij een leger aan engelen kon oproepen, deed hij dat niet. Daarentegen liet hij zichzelf kruizigen. Hij liet de macht van de hond over zich heenkomen, zonder enige verzet.

Maar is dit nu wat van ons gevraagd wordt? Moeten we het leed van onze dierbaren zomaar accepteren? Dit is een onmogelijke opgave. En het is daarnaast misschien ook een foute opgave. De jongen wilt zich i.i.g. niet overgeven aan de macht waarover de psalm spreekt. Hij maakt daarentegen de macht tot instrument van zijn wil.

Daarnaast stelt de film ook vragen over het wezen van de macht. Aan de ene kant heb je masculiene macht. Dat is de macht van de cowboy. Het is sterk, krachtig, zonder woorden, fysiek. Maar aan de andere kant heb je een meer feminiene macht. De macht van de zoon van de moeder. Deze macht is doortastend, zoekend, stil, maar minstens net zo gevaarlijk.

De jongen houdt ook van cultuur. Hij zet bloemen op tafel, en serveert eten. De broer, daarentegen, is een man van het buitenleven. Hij zit op een paard, en naast een kampvuur. Maar uiteindelijk zijn beide wijzes van in-de-wereld-zijn allebei macht. Uiteindelijk brengt alle macht je naar de muil van de leeuw.

Schitterend. Of Smit-McPhee nou wel of niet van de mannenliefde is, hij gebruikt de gedachte heel slim voor de ultieme wraak op Cumberbatch. Wat wist die jongen hem slim te bespelen. Erg goed. 'The Power of the Dog' is een intelligente film, met een zeer sterke cast (Plemons is ook altijd geweldig) en prachtige fotografie. De onderhuidse spanning is er van begin tot eind en uiteindelijk is dit een film die nog wel even blijft hangen. Beter dan verwacht. Uitstekende Netflix productie dit.

Sam Elliott Slams Power of the Dog, Mentions Homosexuality “Allusions” – The Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

Heb mij verveeld, sorry...

Zzzzzzzzzzz. Sorry, dit was echt niet uit te zitten, viel bijna in slaap van de saaiheid. De film ziet er mooi uit met de typische westernomgevingen, maar ze vergeten dat de mensen ook nog iets inhoudelijks willen zien. Dit was zo traag en nietszeggend, ongelofelijk. Ieder shot, elke dialoog...het duurt allemaal zo lang. Uiteraard is zo'n film dat weer lekker arthouserig doet en ook een diversiteitsthema kent weer genomineerd voor de Oscars die steeds meer een lachwekkende grap worden. Mocht dit de prijzen winnen dan zijn de Oscars wel definitief failliet. Ik kan echt wel van trage films genieten, genoeg die ik hoge cijfers heb gegeven, maar dat zijn tenminste wel films die een gevoel opwekken. Deze Power of the dog is zo leeg en totaal oninteressant.

1,5*

BAFTA 2022 voor beste film en beste regie. Nu nog de Oscars!

2022 EE British Academy Film Awards: The Winners | BAFTA

Mooie beelden, goed acteerwerk. Maar wat een naar verhaal. Machoman die ontluikende gevoelens krijgt voor een jongen en vervolgens door die jongen op een nare manier om het leven wordt gebracht. Dit schaadt het vertrouwen in je medemens. Verder erg traag met nare vonsten en beelden. Ik keek voor Benedict Cumberbatch maar ik had deze film liever niet gezien.

Inderdaad een rustige en trage film... maar toch merk je dat er een soort onderhuidse spanning wordt opgebouwd. Hierdoor bleef de film mij toch boeien, want je denkt steeds: 'Nu gaat het (iets ergs) gebeuren' .. 'Now the shit hits the fan'. Maar nee. Dan na een tijdje krijgt de film opeens een iets andere wending.. je denk dat t misschien toch een hele andere kant op gaat.

