A Boy Called Christmas (2021)

Aangename fantasie in de vorm van een kinderfilm over het ontstaan van het kerstfeest. Leuk, ook voor volwassenen die hun eigen jeugd nog niet zijn vergeten.

A Boy Called Christmas is gebaseerd op het gelijknamige boek uit 2015 van de Britse schrijver Matt Haig. Al reeds in 2016 werden de rechten van het boek gekocht door de Britse filmstudio Blueprint Pictures, die samen met StudioCanal het boek naar het scherm zouden omtoveren.

Visueel gezien zijn ze daarin ruimschoots geslaagd, want A Boy Called Christmas ziet er prima uit, met degelijke trucages en fraaie decors. Inhoudelijk is de film minder interessant, maar desondanks is het verhaal best vermakelijk en weet ze wel het kerstgevoel op te wekken. Het acteerwerk is helaas behoorlijk wisselvallig: de jonge cast doet het best aardig, maar bekende acteurs als Maggie Smith en Jim Broadbent spelen op de automatische piloot. Ook de Nederlandse Michiel Huisman weet niet te imponeren.

A Boy Called Christmas is een leuke Kerstfilm voor tijdens de feestdagen, maar een echte topper is het niet!

Aardige film over een jongen die zijn vader achterna reist op zoek naar hoop. Alhoewel het verloop van deze kerstfilm niet echt verrassend is, wordt het geheel wel avontuurlijk gebracht. Mooie kostuums en decors en stiekem aardig wat bekende acteurs. Naar mijn smaak iets te duidelijk gericht op het jongere publiek.

Goedbedoelde maar nogal geforceerde en overdadige kerstfilm, die wel heel erg hard probeert om charmant te zijn. Dat lukt ook wel hier en daar, maar het is allemaal veel te druk en volgepropt met opzichtige cgi om echt magisch te zijn. De cast is evenwel prima, met vooral Jim Broadbent geweldig als de koning. De scene waarin hij de hoofdpersonen naar zijn paleis laat komen is hilarisch.

“Grief is the price we pay for love, and worth it a million times over.”

‘Traditie’ getrouw kijk ik natuurlijk elke eerste zowel tweede kerstdag en kerstavond een kerstfilm, om toch het totale kerstgevoel eruit te persen zeker nu in deze sombere tijd waarin wij nu leven. Twee jaar geleden kwam ‘Netflix’ met een ontzettend leuke kerstfilm op de proppen gezet en sinds die film heb ik eigenlijk elk jaar wel mijn oren gespitst naar een nieuwe kerstfilm van Netflix, die van vorige jaar viel overigens ontzettend zwaar tegen dus was eigenlijk mijn hoop op een goeie wel een beetje gevlogen voor dit jaar maar, ik wist natuurlijk wel dat ze met een nieuwe film zouden komen.

Dit jaar werd ik dus geïntroduceerd met deze film en aan de trailer te zien had ik er op zich wel redelijke zin in echter, oogde het wel iets te kinderlijk voor me. Ja, leuk als familie film (wat het ook is) en zeker in de kersttijd erg sfeervol maar, ik had zelf gehoopt op toch ook wel wat meer pit in een film. Enfin zijn dat overigens meer vooroordelen, en ging ik gisteren nuchter (ik drink ook geen alcohol namelijk), maar wel ontzettend gesloopt en moe van de gezellig dag, deze film in met toch nog wat goede hoop. En dat kwam ook, want ik was eigenlijk aangenaam verrast.

Qua cast kan ik er eigenlijk niet héél veel over kwijt omdat ik eigenlijk nergens iemand echt vond uitblinken, al vond ik het zelf wel erg leuk om de oude ‘Maggie Smith’ hier in te zien. Hoewel ze natuurlijk geen ontzettend grote rol vertolkt, vind ik het wel leuk om te zien dat ze nog wat doet in de filmwereld aangezien ik ook midden in het terugkijken van de ‘Harry Potter’ reeks zit; deze hoop ik deze week af te maken (dus voor het nieuwe jaar).

Het verhaal is opzich best leuk om te volgen, al zit het natuurlijk bordenvol clichés. We volgen ‘Nikolas’, een Finse jongen die samen met zijn vader in een huis wonen midden in de bossen. Op een dag besluit zijn vader op zoektocht te gaan naar het noorden, daar ligt een mythisch dorp genaamd ‘Elfheim’. ‘Nikolas’ mag niet mee en zijn vader zorgt ervoor dat zijn tante op hem komt passen, die na het uitzwaaien een compleet drama blijkt te zijn. Hierop besluit hij samen met zijn muizenvriendje ‘Miika’ richting het noorden te vertrekken opzoek naar zijn vader én ‘Elfhelm’. Onderweg komt hij nog een rendier tegen die van hem de naam ‘Blitzen’ krijgt en met z’n drieën gaan ze erop uit. Eenmaal op de plek aangekomen ziet hij geen dorp maar, wordt hij wel gered door twee elfen die hem vertellen dat hij er echt in moet geloven mocht hij ‘Elfhelm’ willen zien. Wanneer hij dit doet komt hij inderdaad in het dorpje terecht maar daar blijkt helemaal geen magische sfeer te hangen en het is erg somber. Nu blijkt dat er een kind vermist is en een gemene leidster het dorp heeft overgenomen en alle vormen van vrolijkheid vrijwel verbiedt. Wanneer ‘Nikolas’ ontsnapt en zijn vader tegenkomt vind hij ook dit jongetje (wat gekidnapt blijkt te zijn) en brengt deze terug. Ze zorgen er hierna gezamenlijk voor dat er toch nog een kerstfeest ontstaat én; ze leefden nog lang en gelukkig.

