Come True (2020)

Visueel en qua sfeer behoorlijk interessant en integrerend maar qua verhaallijn enigszins frustrerend en teleurstellend. Hier had een hele gruwelijke film in kunnen zitten, die veel spannender en gruwelijker had kunnen zijn, dan dat we uiteindelijk geserveerd krijgen. Het lijkt ook wel hoe langer de film duurt, hoe minder interessant het wordt. Het einde begrijp ik niet eens maar vind het ook niet boeiend genoeg om me daar meer in te verdiepen. Zoals vaker met films die gaan over dromen herken ik mijn dromen hier absoluut niet in. Toch raad ik de film nog wel aan om te kijken omdat het wel origineel is en vanwege de eigenzinnige sfeer.

Slaapverlamming is een fascinerend fenomeen! Dit is ook niet de eerste horrorfilm die zich erdoor laat inspireren. Echter is deze film wel de beste die er tot nu toe is uitgekomen over het fenomeen! Je volgt Sarah (Julia Sarah Stone), een meisje waar de thuissituatie niet goed is. Om toch een slaapplaats te hebben neemt ze deel aan een slaapexperiment. Zoals je misschien al geraden had, brengt het experiment problemen met zich mee.

Schrijver / regisseur / cameraman Anthony Scott Burns brengt dit op een goede vreemde maar verontrustende manier in beeld. Rustig opbouwend steeds een stapje meer. Ik heb op het puntje van mijn stoel gezeten en vond het heerlijk om deze sci-fi-horror te ervaren! Er zit nauwelijks bloed in de film, de horror komt van de kwetsbaarheid van de personages. Het suggereert een wereld waarin niemand zich veilig voelt. De film toont ook regelmatig zwart-wit beelden van het onbewuste huiveringwekkende rijk uit de dromen of visioenen van Sarah.

Daarmee is de film vooral voor de fans van wat vreemdere horror (waar je net iets meer moeite voor moet doen) en die ook van films die in de sci-fi-categorie vallen, houden, ja dan zit je hier absoluut goed! De hap-slik-weg horrorkijker komt een stuk minder aan zijn trekken! Prachtig zijn de scènes waar de wetenschapper voor flikkerende schermen zat. Meerdere malen deed het me licht denken aan Cronenberg (zowel vader als zoon)

De cinematografie was geweldig, net als de prima score (net als John Carpenter had de regisseur dit zelf gecomponeerd) Het einde tja...leek een beetje op een knieval voor de producent. Of was alles toch een droom? Ook maakt de regisseur een klein misstapje door een stukje in de film te veel op een videoclip te laten lijken. Echter zijn dat beide maar minimale opmerkingen voor een film die verder uitstekende kwaliteiten bevat en grotendeels werkt als een droom. Top film!

Bijzonder werkje. Erg sfeervolle slow-burner met een fijne look, kon de aandacht voor bijzondere architectuur ook wel waarderen. In het midden zakt het misschien net iets te lang in, maar het is een klein smetje op een film die mij toch behoorlijk fascineerde hoe het nu in elkaar stak. Julia Sarah Stone speelt bijzonder goed. Deze moet nog even bezinken, merk ik.

joolstein, ik zag toevallig een interview met de regisseur langskomen waarin hij aangaf dat hoe dan ook niet alles een droom was, dus dat scheelt. Wat me ook bleef verbazen, was hoe de film buiten de tijd lijkt te staan met wel een nieuwe telefoon, maar dan die oude beeldbuis monitoren. Heel bijzonder.

Mooi ook wat deze regisseur allemaal zelf gedaan heeft voor deze film (geschreven, geregisseerd, gefilmd, de score), dat maakt het extra indrukwekkend. Ik ben zeer benieuwd hoe ze het voor elkaar hebben gekregen dat het er met een vast bescheiden budget allemaal zo tof uitziet. Vooral de tracking shots door de nachtmerries waren behoorlijk haunting. Uitvoerend producent Vincenzo Natali zei er het volgende over:

Een werkelijk prachtig einde dat wat mij betreft nu net de regisseurs met durf en visie van het gros onderscheidt. Had een film als deze eerlijk gezegd niet meteen verwacht ook van iemand als Scott Burns, zijn vorige twee films vond ik weinig verheffend. Come True had in ieder geval alvast een streepje voor dankzij het fascinerende onderwerp.

