The Fallout (2021)

Toch wel en sterk drama/coming of age filmpje.

Ortega speelt erg goed en laat zien dat ze ook de wat serieusere rollen goed aankan.

Wel ben ik bang dat ze in de toekomst te vaak gecast zal worden als tienertje...we gaan het zien.

Hier en daar zit er een comische noot in de film en dat is goed toegepast.

Fijne film met ook andere spelers die hun rol boven gemiddeld vertolken.

Deze film ben ik blind ingegaan (zonder trailer oid te kijken) en deze viel gelukkig wel in goede aarde. De synopsis is best misleidend want als je eenmaal de film kijkt blijkt dit niet het belangrijkste te zijn. Het verhaal gaat over een high school waar een gek gaat lopen schieten en je ziet de gevolgen hiervan bij een van de mensen die daar op school zat.

De film sprak me vooral aan omdat de hoofdrol wel echt goed gespeeld is ondanks haar leeftijd. Ook de bijrollen zijn sterk. Het is zeker geen luchtige film maar toch zitten er ook komische delen in.

Het wapenbezit is wijd en zijd verspreid in de Verenigde Staten (misschien wel omdat veel Amerikanen zich spiegelen aan de voormalige Hollywood-cowboy John Wayne). Als direct gevolg daarvan wordt Amerika jaar in jaar uit geteisterd door een epidemie van schietpartijen op scholen en universiteiten, in winkelcentra en bedrijven.

Deze beklijvende film vertelt het trieste verhaal over de posttraumatische stressstoornis die scholieren ontwikkelen, nadat zij zo’n aanslag van dichtbij meegemaakt te hebben. Debuterend regisseur Megan Park, die zelf het scenario schreef, heeft in mijn ogen binnen de Amerikaanse context een belangrijke film gemaakt. Zij wordt daarbij geholpen door Jenna Ortega, die ondanks haar jeugdige leeftijd een volwassen rol neerzet. Al met al een film die blijft hangen.

Aardig.

Gezien de recentelijke jaren in Amerika steeds meer schoolschietpartijen hebben meegebracht, is het alleen maar logisch dat dit soort films vroeg of laat ook opstaan. De gebeurtenissen zelf blijf ik altijd interessant vinden, alhoewel gestoord. The Fallout is echter een film die zich wat meer naar de nagebeurtenissen beweegt.

Ortega krijgt dit keer de ruimte om haarzelf en haar acteerkunsten te bewijzen. Als actrice heb ik nog niet zoveel van haar gezien. Ik ken haar van een aantal horrorfilms, dit is eigenlijk de eerste echte dramatische rol die ik van haar zie. En ze lost het prima op, er valt prima uit op te maken waarom haar naam tegenwoordig op meerdere filmprenten terecht is gekomen.

Binnen 10 minuten is de gebeurtenis alweer voorbij, en je ziet er niets expliciets van. De fans die dus van fictieve documentaties houden van dit soort gebeurtenissen zullen bedrogen uitkomen. Erg spannend is de film nooit, uiteindelijk zou de film ook prima op zichzelf kunnen staan mocht het zich loskoppelen van de getoonde gebeurtenis. Het is na 30 minuten eerder een coming-of-age film te noemen.

Ondanks dat het acteerwerk goed is, zijn de personages nooit echt sympathiek of herkenbaar. Van het leven dat ze leiden valt weinig te merken. Park houdt een consistente toon aan, maar kan de film zelf niet echt onderscheiden van soortgelijke films. Dat deze misschien extra wordt gewaardeerd vanwege de achterliggende thema's is begrijpelijk, maar voor mij verandert er niet veel aan.

Ik kon er niet erg goed inkomen, maar als film is het kwalitatief wat strakker dan het gemiddelde niveau van Amerikaanse dramas. Daarvoor geef ik de film nog een voldoende, maar verder kon het me nergens raken en richting de tweede helft was het vooral kijken totdat de sluitwoorden over het scherm rollen. Interessant voor de liefhebber, voor mij niet veel intrigerender dan een gemiddeld drama.

"Life is fucking confusing!"

Deze film ben ik tegengekomen op HBO Max en uit interesse maar eens aangeklikt.