Dus ja, ik heb me best vermaakt met het verhaal aangezien de vaart er redelijk lekker inzat, het landschap fantastisch was maar, de decors soms wat minder (bijvoorbeeld het stukje huizen op het begin oogden heel nep). Er moest uiteraard nog iets in komen als een pratende muis om toch de kleintjes wellicht wat blij en gezellig te houden, daar was wat dat betreft niet héél veel mis mee en ik vond het geen irritante iets (ik heb er zelfs wel eens om moeten lachen).

Prima kerstfilm in mijn ogen en ook een prima familiefilm voor tijdens de kerst (voor jong en oud). Verwacht geen hoogstaande film maar, het concept was best vermakelijk. Lekker kerstgevoel, mooie sfeer, prima zit.

Puur op de gok geprobeerd. Ik heb een zwak voor kerstfilms, maar ben lang niet altijd onder de indruk van Netflix Originals. Een kort spotje deed een fantasierijk tafereel vermoeden en Netflix bewees het genre met The Christmas Chronicles wel aan te kunnen.

A Boy Called Christmas blijkt een prima filmpje. Laat ik even voorop stellen dat de kerstsfeer 100% aanwezig is. Je krijgt prachtige sneeuwlandschappen, tig referenties naar de kerstgedachte, elfjes en het 'ontstaan' van de kerstman voorgeschoteld. Dat alleen al maakt het een ideale film voor de feestdagen en ik denk ook dat het hele gezin hier plezier uit kan halen, mits de volwassenen zich bewust zijn van het fantasy element. Het heeft wat sprookjesachtigs en het werkt verrassend goed. Ik vond Henry Lawfull zeer aangenaam in de hoofdrol, maar ook de rollen van Michiel Huisman, Kristen Wiig, Jim Broadbent en natuurlijk Maggie Smith worden prima vertolkt. De personages zijn eigenlijk stuk voor stuk leuk. Humor is er vooral via Miika, die met zijn droge opmerkingen af en toe op de lachspieren werkt. Overigens vond ik het een gewaagde keuze om Nikolas' vader te laten sterven, maar het zorgt er wel voor dat er zowaar eens van het bekende pad wordt afgeweken.

Desondanks kent de film wel enkele tekortkomingen. Er blijft een knagend gevoel achter dat er in een aantal opzichten meer in gezeten had. De heenreis naar Elfheim had wat erbarmelijker gemogen. Ik had verwacht dat Nikolas wat meer (al dan niet magische) obstakels voor zijn kiezen zou krijgen, maar dat blijft een beetje uit. Daarnaast vond ik Sally Hawkins' personage niet uit de verf komen. Dat ligt niet aan de actrice, maar aan het script. Haar personage lijkt de antagonist te moeten voorstellen, maar doet niet veel meer dan wat schmierend bulderen om vervolgens heel lauw uit te blussen. Een wat spannendere climax had de film geen kwaad gedaan, hoewel het natuurlijk wel leuk is dat in het laatste deel nog extra de focus gelegd wordt op de 'transformatie' naar kerstman.

Ik vermoed dat dit, net als The Christmas Chronicles, zich leent voor een of meerdere gevolgen, mits de film genoeg gestreamd wordt. Wat mij betreft niet nodig, want A Boy Called Christmas kan prima op zichzelf staan. Er zitten een aantal missers in, maar de amusementswaarde is hoog en de sfeer is uitstekend. Ik heb me vermaakt!

3,5*

De film werd op 26 november 2021 in het Verenigd Koninkrijk, Australië, Nieuw-Zeeland, Frankrijk, Duitsland en in China door StudioCanal uitgebracht. Netflix bracht de film elders uit op 24 november 2021. Maggie Smith, Jim Broadbent en Toby Jones waren eerder te zien in de Harry Potter-franchise. Dit respectievelijk als Minerva McGonagall, Horace Slughorn en de stem van Dobby. Jim Broadbent, Michiel Huisman en Joel Fry hadden daarnaast bijrollen in Game of Thrones. Broadbent vertolkte de stem van de oudste Kerstman in de animatiefilm Arthur Christmas, en speelde hem in het echt in Get Santa. Sally Hawkins en Jim Broadbent speelden eerder samen in Paddington en Paddington 2. Ook Joel Fry was te zien in de sequel. De naam Lumi in de film, is een Fins woord voor "sneeuw."

Een ideale Kerstfilm voor het hele gezin, die willen afwijken van de standaard films zoals we ze jaarlijks voorbij zien komen. Mooi visueel in beeld gebracht, en alles behalve saai.

3,0 *

Betoverende kerstfilm van hoge kwaliteit, prachtige beelden met heerlijke fantasie.