The Power of the Dog (2021)

De film-comeback van Jane Campion, haar eerste in dik 10 jaar. Het valt niet tegen, dankzij de mooie beelden, een trage maar fijne opbouw en goed acteerwerk van vooral Kodi Smit-McGee en toch ook wel Kirsten Dunst. Ik vond, een opgelopen nicotinevergiftiging of niet, Cumberbatch in eerste instantie iets minder overtuigend. Zelfs vloekend en ongewassen komt hij niet over als rauwdouwer. Later bedacht ik, dat was zijn personage ook niet écht, een klassiek geschoolde jongen die worstelt met zichzelf en dan maar een soort uber-macho wordt. Hij herkende zichzelf waarschijnlijk ook meer in de nogal feminiene Peter dan hij wilde toegeven. Plemons vond ik ook goed in een erg ingetogen rol. Overigens een beetje rare keus deze twee als broers te casten. Smit-McGee lijkt eerst een gevoelige, wat sukkelige jongen maar heeft juist eerder iets kils, iets boosaardigs bijna. Een acteur met een aparte uitstraling die perfect is voor deze rol.

Wat de regie betreft, het had van mij wel iets subtieler gemogen. Dat geldt bijvoorbeeld voor het drankprobleem van Rose die tussen de lege flessen scharrelt om ergens nog wat restjes op te zuipen, maar ook voor het net wat te uitleggerige toontje tegen het einde, of eigenlijk eerder al, als Phil het besmette touw knoopt met zijn bebloede hand. Beste scène vond ik het oefenen aan, jawel, de piano.

Bij het kijken naar deze film van Jane Campion dringen zich onmiskenbaar vergelijkingen op met The Piano. Beide films spelen zich af in een afgezonderde omgeving. Beide films hebben een historische setting. The Piano speelde zich af in de 19e eeuw. The Power of the Dog in 1925. Beide films verhalen van intermenselijke relaties. Beide films gaan over onderdrukte gevoelens die niet worden uitgesproken maar voor de kijker helder zichtbaar zijn. Soms visueel. Soms via muziek. Beide films handelen om conflictsituaties tussen de personages. Sudderende onenigheden, die vanaf het begin sfeerbepalend zijn en dermate intensiveren dat de verwachting wordt geplant dat ze ergens in de film tot een gewelddadige uitbarsting komen.

In tegenstelling tot The Piano concentreert de film zich voornamelijk op de mannelijke karakters, waarvan de zeer mannelijke Phil (prachtig vertolkt door Benedict Cumberbatch) wel de meest complexe en meest ondoorzichtige persoonlijke hoedanigheden bezit. De enige relevante vrouwenrol is voor Kirsten Dunst die sterk begint maar haar prominente rol in de film gaandeweg verliest aan de mannelijke karakters.

Omdat de benepen setting niet toelaat dat er vrijuit wordt gecommuniceerd tussen de personages, laat Campion vooral de beelden spreken. In de scènes die het meest over de innerlijke leefwereld van Phil zeggen, wordt in het geheel niet gesproken. Niks kitscherigs aan. Het zijn krachtige scènes die zelfs ontroeren. Het verhaal blijft altijd afstandelijk, benadert de personages heel voorzichtig en laat belangrijke informatie slechts subtiel doorschemeren. Bevrijdende hallelujah-momenten ontbreken.

Dat wil niet zeggen dat de film gebeurtenissen emotieloos registreert. De film heeft heus ontroerende en liefdevolle momenten. Korte scènes met ruimte voor het tonen en ondergaan van menselijke gevoelens. Het is alleen zo dat uit het verhaal nooit de bevestiging ontstijgt dat alles ooit helemaal goed komt. De onderlinge relaties vertoeven nu eenmaal in een moeizame atmosfeer van achterdocht, hatelijkheid en tragiek.

Prachtfilm.