Normaliter zie je in dergelijke films vaak de aanloop naar de schietpartij, maar hier zie je dan weer de nasleep ervan. Hierbij is het te prijzen dat de tragedie tactvol wordt gebracht in plaats van een hele sensatie eromheen te maken. Zo zie je hoe de jonge Vada probeert om te gaan met haar trauma te midden van haar sociale leven.

'The Fallout' ontvouwt zich als een coming-of-age drama dat ingaat op de verwerking na zo een traumatische gebeurtenis. De onthechting van het sociale leven wordt intrigerend in beeld gebracht en dan vooral op de manier waarmee tieners hiermee omgaan. Jammer genoeg raakte het mij niet helemaal vanwege de willekeur.

Aan Jenna Ortega ligt het niet, want zij doet het naar behoren. Al had ik soms wel wat problemen met de dialogen; welke tiener gebruikt er tegenwoordig nog 'Lol'? En de personages lijken weleens sympathie te ontberen. Desondanks moet gezegd worden dat de slotscène zeker de nodige indruk maakt, waardoor je als kijker stil achterblijft.

Al met al een onderhoudend drama, maar helaas niet pakkend genoeg te noemen.

3,0 Sterren.

Uitstekende film over twee tienermeisjes die samen een schietpartij op school overleven en vriendinnen worden. De film begint als een emotionele nasleep/verwerking van een traumatische ervaring die langzaam richting een coming-of-age drama gaat zonder onevenwichtig te worden. Genoeg goeie scenes en de voornamelijk jeugdige cast doet het goed. Een nipte 4.0 sterren voor dit regiedebuut van Megan Park.

Wat een prachtige film is dit zeg. HBO Max is recentelijk gelanceerd en er worden heel heel grote titels genoemd die iedereen maar moet kijken (of die we al jaren geleden hebben gezien). Maar dit zijn voor mij de pareltjes die ik graag wil zien.

Een film met dit thema kan heel makkelijk uit de bocht vliegen en je vraagt je ook af hoe "het incident" in beeld wordt gebracht. Alleen hier verraadt het de klasse van de debuterende regisseur Megan Park, maar ook Ortega en Ziegler zijn echt fantastisch om naar te kijken. Het wordt subtiel, maar tegelijkertijd emotioneel heel heftig in beeld gebracht. Niks anders dan lof!

Ze komen erg naturel over en hun band naar aanleiding van deze traumatische gebeurtenis wordt steeds hechter. Ze worden zo goed geregisseerd en ze hebben mooi materiaal om mee te werken, want de dialogen zijn heel anders en voelen veel minder als een filmdialoog. Het is fijn om echte mensen te zien met echte dialogen.

Natuurlijk draait de film vooral om Ortega haar personage en zoals een coming of age betaamd, maakt zij ook een ontwikkeling door. De film geeft ook erg goed weet dat iedereen anders met dit trauma omgaat. Wel voelt de connectie met Fitch zijn personage Quinton een beetje eraan geplakt aan. Het voegt niet echt iets toe aan de film en had sterker uitgewerkt kunnen worden. De synopsis hier op MovieMeter klopt dan ook niet helemaal. Zijn naam moet vervangen worden door Mia, die heeft een veel prominentere rol dan Quinton. Zal morgen nog wel een verbeterverzoek indienen.

Een lach en een traan worden afgewisseld en in tegenstelling tot gelukkig maar een enkeling hierboven mij kon ik geen genoeg krijgen van deze film en baalde ik ontzettend toen de aftiteling begon te rollen. Wat een prachtig einde ook, maar stiekem smaakt het wel naar meer omdat dit verhaal nog niet af voelt. En dat zal het voor mij wel nooit voelen.

