Reminiscence (2021)

Futloze, statische mengeling van film noir en science fiction, met Hugh Jackman matig als halfbakken wetenschapper die een manier heeft bedacht om herinneringen te herbeleven. Visueel doet de film denken aan het werk van Christopher Nolan (wiens broer Jonathan hier de produktie doet en diens vrouw Lisa Joy de regie), maar inhoudelijk is dit oneindig vlakker en vooral minder boeiend. Het onder water staande Miami ziet er sporadisch indrukwekkend uit, maar de plot sleept zich traag voort en het mysterie waar de film om draait is te karig om de spanning er in te houden.

Eigenlijk maar een trage film. Amerikaanse steden staan in de nabije toekomst gedeeltelijk onder water. Geen bagger zoals recent in Limburg maar het lijkt helder als drinkwater. In de toekomst kun je met een zuignapjes op je hoofd gedeeltes uit je geheugen herleven. Verder zijn de auto's die rondrijden klassiekers en zien de bars eruit alsof we in de jaren 50 (of nog eerder) van de vorige eeuw zijn. Hoofdrolspeler wordt verliefd op een vrouw en ze verdwijnt nadat ze een paar maand samen geleefd hebben. Door deze periode te herleven met de geheugenmachine hoopt hij sporen te vinden waar ze gebleven kan zijn. Wordt niet echt spannend of verrassend en op een gegeven moment zit je een beetje te wachten totdat het voorbij is. En... een houten piano drijft toch?

"Tell me a happy story, but end it in the middle."

'Westworld' vind ik een geweldige serie, dus het leek mij zeker interessant hoe Lisa Joy haar filmdebuut als regisseur zou maken.

In de nabije toekomst staat de aarde half onder water. Daarbij zorgt de hete zon ervoor dat men 's nachts leeft in plaats van overdag, omdat het anders niet te doen is. Het is de perfecte opzet voor een film noir overgoten door een Sci-Fi sausje waarin een femme fatale de hulp inschakelt van een wetenschapper die door middel van zijn machine herinneringen kan oproepen.

'Reminiscence' begint erg veelbelovend. Onder begeleiding van Hugh Jackman's voice-over lijken alle kaarten nauwkeurig opgezet te worden om een imposant kaartenhuis te creëren. Als kijker word je er helemaal in meegezogen, maar op den duur merk je dat het geheel begint te schutteren. Het narratief zwalkt alle kanten op en de wendingen zijn er louter om de onvolkomenheden te verbloemen, zonde.

De ondergelopen wereld kan ik wel waarderen. Het aanzien van een dystopische Miami en New Orleans heeft zo zijn charme; van de achterbuurten tot aan de levenswijze. Des te jammer dat het acteerwerk enigszins afstandelijk blijft. Hoewel ik het achterliggende liefdesverhaal wel de moeite waard vind, omdat het op een eigenaardige manier past bij een dergelijke film noir.

Al met al een aardige Sci-Fi, maar Joy slaagt er helaas niet in om van alle ideeën iets sterks samen te smeden.

3,0 Sterren.

Redelijke film waarin een man zijn geld verdient door mensen hun herinneringen te laten herbeleven. Een film-noir achtig plot met ook de bijpassende sfeer, maar dan in een soort van licht post-apocalyptische setting. De romance is erg matig uitgewerkt echter is het verhaal zelf wel onderhoudend genoeg. Zowel met de setting als het herbeleven van herinneringen wordt, afgezien van het plot, weinig gedaan. Een kleine 3.0 sterren.

Nick Bannister [Hugh Jackman] en Emily Sanders [Thandiwe Newton] zijn privé-detectives die gebruik maken van een uitvinding die het mogelijk maakt om mensen te helpen herinneringen naar boven te halen en te visualiseren. Wanneer Mae [Rebecca Ferguson] vraagt om hulp bij het terugvinden van haar sleutels is Nick zowel onder de indruk van haar schoonheid als van de herinneringen die naar boven komen, dat hij obsessief naar Mae op zoek gaat wanneer ze spoorloos verdwijnt. Maar daardoor begeeft hij zich in een wespennest. Hoewel Joy netjes de basisingrediënten gebruikt voor een moderne film noir, is dit een onevenwichtige film geworden met een iets te ingewikkeld plot. Maar het grootste manco is Ferguson die schromelijk tekort schiet als dat sleutelelement uit dit genre: de femme fatale.