De western krijgt opnieuw een vrouwelijke impuls onder de regie van Jane Campion, die echter teveel bezig is om een lange neus te trekken naar klassieke ‘mannenfilms’ en daardoor het oog op het verhaal en de implicaties daarvan meermaals dreigt te verliezen. Bovendien blijkt de rol van Kirsten Dunst, als de alcoholistische weduwe die een speelbal wordt in de rivaliteit tussen twee veedrijvende broers [Benedict Cumberbatch, Jesse Plemons] opvallend ondankbaar te zijn. Het verhaal betreft twee broers die al 25 jaar samenwerken, maar totaal verschillende normen en waarden blijken te hebben. Dat blijkt tijdens een bezoek aan het restaurant dat gerund wordt door Dunst en haar zachtaardige zoon [Kodi Smit-McPhee]. De ongemakkelijke sfeer is vooral het gevolg van de onconventionele, uitmuntende score van Jonny Greenwood.

Ik heb de film uitgezet toen die would be cowboy het paard ging slaan

Begint nogal weinig prikkelend, maar slaagt er doorheen de film wel in de tensie op te bouwen. Het verhaal stelt op zich weinig voor, maar de onderhuidse spanning groeit, deels door mooie neergezette rol van Cumberbatch.

Mooi maar traag, en eigenlijk iets te veel art-house, dus dramatiek om de dramatiek. Mooie beelden van de Amerikaanse binnenlanden in een film die eigenlijk geen western is, althans zich afspeelt in de periode die wat later ligt. Verder redelijk gespeeld, maar ook erg kil en afstandelijk en de film raakte mij echt nergens waardoor dit best een moeilijk uit te zitten film was. 2,5*.

Vooraf had ik niet gelijk door dat het hier ging om een film van Jane Campion. Zij heeft The Piano op haar naam staan en de vermoeiende serie Top of the Lake (Serie, 2013 - 2017) - MovieMeter.nl.

The Power of The Dog is eigenlijk meer van hetzelfde. Goed geacteerd, maar bijzonder onsympathieke personages in een film die zich zich voortsleept en nauwelijks interessant wordt. In pakweg de laatste 20 minuten veerde ik even op maar het was vechten tegen de slaap en uiteindelijk komt het allemaal niet lekker uit de verf.

De bedoeling is denk ik dat het allemaal rauw en authentiek overkomt maar een gevoel van stuurloosheid en desinteresse neemt de overhand. De acteurs kunnen nog zo hun best doen maar zolang Jane Champion niet weet hoe ze een boeiend scenario moet schrijven blijven haar films saai, vervelend en inwisselbaar.

Kortom meer van hetzelfde ondanks de goede acteerprestaties.

Matig.

Zeer traag opgebouwd verhaal met oninteressante personages dat zich voortsleept naar weliswaar een verrassende twist, maar het verhaal weet totaal niet te boeien. Goed acteerwerk, maar buiten Phil krijgen de meeste personages weinig invulling zoals zijn ouders, de gouverneur en echtgenote, zijn broer George en zelfs de uitwerking van de weduwe Rose en haar zoon is op dat gebied oppervlakkig. Zeker geen film voor een tweede kijkbeurt. 5/10

Poeh……. mooie setting, traag, mooie acteerprestatie van Benedictus C, maar wat een gemiste kans om het verhaal echt goed te maken/ uit te diepen.

Dit is een gemiste mogelijkheid. Er blijven veel vragen over, die onbeantwoord blijven. Die ben je overigens 1 minuut na de film alweer kwijt bent. Daarmee vind ik het uiteindelijk een te zwakke film.

The Power of The Dog is geen doorkomen aan. Vreselijk saaie film die ondanks het prima acteerwerk vrijwel nergens weet te boeien. Visueel is er niet veel te genieten en de soundtrack is al net zo tam. Hoewel de setting nog wel aardig wordt neergezet met fijne locaties en dito aankleding; als er niets in die setting gebeurd valt er weinig te beleven. Ook het doen en handelen van personages is redelijk ongeloofwaardig.

1,5*

Tegenvallende film. Duurt enorm lang, had af en toe de neiging om door te spoelen. De broers zijn ook merkwaardig gecast omdat ze totaal niet op elkaar lijken, niet fysiek en ook niet in doen en laten. Eén kan natuurlijk van de melkboer zijn. Weet ook niet goed wat ik nu aan moet met de latente homoseksuele gevoelens die af en toe opduiken in de film.

Omdat de beelden van Montana prachtig zijn, toch nog 2,5 sterren.

Stel eens eentje.

