Good on Paper (2021)

Met Good on Paper krijgt Iliza Shlesinger de kans om haar talenten als stand-up comedian met een hoofdrol uit te buiten. Zo'n kans gaat wel eens goed. Er zijn genoeg voorbeelden van comedians die op het toneel lieten zien over de benodigde timing en het benodigde komische talent te beschikken en vervolgens diezelfde talenten succesvol voor de camera etaleerden.

Ik ken Shlesinger niet. Dat wil zeggen niet als komisch talent. Ik zag haar in Pieces of a Woman (2020) voorbij komen. Mij staat daarin geen komische scène bij waarin zij excelleerde. Maar goed, daar is het ook de film niet naar. Dan biedt Good on Paper betere mogelijkheden. Met name omdat Shlesinger behalve als actrice ook als producent en als scriptschrijver aan de film heeft meegewerkt en dus artistieke invloed achter de schermen heeft uitgeoefend.

Het plot klinkt best aangenaam. Shlesinger speelt een stand-up comedian die maar niet aan de bak komt in de filmwereld. Haar personage is vol zelftwijfel, heeft een grote mond en is niet bijzonder sympathiek. Zo’n personage kan best amusant zijn. Komische mogelijkheden genoeg. Ik vond het filmische samenzijn met Shlesinger echter bepaald niet meevallen. Ik vond haar personage behoorlijk vermoeiend. Ze kreeg me ook niet aan het lachen.

Iets leuker is het verhaaltje waarin zij een man ontmoet die welhaast mr. Perfect lijkt te zijn. Uiteraard schuilen achter de façade allerlei geheimen, die gedurende het verloop aan het licht komen. Echt grappig is het verhaaltje niet. Enigszins verstrooiend is het wel. Het idee dat een man zich beter voordoet dan hij in werkelijkheid is, biedt komisch en dramatisch perspectief. Het duurt alleen zo lang voordat de film dit thema eindelijk eens grondig oppakt en benut.

De kijker wordt steeds afgeleid door weer zo’n slecht in het verhaal geïntegreerd en nooit grappig optreden van Shlesinger in een stand-up act of door een ander vervelend zijplotje. De film wisselt veel van brandpunt. Dat voorziet het verhaal van een springerig karakter en zorgt voor onrust. Die techniek werkt prima in een stand-up optreden. Die techniek werkt niet in een film. Althans niet in deze film.

Misschien dat ik nog over die springerige structuur heen kon stappen, als er wat te lachen viel. Om deze film valt helaas amper te lachen. De aanzetjes in een dialoog of in een situatie zijn in het algemeen nog wel leuk. De punchlines zijn dat echter nooit.

Iliza Shlesinger is best grappig - en dan bedoel ik, ze komt over als iemand waarmee je een super avond kan hebben - bij een van haar voorstellingen, of als je met haar in de kroeg terecht komt of zoiets. Maar voor deze film werkt het maar matig, het narratief blijft steken tussen teveel over the top en te weinig, en het duurt ook veel te lang. Foutjes van de regie wellicht, net wat te weinig durf om echte keuzes te maken.

En ongetwijfeld onbedoeld komt het er dan op neer dat de film precies de titel waarmaakt - het idee was best goed, en op papier was het helemaal ok. Maar in de uitwerking valt het toch tegen.

In haar speelfilmdebuut houdt standup-comedian Shlesinger zich moeiteloos staande. Ze speelt stand-upcomedian Andrea, die mannen heeft afgezworen. Tot ze Dennis [Ryan Hansen] ontmoet, die ondanks zijn tekortkomingen een uitstekende match lijkt te zijn. Beste vriendin [Margaret Cho] wijst haar snel op signalen dat Dennis zich anders voordoet dan hij is. Afgewisseld met fragmenten uit Shlesingers optredens, waarin ze met scherpe, intelligente tong terugkijkt op haar ervaringen. Vooral voor wie niet bekend is met haar solowerk is Shlesinger een frisse wind in het door stereotypen geteisterde romcomgenre. Ze krijgt bovendien uitstekend tegenspel van Hansen, die je lange tijd in het ongewisse laat over zijn ware aard.