Duidelijk leentjebuur gespeeld bij nogal wat invloeden, maar het eindresultaat mag zeker op zichzelf staan. Droomsequenties gedrenkt in Silent Hill esthetiek, een niet heel gewaagde maar wel heerlijk dromerige synth soundtrack en een eindscene die zo hard met de toon van de film breekt dat je toch even in stilte naar de credits blijft staren. Het kleine dipje zo rondom het middenstuk is daarom ook al snel vergeten.

Zeer verrast, 4*.

"You guys are watching our dreams?"

Met het werk van Anthony Scott Burns ben ik nog niet bekend, maar dit is wel een fascinerende introductie moet ik zeggen.

Je maakt kennis met Sarah, een tiener met nogal wat problemen die op het eerste gezicht vrij vaag blijven. Wat wel gelijk duidelijk wordt is haar slaapprobleem. Zij neemt hiervoor deel aan een slaaponderzoek in de hoop verder inzicht te krijgen in dit probleem.

Langzaamaan word je als kijker ondergedompeld in een ongrijpbare droom. Het is alsof je zelf de dromen van Sarah ondergaat. Dit zorgt voor een enorm surrealistische ervaring. De droomsequenties zijn erg onheilspellend te noemen, met name de score en de visuals zijn echt prachtig.

Het is te merken dat Burns iets te veel hooi op zijn vork heeft genomen; hij heeft zo een beetje alles zelf gedaan. Daardoor is het plot nogal stuurloos. Als geheel lijkt de film nergens naartoe te gaan, omdat men gefixeerd is op de dromen. Maar aan de andere kant kennen dromen ook geen richting. Dus op een bepaalde manier klopt het wel.

Al met al is 'Come True' een intrigerende en sfeervolle horror. Als je fan bent van slow burn, dan zit je hier goed. De conclusie zal wellicht niet iedereen kunnen bekoren, maar het liet mij in stilte achter terwijl de synthesizers hun hypnotiserende werk doen.

3,5 Sterren.

Come True houdt zich bezig met duistere verschijningen die in onze boze dromen opduiken. Interessant om een kijkje te nemen in droomwerelden en droomlogica. De wereld van de droom opent fantastische mogelijkheden om verdrongen en verborgen emoties op te graven. Emoties die liggen opgebaard in het donkerste hoekje van de menselijke psyche.

De film verbindt de droomwereld met een slaapstoornis, genaamd slaapverlamming. Een slapende staat waarin de lijder zich niet kan bewegen en niet kan praten en zich tussen droom en waaktoestand in bevindt. In die staat ziet de lijder vaak een kwaadaardige aanwezigheid.

Hoofdpersonage Sarah lijdt aan die aandoening. Ze is weggelopen van huis en brengt haar zwaarmoedige nachten door op een glijbaan in een speeltuin. De film besteedt ruime aandacht aan een nadere kennismaking met Sarah. Dat gebeurt zonder inkijkje in haar familiaire verleden. De kijker leert Sarah in haar huidige hoedanigheid goed kennen. Hij ziet haar oververmoeid haar dagelijkse tienerbezigheden uitvoeren op school, tijdens haar nachtelijke escapades en natuurlijk in haar nachtmerries. Sterke scènes waarin de sfeer melancholisch en droomachtig is en de beeldspraak grimmig en duister.

Als Sarah zich aanmeldt voor een slaapstudie waarmee zij wat geld verdient en verzekerd is van een slaapplaats, komen de onderdrukte emoties uit het onderbewustzijn pas goed los. Het ziekenhuis waar de studie plaatsvindt vormt daarbij overigens een fantastische setting. De grauwe klinische retro-look maakt een kille en doodse indruk. Geen fijne slaapplaats, maar zeer geschikt voor onderzoeksdoeleinden en een adequate horroratmosfeer.

De film is de meest tijd aangenaam intrigerend. Als de afloop inzet wordt het echter allemaal wat minder. De zorgvuldig opgebouwde spanning en sfeer worden steeds minder goed gevoed. Aan het eind wordt de kijker vergast op emotieloze fantasieloosheid. Een krachtig eindstatement blijft uit. De film eindigt niet met een knal maar nogal flauwtjes en armoedig.