Reminiscence is een aardige film noir in een dystopische setting. Pleur mij maar in die wereld neer, ik zou hier veel meer van willen weten.

Het verhaal wist mij genoeg te intrigeren en het mysterie wordt gedurende anderhalf uur prima vastgehouden. Misschien had er wat meer uit de setting gehaald kunnen worden, maar op het grote bioscoopscherm was het echt smullen geblazen om naar de film te kijken. Jackman is geknipt voor de rol en ik geloofde zijn bezetenheid voor Ferguson haar personage oprecht. In de derde akte werd het allemaal iets minder en heeft het uiteindelijke mysterie niet heel veel om het lijf, maar het was bevredigend genoeg om hier wel een dikke drie sterren uit te halen.

Ik had wel het idee dat mensen in de zaal een hele vlotte film hadden verwacht, want ik kreeg een beetje Drive vibes hierbij. Er liepen een paar mensen uit de zaal tijdens de film. Er zijn blijkbaar toch mensen die zich blind staren op trailers en een dikke actiefilm hadden verwacht. Al dacht ik zelf wel aan de hand van de trailer dat dit een lekkere slowburner zou zijn. Dat kon je toch wel door de regeltjes van de bombastische trailer heen lezen.

3,0*

Aardige romantische mysterie film. Het verhaal is best origineel in zit leuk in elkaar. De uitwerking is ook goed te doen. Als kijker wordt je best snel het verhaal ingezogen en ben je nieuwsgierig naar het plot. Het einde had beter gekund, want met de diverse herinneringen had men een veel complexere twist kunnen maken. De film heeft wat weg van een combi van Memento en Inception, maar dan wat minder verrassend. Het actweerwerk is verder prima met een goede chemie tussen de hoofdrolspelers. Visueel is de film uitstekend met mooie effecten. Prima film. 3.5/4.0

Dystopische somberheid die zich in een overstroomd Miami afspeelt waar Hugh Jackman zijn klanten hun dierbaarste herinneringen laat herbeleven. Een riskante onderneming want herinneringen brengen niet altijd bevrediging en kunnen een verslavende werking hebben. Aha. Ook leert de kijker dat herinneringen geen vastomlijnde structuur volgen, maar wild heen en weer bewegen in het verleden. Nogmaals aha.

De vertelstructuur van de film volgt deze bewegingen ook. Het verhaal maakt wilde sprongen in de tijd en loopt daardoor niet lekker. Wat de kijker als het heden ervaart, blijkt soms een blik in het verleden te zijn. En andersom. Op zich heel geraffineerd gedaan en reden voor veel verwarring en aha-momenten, die er eveneens voor zorgen dat het verhaal geen vloeiende beweging doormaakt en het lastig is om je volledig aan het verhaal over te geven.

De speciale effecten worden subtiel ingebracht. De holografische effecten die worden gebruikt om een herinnering te verbeelden, staan niet op de voorgrond maar zijn als terloops in de scènes geplaatst. Prima gedaan. Een ander speciaal effect dat opvalt is de verbeelding van het overspoelde Miami. Dat beeld levert leuke plaatjes op die overal in de film opduiken.

Het element water functioneert op één heftige scène na eigenlijk alleen als sfeervolle aankleding. Het water speelt een belangrijke visuele rol. Misschien is het de bedoeling helemaal niet, maar het doet je toch afvragen of hiermee een metaforische boodschap wordt uitgedragen. “Be like water”, zei Bruce Lee ooit. Misschien volgen de personages dat advies ook wel op. Of misschien behoedt al dat overtollige water de mens wel voor teveel pijnlijke herinneringen aan het leven voor de klimatologische ramp. Ik gis maar wat. Veel substantie voor een interpretatie geeft regisseur en schrijver Lisa Joy niet. Ik houd het er maar op dat de overstroomde stad en al het water gewoon visuele gimmicks zijn en geen diepere boodschappen vertegenwoordigen.

