The Little Shop of Horrors (1960)

Aan de ene kant is dit filmpje verschrikkelijk slecht, maar aan de andere kant heb ik me ook doodgelachen om de enkele briljante vindingen die in de film zaten. Jack Nicholsen in een geweldige rol als soort van masochist, een pratende plant, die d'r totaal niet uiziet, waar je op moet kloppen als je hem open wil hebben en die ook nog ens kraakt (de schanieren ofzo) als hij opengaat.
2,5*

Heerlijke amorele en atypische komische horrorfilm over een mensetende plant in zijn groeispurt. De bijrol van Nicholson is legendarisch, maar iedereen speelt zijn of haar rol met veel plezier en bravoure. Met de plant als hilarisch middelpunt

3,5*.

Na de filmmusical al jaren geleden te hebben gezien, kon ik het origineel niet laten liggen toen ik die voor 5 euro zag liggen. Het is dan wel weer jammer dat er zo schaamteloos geadverteerd wordt met Jack Nicholson in zo'n peipklein bijrolletje. Toegegeven, wel een hele leuke, maar er zijn vele personages die ik beter vond. Seymour is net zo sullig als diegene uit de filmmusical, dat was dan ook duidelijk een hommage van Rick Moranis aan Jonathan Haze. Ik had het niet verwacht, om heel eerlijk te zijn, dat zit geen serieus bedoelde horrorfilm was, maar meer een comedy. Niet dat ik het erg vond, ik snap nu toch wel hoe die filmmusical tot stand is gekomen, want de humor inhet origineel is zo mogelijk nog absurder. De plant zelf was wel een beetje een teleurstelling, maar dat saaie stemmetje dat op een gegeven moment bgeon te irriteren. Maar de aantrekkingskracht van deze film komt dan ook van de personages, die stuk voor stuk zichtbaar plezier hebben in hun rol. Een laatste minpunt is dan nog wel de veel te lange achtervolgingsscène. Het einde vond ik erg plotseling komen, maar hij was wel leuk.

3 sterren voor een hele leuke horrorcomedy met ontzettend leuke personages.

Vermakelijk filmpje met aangename comics look.

Maffe buitenopnames. Ze doen erg denken aan achtervolgingsscenes in jaren '30 en '40 gangsterfilms.

Leuke karakters en de plant heeft een grappige stem (ingesproken door de scenarioschrijver).

Ondanks dat de film lowbudget is en in ca. twee dagen is opgenomen, toch zeer de moeite waard.

Laat ik het maar omschrijven als een grappig prutsfilmpje, gemaakt voor een drol en drie knikkers. Mushnik deed me denken aan winkeleigenaar Matuschek uit The Shop Around the Corner, niet alleen omdat de namen een beetje op elkaar lijken, maar ook qua gedrag en spreken.

De achtervolgingsscène duurde inderdaad een beetje lang, zoals Denden al zei, maar het korte einde vond ik juist wel okay. Al met al gewoon een lekker vreemd filmpje.

Tja, de "special effects" zijn zeker voor de hedendaagse normen erg slecht, maar de film is dan ook wel al een aantal jaren oud en denk dat het ook wel opzettelijk zo is gemaakt

De humor is in deze film niet echt m'n ding (heel vaak slapstick), behalve het deeltje met de tandarts en het rolletje van Jack Nickolson als sadistische patiënt.

Deze film is goed voor een keertje en zou deze aanraden voor wie eens een uurtje niks te doen heeft en voor wie een over the top komedie/horrorfilm uit de oude doos wil zien.

Het uitgangspunt is even onzinnig als griezelig, maar de personages en surrealistische dialogen maken de film tot wat hij is. Dit samen met enkele eigenaardigheden, zoals dat het de snelst ingeblikte film ooit is, het ongeveer de debuutfilm is van Jack Nicholson (geweldige rol trouwens) en dat de film pas echt bekendheid genoot nadat er een musical van werd gemaakt. Komische scènes en plotwendingen wisselen elkaar in sneltempo af met als resultaat een vindingrijk, fascinerend geheel. Misschien wel de cultklassieker der cultklassiekers.