Gemengde gevoelens dus. De griezelige atmosfeer is groots. De setting weergaloos. De synthesizer score werkt bevredigend. De personificatie van Sarah is indringend. De droomwereld die regisseur en schrijver Anthony Scott Burns creëert, intrigeert en maakt nieuwsgierig. Helaas schiet de film tekort in het vervolg. De uitbouw van de mooie elementen hapert en komt niet goed tot bloei. Come True is een goede film maar weet niet alle elementen bevredigend te verbinden en laat je toch wat teleurgesteld achter.

Makkelijke mosterd.

Come True is een redelijk interessante film waar best wel wat voor valt te zeggen. Zo weet Julia Sarah Stone de aandacht gelijk vast te houden en begint alles uiterst sterk met een tof ritme en prachtig camerawerk. Als dan ook nog eens de Canadese flatgebouwen net zo naargeestig worden getoond als landgenoot en waarschijnlijk groot voorbeeld David Cronenberg dat deed, weet je dat de filmmaker al lang weet waar Abraham de mosterd vandaan heeft. Alleskunner Anthony Scott Burns steekt hier sowieso zijn voorliefde voor de jaren 80 niet onder stoelen of banken. Het is retro wat de klok slaat op wat hedendaagse digitaliteit na. Zo zijn de zogenaamde dromen helaas foeilelijk en doet de mobiele telefoon onrealistisch aan.

Een synthesizersoundtrack van Electric Youth en Pilotpriest past perfect en draagt bij aan een veel rustiger tempo dat na het sterke begin wordt ingezet. Het hypnotiseren kan beginnen. Evenals het griezelen. Maar wat betreft deze tweede komt het niet echt van de grond. Al moet gezegd dat de sfeer voldoende onheilspellend is. Het verhaal is bevreemdend en wordt slechts ten dele uit de doeken gedaan. Iets wat kan intrigeren of frustreren. Hier neigt het naar het laatste vanwege net iets te veel onduidelijkheden en te makkelijke en onnodig lange scènes. Een alles verklarend eindshot dat een welhaast geforceerde twist onthult, duwt een en ander nog een beetje meer naar de verkeerde kant van de weegschaal.

**½

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Sfeervol.

Dit is nu de derde film die ik zie van regisseur Burns, inclusief zijn korte film in de anthologiefilm Holidays en ik denk dat ik een patroon in zijn films begin te zien. Lijkt vaak projecten aan te gaan die zich niet richten op schrikmomenten maar meer op sfeer. Zijn vorige film was een spookhuisfilm en was vooral basiswerk, nu betreedt hij een wat origineler pad. Het resultaat is alleen nagenoeg hetzelfde.

Kwalitatief zijn beide films namelijk best sterk en ook deze Come True komt hier en daar behoorlijk sfeervol uit de hoek. In het begin vreesde ik even voor een tergend saaie zit waarbij het personage van Stone behoorlijk herkenbaar aanvoelt, maar zodra de film zich begint te ontrafelen zit je toch wel garant voor een goede dosis aan sfeervolle horror met wat sciencefiction- en dramaelementen die je best beet weet te grijpen.

Wat het voornamelijk in zijn voordeel heeft is dat Burns er een aantal sterke scenes doorheen weet te gooien zoals de droomsequenties, die uitblinken qua sfeer. Lekker grauw en donker, volledig leunend op de aparte sfeerzetting en aparte beeldvorming. Pakt toch wel op zijn eigen manier spannend uit omdat het erg onheilspellend is, maar ook omdat het anders is. Burns gebruikt zijn concept naar behoren en weet veel uit de elementen te persen die hij heeft op het vlak van horror.

Verder ook best aardig geacteerd ondanks dat de personages waarschijnlijk iets te onrealistisch aanvoelen voor de setting waarin ze zich bevinden. Niet alle gesprekken voelen bepaald logisch aan en dat gaat eerder storen als je jezelf in een dergelijke setting plaatst als Come True. Visueel ben ik wel lovend. Uitstekende cinematografie en een gevoel voor ritme. Heb er eigenlijk niets op aan te merken.

Jammer alleen dat het je redelijk koud laat buiten dat het sfeervol was. De finale is toch niet echt waar je als kijker op zit te hopen en het einde voelt net wat te gehaast aan, verder heeft Burns weer een aparte en soms akelige film geregisseerd. Hopen dat hij deze kwaliteit vast kan houden en wellicht kan verbeteren op het gebied van wow-factor, want het talent zit er zeker in.