De film draagt een Film Noir jas. De duidelijke verwijzingen naar de Film Noir leveren een aantal sfeervolle scènes op maar de echte somberheid en melancholie van de Film Noir ontbreken, wat mij betreft. Met de personages is ook wel iets mis. Hugh Jackman is niet cynisch genoeg. Rebecca Ferguson is in mijn ogen geen femme fatale.

Reminiscence is visueel mooi. Het verhaal beweegt zich inhoudelijk springerig. Dat kijkt niet prettig. Bovendien is de springerigheid niet eens van invloed op de lijzige verteltrant die maar niet in een hogere versnelling wil schieten. Ook niet prettig. De dialogen met filosofische aanzetjes zijn op den duur ook erg vermoeiend. En tenslotte. De film legt in zijn verloop steeds meer nadruk op de romance tussen Jackman en Ferguson. Dat hoeft helemaal niet vervelend te zijn, ware het niet dat zowel Jackman als Ferguson behoorlijk nietszeggende karakters zijn. Ze kropen bij mij in ieder geval niet onder de huid.

Aha. Opeens weet ik het. Ik vond Reminiscence vooral saai.

Pretenties spatten er vanaf maar het kon me niet overtuigen. Veel bombast, menige te dik aangezette scène maken dat je nooit in het verhaal komt. Een moderne film noir, met een behoorlijk wazige intrige en een ongeloofwaardige love story tussen twee mooie mensen. Ferguson is begeerlijker dan ooit(eeuwig zonde dat haar rol verder zo slecht is uitgewerkt), de geile blikken die de vaak schmierende Jackman(één van zijn mindere rollen) haar al bij de eerste ontmoeting toewerpt zijn nochtans eerder lachwekkend dan innemend. En zo gaat het maar door, meer tijdrekkerij dan een doordachte verhaalvertelling. Geen visitekaartje voor regisseur Joy, plezier straalt er nauwelijks van af. De poging om het met het slot nog even het brok in de keel effect te bereiken, doet ook zo geforceerd aan. Jammer voor Thandie die voor haar doen best een stevige bijrol neerzet. Nee, op een groot bioscoopscherm kan het voor een enkeling nog werken, maar het zal geen film worden waar we over een aantal jaren nog enthousiaste dingen over kunnen vertellen.

Reminiscence een film met al een vrij moeilijke titel. Ik kende dit Engelse woord voor 'herinnering' niet en daar gaat de film ook over. Best een goed concept. Of er alles wordt uitgehaald wat ze konden, ik ben daar wat in dubio over. Topcast dat wel met Hugh Jackman (altijd de moeite), Rebecca Ferguson (geweldig in MI imo) en Thandie Newton. Het is een mengelmoes van actie, drama, romantiek die hier en daar wat langdradig aanvoelt. Uiteindelijk hebben Hugh en Rebecca wel een behoorlijke chemie met elkaar. Hun relatie is wat snel gegaan in de film maar het voelde voor mij wel geloofwaardig. Ze blijkt dan ineens uit Hugh Jackman zijn leven verdwenen te zijn, dat kwam best plots. Hij vindt dan veel later haar oorketting buiten. Precies of niemand anders dat zou hebben opgemerkt. Uiteindelijk krijgt het verhaal vaart dat ze alles in scène heeft gezet en alles gepland was. Toch is ze van Hugh gaan houden, wat oorspronkelijk niet de bedoeling was van het plan. Ze blijkt dan slecht te zijn maar neemt dan uiteindelijk toch het juiste pad weer. Het einde is dus best dramatisch. Wat Hugh uiteindelijk beslist gaat er zelfs over en vond ik wel een minpuntje.