Voor een in 2 dagen geschoten film is dit nog best een prestatie, maar mijn soort film is het niet. De dialogen zijn verschrikkelijk gedateerd en de personages zijn erg dom en irritant. Enkel het personage van de tandarts en de bezoeker (Nicholson) wisten mij te vermaken, maar verder was het niet veel soeps. Verder is de setting ook wel erg beperkt en begon het gezeur van de plant me uiteindelijk de keel uit te hangen.

Als ik soms een heel weekend geen hol heb uitgevoerd, bedenk ik me op zondagavond: ‘Weet je, Roger Corman had in deze tijd een hele speelfilm kunnen maken’. Dat Little Shop of Horrors uit 1960 slechts in twee á drie dagen is gemaakt is bijzonder. Het is de film wel aan te zien, want alles is grotendeels op één locatie opgenomen en de film bevat veel dialoogscènes in tegenstelling tot actiescènes. Niet heel vreemd dus dat de film later werd bewerkt voor het toneel en er een bekende musical op poten werd gezet. Eentje waar in 1986 een filmversie van werd gemaakt door Frank Oz.

Ondanks de premisse van een mensetende plant en het woord Horrors in de titel, is er niet heel veel horror aan Little Shop of Horrors. Het is vooral een komedie en eentje die soms meer neigt naar een klucht. Maar dan wel een hele leuke. De film kent een hoopje sympathieke acteurs, waaronder een bloem-etende Dick Miller. De bekendste rol is het kleine bijrolletje van Jack Nicholson, die vervolgens op tig dvd-uitgaves van deze film op de cover kwam te staan. Dit korte intermezzo met een masochist bij de tandarts heeft verder niets met het verhaal te maken, maar het is wel geestig. En dat geldt voor de hele film. Rondom de finale begint de film ondanks zijn 70 minuten speelduur een beetje te trekken, maar de lollige typetjes, lekker vlotte dialogen en fijne knulligheid maken de film bijzonder sympathiek.

3,5 sterren.

Best leuk.

The Little Shop of Horrors is een verrassend vlot en komisch filmpje. De premisse is best onnozel en voor de uitwerking geldt eigenlijk hetzelfde. Maar mede door de korte speelduur blijft het wel amuseren. De humor is soms wat flauw, maar werkt evenwel. Af en toe zitten er wat onlogische dingetjes in, zoals die tussendoor met een jonge Jack Nicholson, maar die scène is evenzeer gewoon grappig, dus dat kan de pret absoluut niet drukken. Dat iemand als Tim Burton dit nog niet geremaked heeft, verbaast me eigenlijk.

3

Little Shop of Horrors ken ik enkel van de uitstekende musicalversie van Frank Oz uit 1986. Die soundtrack leg ik regelmatig op dus je kan wel zeggen dat het een speciaal plekje in m'n hart heeft. Dat die film een verfilming was van een broadwaymusical gebaseerd op een film uit de 60s wist ik ook maar nog nooit de neiging gehad om die op te zetten. Bij deze dus.

The Little Shop of Horrors is grappig. Niet lachen met een grinnikje maar echt hardop lachen-grappig. Enkele karikaturen die nogal absurd zijn en een hilarische bijrol van Jack Nicholson. De hele cast heeft duidelijk erg veel plezier beleefd op de set. Wat me tegenviel was dat de film uiteindelijk iets te lang doorgaat zonder dat er iets nieuws gebeurt. Het blijft een bekend stramien volgen zodat het herhalend overkomt. Ook Audrey Jr. ziet er soms nogal geknutseld uit.

Achja, dit was 70 minuten onschuldige fun.

3*

In het palmares van Jack Nicholson kom je deze film tegen uit de prille beginjaren van de acteur. Ik wist zelfs niet dat dit het origineel was, ik ken enkel de versie van Frank Oz uit 1986. De film uit 1960 zie ik nu pas, na die remake. En dan valt het natuurlijk wat tegen. Maar de film is vrij kort en alles is enorm amateuristisch. Door nieuwe regels rond rechten en financiering van films in 1960 en eind december 1959 werd dit in een paar dagen gefilmd. Camera aan, acteren en op naar volgende scène. Qua film is het dus niet zo veel bijzonder, al heeft het absurde en amateuristisch gehalte deels wel haar charme. Maar je ziet het verschil duidelijk met de betere remake uit 1986, want het verhaal zelf is best de moeite.