Speak No Evil (2022)

Halverwege de film hadden was er een korte dialoog tussen Ms. Milton en mij of dit nu horror was of thriller. Ik vond het een thriller die onder je huid kruipt door een gestaag groeiend gevoel van ongemak, maar zij hield voet bij stuk dat dit een horror betrof. Tegen de tijd dat de aftiteling rolde, moest ik haar helemaal gelijk geven, en zat ik (niet daardoor) wat verslagen op de bank.

Na 10.000 stemmen en een keur aan horrorfilms is JM niet meer zo makkelijk van zijn stuk te brengen. En als het gebeurt, is het niet vanwege geweldig gelukte jump scares, of dat iets nagelbijtend spannend is... Dit gevoel treedt op wanneer een film echt onder mijn huid kruipt, en het ongemak verandert in iets dat me echt 'ontredderd' achterlaat, om wat voor reden dan ook.

Eden Lake lukte dat. Funny Games U.S. in zekere mate. Misschien Under The Skin. Wellicht enkele Franse titels die aanmerking komen. En nu Speak no Evil. Je kunt je druk maken over de passiviteit waarmee Bjørn en Louise hun groeiend ongemak ondergaan om maar niet onbeleefd te zijn, het feit dat ze tot 2 keer toe terugkeren, of de gelatenheid waarmee ze hun uiteindelijke noodlot ondergaan, maar ik vond juist dat laatste niet onrealistisch, gezien Fedja van Huêts Patrick hen echt geselecteerd lijkt te hebben vanaf het moment dat hij het bezette zonnebed vriendelijk opeiste. Dat dochtertje. Wat een intense narigheid..

Wat wil regisseur Christian Tafdrup hiermee zeggen over de menselijke natuur? Is het ook een kritiek op onze hedendaagse maatschappij, en de plek van de man daarin, of staat het los van gender? Ik durf het zo nog niet te zeggen, maar ik ben er nog niet over uitgedacht en ga zeker nog het een en ander lezen en kijken aan interviews.

Wat een rotfilm... In a very good way.

4*

En dit jaar in Hollywood: Speak No Evil (2024)

Met James McAvoy, Mackenzie Davis en Scoot McNairy, van de regisseur van Eden Lake.... Allemaal mensen met uitstekende papieren die ik graag films zie maken, maar echt.... Soms is die remake drang wel een beetje vermoeiend.

Ben wel benieuwd, eens temeer ik zelf Eden Lake aanhaalde in mijn review van deze film, hoeveel van de rauwheid van het origineel Watkins gaat bewaren. Blumhouse en Universal, zie ik. Zou hij water bij de wijn moeten doen? Ik gok van wel.