Maar wanneer dat ene wat je aan het begin van de film al verwachtte dan tóch gebeurt, heb je het op het moment zelf nog niet zo door.

Pas de laatste 5-10 minuten van de film wordt het duidelijk, en dan blijkt het best geniaal bedacht te zijn.

De karakters zitten wel tegen een karikatuur aan, maar toch goed geacteerd. Het is een film van vrij weinig woorden. Soms had ik wel iets meer diepgang of achtergronduitleg gewild. Hoewel je dat wel kan raden, maar toch.

Dat je de film niet leuk vindt, soit, dat kan, maar waarom moet dan iedereen die de film wel waardeert en passant nog even beledigd worden? Je bijdrage bestaat voor meer dan de helft uit sneren naar kijkers.

Ik heb vandaag het laatste stuk van de film gekeken om te ontdekken wat er nou goed is aan de film.

ik kwam er maar met moeite door heen, misschien omdat ik de personages niet sympathiek vind.

vooral de larmoyante rol van Kirsten Dunst wekte mijn ergernis.

The Power Of The Dog was de gedoodverfde kanshebber om beste film te winnen maar omwille van de deprimerende tijden waarin we ons bevinden wou The Academy toch liever een feel-good movie als winnaar. Nou goed, Jane Campion heeft dan toch de prijs voor beste regie naar huis mogen nemen en dat vond ik nou net het sterkste punt van de film.

Het zijn geen sneren maar feiten!

The Power of the Dog (2021) - Filming & Production - IMDb

Mooie plaatjes, saai verhaal. Simpel.

De kracht van de hond, van het dierlijke, van het instinct? Onderdrukte seksualiteit leidt tot een nietsontziend machismo, een verinnerlijkte repressie die zich veruitwendigt als gesublimeerd geweld. Wie met zichzelf niet kan leven (Phil), gunt ook de ander geen leven – zoiets? Er spelen echter ook andere, diep ingebakken en intuïtieve krachten: het onvermogen alleen te zijn (George), de zucht naar escapisme (Rose en haar roes), een oedipale beschermingsreflex (Peter).

Men hoort de hond nauwelijks blaffen in Jane Campions verstilde, hoogst subtiele 'The power of the dog'. Toch voelen en horen zowat alle personages het latente gevaar, de dreiging die uitgaat van de massa, een maatschappelijk bestel van normen dat homoseksualiteit verwerpt. Misschien is dat de meest aanwezige en tegelijk minst expliciteerbare “power” in de hele film: het intuïtief aanvoelen van wat wel en niet kan in een tijd die voorschrijft dat mannen vrouwen het hof horen te maken, en dat er geen andere gendervoorkeuren zouden bestaan.

Dog wordt underdog? Phil verdringt zijn emotie, maar bouwt een heimelijke cultus rond ene Bronco Henry, die zijn seksualiteit heel even uit de obligate repressie kon en mocht losweken. Peter opereert dan weer in de schaduw, als onderschat karakter realiseert hij de definitieve bevrijding van en voor Phil. Moord dan wel een daad van menslievendheid? Bij auteur Thomas Savage en regisseur Jane Campion bestrijkt zijn handelen het integrale ethische spectrum – precies door nauwelijks iets voor te kauwen, is de regie een klankkast voor het natuurlijke morele aanvoelen van de toeschouwer.

Vakwerk, maar ook veel meer. Een portret van wat misschien een goede slechterik is, een handje geholpen door een slechte goedzak, in een tijdsgewricht dat zichzelf niet in vraag stelt, onder toeziend oog van religieuze geboden waar het alle kanten mee uitkan? Een belangrijke les voor wie dacht dat de dingen in het leven vaststaan, dat feiten zijn wat ze zijn, dat mensen in hokjes te duwen zijn. Vergeet het, het leven is nuance – en als we dat inzicht verliezen, welke tijden staan ons dan te wachten?

3,5*