Scott Burns weet weliswaar een onheilspellende sfeer op te roepen in deze aanvankelijk intrigerende, maar uiteindelijk ronduit teleurstellende psychologische thriller waarin een jonge vrouw [Julis Sarah Stone] zich door twee jonge wetenschappers [Landon Liboiron, Carlee Ryaki] laat onderwerpen aan een serie experimenten in de hoop inzicht te krijgen in haar slaapproblemen en mogelijk een oplossing daarvoor te vinden. Veel fraai vormgegeven droomsequenties dus, voorzien van een sinistere muzikale score, maar het leidt nergens toe. Ergst van allemaal: de verrassende slottwist. Een enorme afknapper.

Wauw.

Come True is een dromerige trip die je meesleept en nooit een moment loslaat.

Sarah is een tiener die van huis is weggelopen en iedere nacht slaapt ze op het lokale speelplein. Wanneer ze een beter alternatief vindt in een slaapkliniek gaat ze graag het onderzoek aan. Naarmate het onderzoek vordert wordt de lijn tussen droom en werkelijkheid steeds vager en vager. Dit is zo zoveel als ik zelf kan uitleggen bij de synopsis aangezien het allerlaatste shot de film een heel ander perspectief geeft. Het is zo moeilijk om eromheen te praten, dus ik zal er niet verder op ingaan.

Maar wat een fantastische ervaring. Ik zou een van mijn nieren willen afstaan om dit in de cinema te mogen aanschouwen. De regisseur weet duidelijk wat hij doet en is kennelijk een grote fan van het sci-fi horrorgenre. Er zijn namelijk erg veel referenties naar andere films die subtiel passeren. Het camerawerk is werkelijk subliem. Lange tracking shots, af en toe een van die fantastische zoom shots van weleer, sfeervol kleurenpalet,... Ik kan blijven doorgaan. De droomscènes kruipen onder je huid en bevatten regelmatig erg vreemde taferelen die me lang zullen bijblijven. Scènes daarbuiten voelen nochtans ook erg dromerig aan. Dit alles wordt perfect aangevuld door de score van de regisseur zelf. Als ik me niet vergis is heel de film auditief begeleid. De lange synths en spookachtige vocals brengen je bijna in trance.

De kritiek op het einde snap ik niet goed. Volgens velen komt het goedkoop over en is het een grote cop-out. In mijn mening is het net een goede reden om de film te herzien met het laatste shot in het achterhoofd. Dit is zeker en vast iets wat ik zal doen, samen met mijn man. Ik wil hem deze trip niet ontzeggen.

4,5*

Teleurstelling alom gezien het intrigerend plot en de sfeervolle uitwerking qua muziekscore en onheilspellende droomsequenties. Maar helaas is het verhaal niet te verteren en dat begin je na een uur pas door te krijgen en je af te vragen waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken. En toch wil je de film dan nog het voordeel van de twijfel geven want de film weet je nieuwsgierigheid blijvend te prikken. Maar het leidt naar niks want alles lijkt gewoon een dromerige trip, meer kan je er niet van maken. Het slot, tja het past uiteindelijk wel bij de film want heel de opzet en uitwerking begon onverklaarbaar te worden. 4/10

Een groep wetenschappers slaagt erin een oude fantasie waar te maken. Door hersengolven om te zetten in visuele signalenis maken ze de dromen van enkele proefpersonen zichtbaar op een scherm. Er komen verschillende slaapstoornissen in voor: insomnia, somnambulisme en hypnagoge hallucinaties – waanbeelden in een toestand van halfslaap.

De vier bedrijven hebben jungiaanse archetypen als titel. De schaduw – het verborgen gedeelte van iemands bewustzijn – is het duidelijkst aanwezig in de dromen van Sarah. Het feit dat meerdere proefpersonen over hetzelfde dromen, wijst op het bestaan van een collectief onderbewustzijn.

Er zijn verwijzingen naar sciencefiction- en horrorklassiekers: affiches, boeken, bijnamen. Een onderzoeker draagt dezelfde bril als George A. Romero. De muziek van Electric Youth en Pilotpriest – een pseudoniem van de regisseur – gebruikt bedwelmende synthesizerklanken in een retrostijl die het gevoel versterkt van één lange droomervaring.