4,0*

Mooi sterk drama. Het verhaal wordt erg goed uitgewerkt. Als je de synopsis leest, ben je al snel bang dat het saai wordt. Maar dat is de film verre van. De film kijkt erg goed weg en verveelt geen moment. Sterker nog, als de film voorbij is, zou je nog gewoon verder willen kijken. Emotioneel raak je als kijker erg betrokken bij de film. Ook het acteerwerk werkt daar goed aan mee. Ortega is echt een talent. Aanrader! 4.0/4.5

Hardcore Gen-Z film. Erg van genoten, voelt helemaal in lijn met de tijdsgeest. Jenna Ortega is als boegbeeld echt excellent, zelfs deze manier van acteren kan je Gen-Z noemen (Maddie Ziegler doet het eveneens goed, met weer een heel andere aanpak). Shailene Woodley (1991) behoort dan ineens alweer tot de oude generatie. Prima soundtrack en score ook, waarbij Finneas in de derde track, 'Gone', een feature heeft voor Maisy Stella, qua zang akelig lijkend op zusterlief Billie (zie ook hier voor een grappige connectie).

Een drama dat lange tijd niet al te veel indruk op me wist te maken, maar met een sterk slot nog wel een ruimere voldoende scoort dan gedacht. We volgen Vada, een meisje die een high school shooting mee maakt en er een enorm trauma aan over heeft gehouden. Maar ik vond Vada gewoon niet zo interessant. Ze doet wat een jonge pubermeid zonder grenzen zou doen, zit vast geplakt aan haar telefoon en is nogal mondig. Ze was niet irritant, maar ik kon er weinig mee. Het voelde ook allemaal wel een tikje voorspelbaar.

Gelukkig zitten er richting het einde nog wel een paar mooie momenten in, zoals wanneer ze met haar vader in het bos alle angsten eruit schreeuwt. Ook vond ik het allerlaatste deel goed, als ze een push-melding op haar telefoon krijgt dat er weer ergens een school shooting is, waardoor het redelijk verwerkte trauma weer van voor af aan begint. Die boodschap is dan ook wel goed, dit is iets wat altijd een open wond zal blijven. Sowieso is het thema actueler dan ooit, want momenteel heb je bijna elke week wel een moordpartij in Amerika, zoals recent nog op een basisschool in Texas. Vreselijk.

Wel vond ik de hoofdrolspeelster een leuke vlotte meid die het goed deed en het was even wennen om Julie Bowen in een andere rol dan van Claire Dunphy uit Modern Family te zien. Ik kon er lastig aan wennen. Toen Vada haar op het eind uitgebreid knuffelde en Bowen daar ongemakkelijk van werd dacht ik bijna dat het een sketch uit Modern Family was

Behoorlijke film. Het is weer eens wat anders om de nasleep van zo'n moordpartij te zien in een film. Er zijn wel diverse films die de aanloop naar zoiets laten zien. Laat jongeren in Amerika deze film maar eens zien, wie weet beseffen ze dan wat ze aanrichten als ze zoiets willen doen.

3,5*

Elephant (Film, 2003) van Gus van Sant behandelt een soortgelijk thema van een shooting op school, maar de aanpak is hier helemaal anders. Geen aandacht of perspectief vanuit de daderrol, maar een sereen ingetogen portret van rouwverwerking van de jonge slachtoffers.

Focus ligt hier bij de jonge Vada die de draad terug probeert op te pikken na de traumatische ervaring. Er is veel aandacht voor emoties in deze aparte coming of age. Omwille van de gebeurtenissen is de band met Mia erg sterk en goed uitgewerkt.

Uitstekend acteerwerk en prima plot zonder veel sentimentaliteit, integendeel zelfs. Een film ook met een duidelijk statement, al valt het te betwijfelen of het veel effect heeft in het cowboy gekke Amerika.

Er zijn al enkele films gemaakt over dit onderwerp en gelukkig komt het niet exploiterend over. Integendeel.

Jenna Ortega bewijst nogmaals dat ze kan acteren en voor een keer ergerde ik me niet aan Maddie Ziegler. Beiden hebben uitstekende chemie en vele van hun struggles zijn herkenbaar, ongeacht het trauma.

De film bevat ook enkele zeer graplige momenten die welkom waren maar niet altijd even goed pasten. Ach, het is een tekortkoming waarmee ik kan leven. Het laatste shot is zeker en vast cynisch te noemen. Ik weet niet hoe ik me erbij moet voelen.

4*

Een onverwacht pareltje.