Mooie neo noir film, qua sfeer en verhaal echt mijn persoonlijke smaak en voldoende verhaaldetails om een 2e maal te gaan kijken, jammer dat de film zo kort, zo'n 3 weken heeft gedraaid in de Filmhallen Amsterdam. Jammer dat je in Amsterdam in de filmhuizen niet de publieksfilms (Pathe programmering) kunt gaan kijken, in Lido Leiden heb je nochtans een soort populaire publieksfilm/Pathe programmering maar dat zal wel te maken hebben met de situatie dat Leiden geen Pathe of andere bioscoopketen heeft, ik zou dat wel leuk vinden als je in een Amsterdamse filmhuis met een Cineville pas ook meer de populaire publieksfilms zou kunnen gaan kijken (misschien een suggestie indienen bij The Movies Amsterdam of zo, heeft toch ook 4 zalen zoals Lido Leiden). Ik herkende de opvallende filmlocatie, een door een storm in 2005 ondergelopen pretpark Six Flags New Orleans. Hierover is onlangs een documentaire gemaakt: Closed for Storm (2020).

Snap lage quotering niet. Is voor mij een van de betere films die ik afgelopen jaar heb gezien. Ok, er is weinig top momenteel, Corona as we say… Maar als SF liefhebber moet je deze toch wel gezien hebben, Is geen Star Wars met blitse lasers ea, maar een soort duistere setting, die wel mooi oogt, maar het niet moet hebben van de visuele setting (wereld is onder water gelopen). Het is hier het verhaal dat de film maakt. En net daar was ik soms wel effe de draad kwijt met de namen. Maar uiteindelijk komt het wel goed met de verhaallijn. Hugh Hackman draagt hier wel de film. Zijn co/acteur Thandiwe Adjewa ken ik nog van Westworld, maar loopt in deze wel in de schaduw van Jack. Wegens gebrek aan betere Hollywoodproducties geef ik deze 4*. Er is nu eenmaal niets beters. Los van Dune. , die ik nog niet heb gezien. Echt wel genoten van deze en voor mijn j is Jack toch wel een acteur op niveau…

Ga ik deze film onthouden? I don’t know. Beveel ik deee film aan? Ja, als je houdt van SF genre ‘Blade Runner 2049’, al is deze visueel wel veel mooier en diepgaander.

Pretentieuze film met een troebel verhaal over een getroebleerde man, die in een deels verzopen wereld obsessief op zoek gaat naar een mysterieuze vrouw. Toch knap dat er mensen zijn die hier iets zinnigs van kunnen maken. Zo kunstig ben ik niet.

Sciencefiction én romantiek: qua genres niet mijn favorieten dus laat staan de combinatie. Ondanks dat vond ik het plot goed in elkaar gezet. Ook de cast was niet slecht. Wat me wel tamelijk remt in mijn waardering zijn de kwijldialogen en het verloop van de film dat ver van boeiend was. De mooie plaatjes van de stad onder water hebben er uiteindelijk toch voor gezorgd dat ik op een gemiddelde beoordeling ben uitgekomen. In ieder geval heb ik genoeg herinnering aan deze film om hem nooit een tweede keer te gaan zien.

Met herinneringen kan er veel in de sf en het is voor detective achtige verhalen natuurlijk een uitkomst omdat er allerlei puzzelstukjes in kunnen worden verwerkt. In de lijn van Strange Days, Total Recall en Anon gooit deze Reminiscence het wat meer op de film noir toer met een vleug romantiek.

Vooral in het begin een wat slome film die prima paste voor een zwoele zomeravond als deze. De plot wordt na het eerste half uur een stuk dikker en interessanter. Wel blij hem niet in de bios gezien te hebben want er waren te veel momenten dat ik terug moest spoelen om te kijken hoe het nu zat. Het verhaal is wel enigszins complex maar zeker te begrijpen.

Acteerprestaties zijn adequaat. Een heel degelijk regiedebuut toch van Joy die ervoor 1 enkele Westworld aflevering had gedaan. Waar Thandie Newton ook in zat (zit? ik volg die serie niet meer). Zij mocht nu eens een keer wat anders spelen dan het stuk. Haar karakter had ook genoeg invulling. Met Rebecca Ferguson heb ik helemaal niks. Maar goed het plot rondom haar karakter intrigeert zeker. Jackman zit op een bekwame automatische piloot.