Ik lees op diverse sites dat mensen relatief simpele dingen soms niet helemaal door hebben bij deze film.

Ik wist het! De film heeft gisteren drie Golden Globes gewonnen: Best Picture Drama, Best Director Motion Picture en Best Supporting Actor.

Vond hem persoonlijk zeer zwak. en deze wint dan de Golden Globes. Dan zijn er toch een pak betere films gemaakt.

Dat is best mogelijk maar van de films die ik heb gezien heeft deze de meeste indruk gemaakt. Blijkbaar was dat ook zo voor de leden van de Golden Globes jury. Ben benieuwd of de Oscars meegaan in hun mening.

Er moest natuurlijk een vrouw winnen….

Originele opmerking zeg. Ik denk 3 likes.

Wat een verschrikkelijke scène was dat! Die gedachten ging ook zeker door mijn hoofd.

gaat dit over de film? of maak je jezelf nu schuldig aan opmerkingen om reacties uit te lokken?

Heb je dit jaar de volgende films gezien? Voor mij de beste Vlaams Nederlandse film is Red Sandra. en beste buitenlandse film Red blue Sky. Dat bedoel ik met betere films dit jaar.

The Power of the Dog is een zeer trage film waar je echt van moet houden. Het verhaal heeft weinig om handen en het acteerwerk is prima maar niet noemenswaardig. Ik vond er al met al weinig aan.

na 75 min afgezet te traag.

geen stem

Ik ben meer van spanning en intrige, maar toch deze film aangezet wegens Cumberbatch. Een populaire acteur die zelden een miskleun aflevert. En ook hier doet hij wat hij moet doen. Ook Kirsten Dunst laat zien dat ze echt kan acteren. Dat kan Jessse Plemons ook, maar zijn rol is een stuk makkelijker dan de andere twee. Tot slot goed acteerwerk van de jonge Kodi Smit-McPhee.

Tot zover lof.

Maar hey, een film moet uiteindelijk meer zijn dan een paar acteurs die een rol goed vertolken. Daar schiet The Power of the Dog tekort. Na amper 10 minuten voelde ik al aankomen wat de twist van het personage van Cumberbatch was en jawel, het gebeurt.

De film leunt daarna zo zwaar op het getormenteerde personage van Cumberbatch dat ze vergeten de film verder nog een beetje boeiend te maken. De muziek wordt vaak genoemd, maar misschien horen andere mensen iets anders dan ik? Ik hoorde enkel bloedirritant, pretentieus gepingel op een valse piano.

Als je dit leuk vindt, dan vind je het (vreselijke, en even pretentieuze) There Will Be Blood ook geweldig.

3 sterren

Ik zou zeggen dat het thema van de film is dat mensen elkaar kunnen haten terwijl ze eigenlijk heel gelijkaardig zijn.. En daaruit volgend: hoe het oordeel van een eerste indruk helemaal mis kan zitten.

Wat de huiden betreft: volgens mij laat de film zien dat de jongen besluit Phil te doden, ziet dat anthrax daarvoor geschikt is, de voorbereidingen treft en vervolgens de perfecte gelegenheid krijgt om het uit te voeren.

Het kunstje van the Piano wordt herhaalt. Film over intermenselijke relaties met veel onbekend leed wat wordt uitgedragen in een soort van westernsetting maar dan toch niet. The power of the dog intrigeert wel met een nog niet uitgekauwd thema(verborgen homosexualiteit). Langzaam komt dit naar bovendrijven en geeft de film een mooie emotionele lading. De relaties tussen de twee broers kwam wel onderkoeld over. Het einde zag ik in het begin van de film niet aankomen maar toen de film vorderde gaf deze een aantal hints weg. Zo ziet men maar weer; Het kwaad zit vaak daar waar je hem niet verwacht. De uitleg van de filmtitel in de laatste scene vond ik fraai en sterk.

Ik denk dat het eerder was om zijn moeder opnieuw levensvreugde te geven, dat ze niet meer die verstikkende druk voelt van Phil. Daarom doet hij wat hij doet en ruimt hij Phil op een gewiekste manier uit de weg

Na anderhalf uur afgezet. Er bleken toen 20 minuten aan film gepasseerd te zijn, zo traag is Power of the Dog.