Soms heb je films waarin eigenlijk niet zo heel veel gebeurt en die best 'traag' je toch bij de keel grijpen. Dit is zo'n film. Een prachtige coming of age film met een meesterlijke Orega. Wow... wat een prestatie zet deze jonge dame neer! Ook de andere rollen zijn van hoge kwaliteit. Je wordt gedurende 1,5 uur meegezogen in hoe een tiener omgaat met haar post traumatische stress na een schietincident op school. De film is niet over-sentimenteel, maar raakte me wel. Knap hoe de film een juiste balans vind tussen drama en luchtige & vrolijke momenten. Dit alles wordt zo nu en dan aangevuld met wat subtiele komische noten. Dit zorgt ervoor dat je niet met een blok in je maag naar bed gaat. De film blijft redelijk vrij van overdreven morele standpunten, maar in de laatste scene geeft de maker nog wel even duidelijke een boodschap af. Prachtige film. Absoluut een aanrader. 4,5 ster!

Wat een mooi ontroerend klein filmpje. Normaal gesproken leunt zo'n film vooral op een sterk verhaal en acteerwerk, maar hier wordt gelukkig ook voldoende aandacht aan het script, camerawerk en muziek besteed.

Ik had totaal geen idee wat het verhaal was, behalve dat het een 'heftig' iets zou zijn. Fijn dat imdb wel een fatsoenlijke omschrijving heeft ipv moviemeter...

De klap kwam daardoor nog harder aan en ik schrok me een ongeluk. Daarna volgt een mooi portret hoe Ortega er mee omgaat en ja het wordt nergens bijster origineel, maar het is wel intiem en authentiek. Verrassend goede dialogen, met realistisch taalgebruik van de tieners (in die tijd). En fijn muzikale begeleiding door de hele film heen, paar prachtige close ups en shots (vooral het eindshot, jeetje die kwam binnen). Ook prettig hoe de film balanceert tussen drama en luchtigheid. Film wordt verrassend genoeg nergens echt zwaar of probeert té luchtig te zijn. Acteerwerk van Ortega is heel goed en realistisch, zelfs Ziegler weet een goede rol neer te zetten.

Ja dit was een hele positieve verrassing en een grote aanrader om een (filmische) indruk te krijgen van PTSS.

Megan Park is een talentvolle regisseur/schrijver en ik zie dat ze dit jaar nog een nieuwe film uitgebracht heeft, gaat snel op m'n te zien lijstje!

Een schietpartij op een school heeft grote invloed op het leven van een stel tieners die er getuige van waren. De film richt zich op Vada (Jenna Ortega) die met de psychische gevolgen ervan te kampen heeft. De schietpartij heeft een groot effect op haar relatie met vrienden en familie en maakt dat zij met een andere blik tegen de wereld aankijkt. Haar belangrijkste tegenspeelster is Maddie Ziegler die met dezelfde problemen kampt. Zowel Ortega als Ziegler zetten heel overtuigend twee breekbare karakters neer.

Naast een drama dat het heeft over de impact op persoonlijke levens als gevolg van de tragedie op school, is de film tevens een Coming of Age film. Het gaat over volwassen worden, over sociale media, over goed en fout, over het verlangen naar escapisme. The Fallout is een zwaarmoedige film. Gelukkig weet regisseur en schrijver Megan Park steeds het juiste moment te kiezen om het drama te verlichten met een lichtvoetige scène. Dergelijke scènes bieden de personages hoop voor de toekomst en voorkomen dat de kijker ten onder gaat in melancholie.

Het verhaal wordt in alle rust en met veel gevoel verteld. De film schept op die manier voldoende ruimte om de motieven, handelingen en gevoelens van de personages genoegzaam te kunnen vatten. Het draait in de film dan ook om de personages. De film heeft geen gerichte boodschap en is geen aanklacht tegen wat dan ook. Die insteek wordt niet gekozen. The Fallout bemoeit zich met personages die psychisch in de knoop zijn geraakt en doet dat rustig, geduldig en met inleving. Het gaat over schuldgevoelens, vereenzaming, depressiviteit, hulpeloosheid. Van die dingen. En die dingen voelen waarachtig aan en komen binnen. Goeie film.