Het speelt zich in een toekomst af en natuurlijk moeten er in zo'n toekomst altijd dingen anders er uit zien. in dit geval is het een halve Waterworld. Ik vond het helemaal niets toevoegen behalve een flauw toekomstsausje. Het ziet er verder prima uit.

Klein beetje actie hier en daar, met nog een deus ex machina momentje, maar de nadruk ligt op het verhaal.

Reminiscence vond ik best een geslaagde film. Kon ook de aandacht er goed bijhouden hoewel niet alles even duidelijk werd, ook al komt het geheel op het eind van de puzzelstukjes bij elkaar. Zodoende moet ik hem toch nog een keer bekijken. Het geheel ziet er mooi uit wel vrij donker allemaal anno 2050 waar de opwarming van de aarde huis heeft gehouden. Zo liggen grote delen van Amerika hier gewoon onder water. Allen de rijke landheren hebben een mooie ophoging waar alles eruit ziet zoals we gewend zijn. Herinneringen die fijn zijn bewaren we graag en omdat ze vaak niet meer terugkomen is het fijn bepaalde herinneringen terug te krijgen. Dit kan met de capsule en injectie. Voor dit moet wel in de buidel worden getast, maar mensen hebben er graag voor over om hun herinnering tot leven te brengen. In deze film wordt de aandacht getrokken tot ene Mea die daarna spoorloos verdwijnt. Omdat Nick een oogje op haar heeft kan hij het maar niet loslaten en probeert hij haar terug te vinden door anderen die haar kennen. Dit levert een mooie zoektocht op met als hoogtepunt het gevecht bij de piano die zal zinken in het water. Dit geheel ziet er verpletterend mooi uit. Het eind laat het laatste puzzelstukje zien al vond ik wel dat het net even te lang doorging. Niettemin prima vermaakt met deze herinnering!

Film 3.5

Beeld (4K) 4.5

Geluid 4.5

Extra's 4.5

Matig.

Eigenaardige mix tussen film noir en romantisch sci-fi-drama. Gesitueerd in een onder water gelopen Miami, wat best een toffe locatie is (maar waar tegelijkertijd niet al te veel mee gedaan wordt). De noir vibes moeten onder meer komen van de stemmige voice-over van Hugh Jackman, maar die komt niet zo uit de verf. Ik moest ook telkens aan Matthew McConaughey denken bij die immer wederkerende 'All you have to do, is follow my voice..'.

Nu goed, Reminiscence is zo'n 'intelligente' blockbuster, dus er is wel wat geld tegenaan gegooid en dat is er aan te zien. De film ziet er gelikt uit - de spaarzame CGI ziet er keurig uit. Tijdens het kijken had ik wel constant het idee naar een romantisch doorslagje van Inception te kijken. Toen de credits rolde en de naam Jonathan Nolan als producer tevoorschijn kwam, viel het kwartje natuurlijk snel.

Een Nolan light; zo zou je Reminiscence misschien het beste kunnen beschrijven. Dat heeft als voordeel dat het net wat minder volgepropt is met 'perfectionisme', maar het zorgt er ook voor dat de film toch niet echt verfrissend overkomt. Echt goed is het uiteindelijk allemaal niet, maar op zich heb ik me er nog wel een uur of 2 mee vermaakt.

2,5

Een ambitieus scenario met een onvolledige en ietwat afgeraffelde uitwerking, daar valt deze film van regisseuse Lisa Joy goed mee te omschrijven. De gebeurtenissen lopen bijzonder snel van stapel en de inleiding is te kort door de bocht. De kijker wordt op die manier weinig rechtvaardiging geboden om iets te geven om de relatie tussen Hugh Jackman en Rebecca Ferguson, die overigens allesbehalve overtuigende rollen spelen. Een gebrek aan chemie is daar voornamelijk voor aan te kijken, maar met de beperkte ruimte die Joy ze geeft is dat ook niet heel vreemd. Reminiscence profiteert van een fraaie visuele invulling, genoeg creativiteit en een goede dosis onvoorspelbaarheid, maar dat is niet genoeg om dit project boven water te houden.