Atlantide (2021)

Vanaf 13 juli 2023 in de bioscoop (EYE)

Net nog een half puntje omhoog gedaan, want ondanks dat ik het narratief net niet sterk naar voren gebracht vond worden, blijft deze film doorzinderen achter in m'n hoofd... De zomerse zwoelheid, het minimalisme tegenover excuberante neonkleuren, beeldcomposities en beukende muziek...en dan het veelbesproken einde (wordt vergeleken met Enter The Void, m.i. met meer mogelijke betekenislagen) dat alles helemaal loskoppelt. Iets om in onder te dompelen, en ik heb best zin dat even weer te doen ondanks de lichtelijke saaiheid en niet helemaal krachtig, tot onduidelijk aan toe, neergezette plotverloop. Boeiend, fijne Previously Unreleased weer, duiken elk jaar wel een handvol parels op in dat programma in de verder suffe filmzomer, dank daarvoor

Net als bij Richardus zindert deze film ook bij mij nog behoorlijk na. Ik heb er eigenlijk niet heel veel aan toe te voegen, hij heeft alles al prima verwoordt, al ben ik het niet eens met zijn kritiekpunten: voor mij werkte die afstandelijkheid echt perfect. Sowieso ben ik van mening dat je niet altijd een innige band hoeft te voelen met hoofd- of bijpersonages, dan moet de film natuurlijk wel op andere punten zijn 'schuld' inlossen.

In De Volkskrant zei de recensent hier ook iets heel moois over:

5 sterren!

Een ventje [Daniele Barison] kachelt heen en weer met zijn speedboot in de hoop dat hij ooit sneller zal gaan dan zijn vrienden. Hij zorgt dat zijn bootje kleurrijk verlicht is en dobbert vervolgens doelloos rond in Venetië. Nul verhaal, amper dialoog – en dat wat er wordt gezegd is volstrekt interessant – een soundtrack vol saaie housemuziek en de meest afschuwelijke hiphop (want autotune). Bevat zonder meer wat mooie plaatjes, maar het gaat helemaal nergens over. Ancarani dacht waarschijnlijk dat zijn eindshot het resultaat was een briljante ingeving. Hij heeft Spiegel Van Holland (1950) van Bert Haanstra blijkbaar niet gezien. Dan wist hij namelijk dat mooie plaatjes alleen betekenis krijgen, als je die eraan geeft. Narcisme van het stuitendste soort

Fantastische film. Echt heel erg bijzonder.

Regisseur Arcanni zit in het grensgebied tussen documentaire en fictie. Dat is voor mij al een heel fascinerend gebied. Een portret van een groep jongens die in de omgeving van Venetië niet knutselen aa brommers of auto's maar aan speedboten en ze onder andere voorzien van felgekleurd licht en stickers met de naam van je vriendinnetje. Verbluffend in het laten aansluiten van de beelden op de muziek (veelal dance en een enkele hiphoptrack, de muziek waar de hoofdpersonen naar luisteren).

De film begint plotloos en schetst vooral de sfeer en maakt schoonheid van iets dat vaak als banaal wordt gezien. De film laat je het gevoel van vrijheid en escapisme voelen wat de jongens ervaren en heeft fijn en uitermate gevarieerd en precies camerawerk.

Iets later verschijnt iets van een plot, gelukkig erg minimaal in deze sfeerfilm. Danielle, een van de jongens wil de anderen bijhouden in de snelheidswedstrijdjes. Hij heeft een nieuwe motor geregeld maar steelt de schroef van een van de anderen. Dat komt uit en leidt tot conflicten Een en ander leidt tot een heftige gebeurtenis en daarna volgen nog een Antonioni-achtige meditatie op de omgeving zonder de hoofdpersonen en een prachtige en indrukwekkende abstracte weergave van de omgevingen die we eerder zagen. Kippenvel en uiterst origineel.

Er zijn wel invloeden. Naast Antonini die ik net noemde heeft de maker vast ook weleens een film van Harmony Korine gezien (met name Spring Breakers). Of van Gaspard Noe (met name Enter The Void). Maar het is tegelijk behoorlijk anders dan alledrie die namen. Niet ieders kopje thee, maar voor naastgetekende is dit jaarlijstjeswerk.

Voor mij gemixte gevoelens. Het eerste halfuur is briljante cinema en op momenten komt dat later ook nog wel terug, maar veel minder frequent. Dat eerste halfuur echter, dat is een schitterende schets van een zomer waar jongeren wat luieren en vooral op motorboten varen in de Venetiaanse lagunes. Prachtige beelden (van een vallende avond of in neon gedrenkte boten), een fijne techno soundtrack en een ijzersterk tempo. Echt een stuk om in te verdwalen. Maar vooral zegt de film heel veel. Ook al gebeurt er niks, dit soort cinema toont het echte leven, laat het zomers gevoel van jongeren perfect (her)beleven en de film heeft daarmee meer inhoud dan eender overdreven dramafilm.

Vanaf het moment dat er plot komt wordt de film simpelweg veel minder sterk. Hoewel minimaal, is de plot te veel en vooral volstrekt niet interessant. De film focust zich op één persoon, de kleine crimineel Daniele maar ik vond zijn hele persoon totaal niet boeiend. Als het gaat om hem als hij alleen wat ronddobbert, dan is de film goed. Gaat het om plot, dan zakt de film in. En de algehele sfeer van dat eerste halfuur verdwijnt ook gewoon. En dat komt de film nooi meer echt te boven. Afgerond naar boven nog wel. 3,5*

Voor mij bevat de film heel veel inhoud en zijn de beelden betekenisvol. Bent jij dan niet diegene die er geen inhoud aan geeft in plaats van de regisseur?

De film geeft een kijkje in het verveelde leven van jongeren op een eiland van Venetië waar ze rondracen op opgevoerde speedboten in plaats van opgevoerde brommers terwijl ze verder vooral lijken te blowen en de film is net zo vervelend. De film is duidelijk gericht op stijl in plaats van inhoud – het magere plot wordt bewust onduidelijk verteld, waarschijnlijk om te voorkomen dat de stijl even naar de achtergrond zou worden gedrukt – maar de stijl vind ik weinig bijzonder (beetje spelen met kleurfilters en zo) of anderszins indrukwekkend. Het is daarom weinig meer dan een hele saaie film.