Voyagers (2021)

Ach ja. De mensheid is zich in het jaar 2063 bewust geworden van de slechter wordende leefomstandigheden op de planeet aarde. Binnen afzienbare tijd is het gedaan met de mensheid. Een select en jeugdig gezelschap is uitverkoren om per ruimteschip op zoek te gaan naar een geschikte planeet alwaar hun nakomelingen het menselijke ras voor uitsterven zullen behoeden.
Een vliegend laboratorium met daarin tieners die met chemische middeltjes braaf en gehoorzaam worden gehouden. Onderweg loopt het natuurlijk niet zoals het zou moeten lopen als iemand één of ander prikkelbestendig drugje niet meer inneemt. Hormonale driften worden niet meer onderdrukt. Een opstandig woordje hier. Een vechtpartijtje daar. Een vrijpartijtje zelfs. Gereguleerde fatsoensnormen vallen weg. Dat loopt vast niet goed af.
Genoeg voer voor een sociologische studie over menselijk gedrag opgeleukt met wat actie. Wat moet je immers anders met dertig mensen in een soort lock down situatie met weinig bewegingsvrijheid. Wat moet je anders met dertig mensen die in een steriele laboratoriumomgeving met elkaar moeten samenleven, maar door onvoorziene omstandigheden plotseling menselijk gedrag gaan vertonen.
Het conflict dat een interessante vraagstelling over biologische en opvoedkundige aspecten herbergt, wordt echter heel exemplarisch en plastisch behandeld. Regisseur Neill Burger kiest vooral voor actie en spektakel. In het ene kamp staan twee deugdzame personages centraal. Aan de andere kant een egocentrische machtswellusteling. Heel overzichtelijk en niet te ingewikkeld. Tevens niet spannend.
De overige 27 personages spelen amper een actieve rol. Zij vertegenwoordigen de meelopers. De ene keer deugdzaam. De andere keer hartstochtelijk en redeloos opstandig. Ze dienen en passant nog als slachtvee voor de stuntelig geënsceneerde actiescènes.
In het begin van het conflict schieten de gedachten nog heel even in de richting van een scenario als in Lord of the Flies. Maar dat is echt een zeer kort moment. In deze film gebeurt eigenlijk helemaal niets dat diepzinnig is of dat verrast.

Deze science fiction-film begint redelijk intrigerend, maar al snel loopt de plot vast in voorspelbare en vooral vervelende toestanden. Mooi production design en eersteklas special effects, maar de personages zijn erg vlak uitgewerkt en het script mist interessante invalshoeken. Lord Of The Flies... in space.

Redelijke film over een decennia lange ruimtereis met als bemanning speciaal hiervoor gefabriceerde mensen. Een interessant sociaal experiment als uitgangspunt met ook een prima opbouw. Het verloop van de tweede helft is echter vrij voorspelbaar en allemaal al eens eerder gezien. Vervelend wordt het niet en de hele aankleding ziet er strak en stijlvol uit.

Voyagers begint leuk. Een lange ruimtereis wordt niet makkelijk gemaakt door middel van een cryo-slaap. Erg origineel en dat zie je niet vaak. Ook de mooie decors van het ruimteschip spreken tot de verbeelding en slepen je mee in het ruimteavontuur. Wanneer de jongeren stoppen met het blauwe goedje wordt de film flauw en voorspelbaar. Zoals eerder genoemd een soort Lord of the Flies. De meeste jongeren lopen zonder na te denken als een kip zonder kop achter Zac aan. Nee, de film verloor me helaas vanaf dit moment. Het voelde te klein aan, terwijl het groots had kunnen zijn.

Aardig, maar ze hadden leukere kanten uit kunnen gaan met het plot en het interessante uitgangspunt. Een ruimtekolonie zou ik zelf ook heel anders aanpakken dan Burger hier heeft laten zien.

2,5*

Ja helemaal mee eens.

En dat is jammer want met een beetje fantasie hadden ze met de verhaallijn veel meer kunnen doen. Het einde viel me nog geen eens tegen.

Aangezien bijna alle acteurs jong zijn, zou je dit als young adult fiction kunnen catalogeren. Colin Farrell is de uitzondering, maar die sterft voor halverwege. Lily-Rose Depp is een ontdekking. Ze lijkt meer op haar moeder dan op haar vader.

Het heeft een dystopisch kantje, want de jonge ruimtereizigers hebben geen vrijheid. Toch zit er ook iets hoopvols in, want ze vormen de link met een generatie die een andere planeet zal bevolken wanneer de aarde onbewoonbaar wordt. In een verre toekomst is dit niet ondenkbaar, maar 2063 is wel erg gauw.

De wetenschappelijke invalshoek is beperkt. Het is vooral een spannend avontuur rond een muiterij aan boord. Natuurlijk is er ook een romantische verhaallijn, met intimiteiten die al dan niet gewenst zijn.

Verwijzingen naar 2001: A Space Odyssey zijn de muziek van Strauss en het witte, futuristische interieur. Enkele tracking shots zoeven doorheen de gangen. Het resultaat is onderhoudend, maar vooral geschikt voor een jong publiek.

Dit sloeg nergens op.