Grosse Freiheit (2021)

Als één van de weinigen liep de gevangenschap van homoseksuelen na de bevrijding gewoon door. Verwijzend naar paragraaf 175 in het wetboek was homoseksualiteit nu eenmaal strafbaar en diende dit met opsluiting bestraft te worden. Nu, dit was niet alleen in Duitsland het geval natuurlijk. De paragraaf werd pas in 1995 uit het strafwetboek gehaald…

In een schrijnend portret volgen we Hans die ettelijke jaren vastzit. Hij ondergaat zijn proces en gevangenschap gelaten. Wat moet hij anders doen? Zijn ongewenste liefde maken hem nu eenmaal wie hij is. Zolang er van buitenaf geen begrip is, dient hij zich te schikken in zijn lot.

Sebastián Meise brengt een sober portret van homoseksualiteit binnen de gevangenismuren. Sober, maar effectief, uitgesponnen over diverse tijdsperiodes. Uitstekende rol van de Duitse acteur Franz Rogowski, die met zijn karakterkop een ingetogen, maar intens portret neerzet. De dialogen zijn karig, maar het camerawerk is stevig. Prima film!

Sensueel, rauw en ruw maar ook innemend, deze film die ons in kennis brengt met een paragraaf uit het Duitse strafrecht dat de holebigemeenschap vervolgt en haar van haar vrijheid berooft.

Onthutsend dat de concrete toepassing ervan, door de Nazi's gretig ingevoerd, door het bevrijde Duitsland even intensief werd verdergezet, in die zin zelfs dat gevangenen uit de concentratiekampen direct opnieuw in hechtenis moesten.

Zo ervaart Hans, wiens verhaal in drie dooreenlopende periodes wordt verteld. Vergroeid is hij met het enge gevangenisleven en met het ondergaan van de harde wetten maar vriendschap en liefde heeft hij in overvloed.

Regisseur Meise kruidt zijn sobere film met sterke tot ontroerende scènes en kan hierbij rekenen op een schitterende Franz Rogowski met in zijn zog een even sublieme George Friedrich.

Heel mooie gevangenisfilm en zeker geen gewone.

Een hommage aan een man die uitkomt voor wat hij is en deze gevoelens nooit verloochent.

Het heeft geduurd tot 1994 vooraleer paragraaf 175 werd geschrapt...

Een schrijnend verhaal over de toepassing van artikel 175 in het strafwetboek van het voormalige West-Duitsland. De film wordt in een niet-chronologische volgorde weergegeven. Ondanks er een melding komt bij elke tijdsprong en de acteurs duidelijk jonger/ouder zijn, moet je wel aandachtig zijn om het volledige plaatje te volgen. Een ander nadeel is dat er repetitieve scènes zijn (zoals de straffen in de isoleercel, het uitkleden, de waterspuit) wat de film ietwat langdradig maakt.

Op zich niet slecht gemaakt, maar dit had ook in de helft van de speelduur gekund. Het resultaat is daardoor uitermate saai, toch wel verrast door de hoge beoordeling.