Come True (2020)

Scott Burns weet weliswaar een onheilspellende sfeer op te roepen in deze aanvankelijk intrigerende, maar uiteindelijk ronduit teleurstellende psychologische thriller waarin een jonge vrouw [Julis Sarah Stone] zich door twee jonge wetenschappers [Landon Liboiron, Carlee Ryaki] laat onderwerpen aan een serie experimenten in de hoop inzicht te krijgen in haar slaapproblemen en mogelijk een oplossing daarvoor te vinden. Veel fraai vormgegeven droomsequenties dus, voorzien van een sinistere muzikale score, maar het leidt nergens toe. Ergst van allemaal: de verrassende slottwist. Een enorme afknapper.

Uitermate saaie B film. En een twist op het eind die we al zo vaak hebben gezien. Continue van hetzelfde, weinig innovatie, en acteurs om in slaap van te vallen.

Niet echt goed en niet echt slecht, leuk voor een keer.

Wauw.

Come True is een dromerige trip die je meesleept en nooit een moment loslaat.

Sarah is een tiener die van huis is weggelopen en iedere nacht slaapt ze op het lokale speelplein. Wanneer ze een beter alternatief vindt in een slaapkliniek gaat ze graag het onderzoek aan. Naarmate het onderzoek vordert wordt de lijn tussen droom en werkelijkheid steeds vager en vager. Dit is zo zoveel als ik zelf kan uitleggen bij de synopsis aangezien het allerlaatste shot de film een heel ander perspectief geeft. Het is zo moeilijk om eromheen te praten, dus ik zal er niet verder op ingaan.

Maar wat een fantastische ervaring. Ik zou een van mijn nieren willen afstaan om dit in de cinema te mogen aanschouwen. De regisseur weet duidelijk wat hij doet en is kennelijk een grote fan van het sci-fi horrorgenre. Er zijn namelijk erg veel referenties naar andere films die subtiel passeren. Het camerawerk is werkelijk subliem. Lange tracking shots, af en toe een van die fantastische zoom shots van weleer, sfeervol kleurenpalet,... Ik kan blijven doorgaan. De droomscènes kruipen onder je huid en bevatten regelmatig erg vreemde taferelen die me lang zullen bijblijven. Scènes daarbuiten voelen nochtans ook erg dromerig aan. Dit alles wordt perfect aangevuld door de score van de regisseur zelf. Als ik me niet vergis is heel de film auditief begeleid. De lange synths en spookachtige vocals brengen je bijna in trance.

De kritiek op het einde snap ik niet goed. Volgens velen komt het goedkoop over en is het een grote cop-out. In mijn mening is het net een goede reden om de film te herzien met het laatste shot in het achterhoofd. Dit is zeker en vast iets wat ik zal doen, samen met mijn man. Ik wil hem deze trip niet ontzeggen.

4,5*

Muziek in deze film prima te.gebtuiken voor meditatie of iets anders slaapverwekkends. Verder niets positiefs te melden.

Wat voor een domme film!!! SAAI!!! enkel maar sarah die slaapt,... En er word er niets over gezegd... Pfff!!!

Teleurstelling alom gezien het intrigerend plot en de sfeervolle uitwerking qua muziekscore en onheilspellende droomsequenties. Maar helaas is het verhaal niet te verteren en dat begin je na een uur pas door te krijgen en je af te vragen waar ben ik in hemelsnaam naar aan het kijken. En toch wil je de film dan nog het voordeel van de twijfel geven want de film weet je nieuwsgierigheid blijvend te prikken. Maar het leidt naar niks want alles lijkt gewoon een dromerige trip, meer kan je er niet van maken. Het slot, tja het past uiteindelijk wel bij de film want heel de opzet en uitwerking begon onverklaarbaar te worden. 4/10

Een onverwacht pareltje. Je ziet gelijk al dat de film stijl heeft zoals horrorfilms dat vaak niet hebben. En hoewel de traagheid van de film zeker niet iedereen zal aanspreken vond ik het helemaal in dienst staan van de dromerige sfeer. De cinematografie en synth-score zijn hypnotiserend mooi. Belangrijker nog is dat ik de mystiek van de film heel pakkend is. Wetenschappers die dromen kunnen visualiseren is een waanzinnig leuk idee voor een film, ook door de relatief nuchtere aanpak. Je bent eigenlijk net zo nieuwsgierig als de wetenschappers in de film zijn. Het deed me ook een beetje denken aan scifi-horror van dit soort uit de jaren tachtig of negentig. Iemand als Cronenberg had dit kunnen maken.

De pretentieuze hoofdstukindeling had Burns overigens wel weg mogen laten, en de onthulling op het einde dat Sara al die tijd in een coma heeft gelegen is niet alleen waanzinnig dom en teleurstellend banaal, maar ook nog eens totaal onnodig. Het verpest de film niet voor mij, maar ik kan me voorstellen dat niet iedereen er zo over denkt.

Een groep wetenschappers slaagt erin een oude fantasie waar te maken. Door hersengolven om te zetten in visuele signalenis maken ze de dromen van enkele proefpersonen zichtbaar op een scherm. Er komen verschillende slaapstoornissen in voor: insomnia, somnambulisme en hypnagoge hallucinaties – waanbeelden in een toestand van halfslaap.

De vier bedrijven hebben jungiaanse archetypen als titel. De schaduw – het verborgen gedeelte van iemands bewustzijn – is het duidelijkst aanwezig in de dromen van Sarah. Het feit dat meerdere proefpersonen over hetzelfde dromen, wijst op het bestaan van een collectief onderbewustzijn.

Er zijn verwijzingen naar sciencefiction- en horrorklassiekers: affiches, boeken, bijnamen. Een onderzoeker draagt dezelfde bril als George A. Romero. De muziek van Electric Youth en Pilotpriest – een pseudoniem van de regisseur – gebruikt bedwelmende synthesizerklanken in een retrostijl die het gevoel versterkt van één lange droomervaring.