Rifkin's Festival (2020)

Goed geregisseerd en - zoals altijd - prachtig in beeld gebracht door Vittorio Storaro, maar Woody Allens scenario wijst erop dat hij tot weinig meer in staat is dan het herkauwen van ideeën. In deze romantische komedie levert dat een aantal wisselvallige persiflages op van arthouse-klassiekers van Welles, Godard, Truffaut, Lelouch, Fellini (met een scheut Pasolini), Buñuel en natuurlijk Allens grote voorbeeld Ingmar Bergman.

Mort Rifkin [Wallace Shawn] is een New Yorkse filmdocent die al jarenlang tevergeefs probeert een literair meesterwerk te produceren. Zijn aanzienlijk jongere vrouw Sue [Gina Gershon] doet de PR voor regisseur Philippe [Louis Garrell] tijdens het filmfestival van San Sebastian en Mort vergezelt haar op die reis. Alleen Philippes filmsmaak is voor Mort al genoeg reden om hem niet te kunnen uitstaan, maar Sue lijkt alles wat haar cliënt doet geweldig te vinden. Wanneer Mort last krijgt van vreemde nachtmerries (scènes uit arthouseklassiekers met een twist en met Mort in de hoofdrol) en pijn zijn borst, krijgt hij de tip een afspraak te maken met Dr. Jo Rojas [Elena Anaya]. Daar is Mort zo van gecharmeerd dat hij er alles aan doet om een date met haar te krijgen.

De dialogen zijn zo nu en dan geestig en de Bergman-persiflages zijn komische hoogtepunten, maar net als de Allenfilms van de afgelopen jaren is er weinig diepgang en kabbelt het rustig voort naar het weinig opzienbarende einde. Hier en daar goed voor een gniffel, maar misschien zou Allen eens iets langer de tijd moeten nemen voor zijn volgende scenario.

Weinig bijzonders deze laatste film van Woody Allen of het moet zijn de best wel geslaagde verwijzingen naar filmklassiekers zoals Tystnaden en Det Sjunde Inseglet van Bergman, El Angel Exterminador van Buñuel, 8½ van Fellini etc. Soms leek het wel of ik naar een filmquiz zat te kijken zoals. "Raad eens naar welke films Woody Allen verwijst". Verder moet er wel bij gezegd worden dat Woody een volhouder is zeker gezien zijn leeftijd. Elke keer denk ik dat ik naar zijn laatste film zit te kijken.

3,0*

Hele matige Allen. Wederom fijn zomers warm camerawerk, sfeervol en een lichte toon ook met die muziek. Maar inhoudelijk niets boeiend. Er wordt nogal gestrooid met allerlei namen en films van weleer, maar hst is eerder interessantdoenerij dan dat het echt in de film past. Alsof Allen nog een en ander wilde zeggen, en dan maar dit in de film heeft gestopt om de toch redelijk korte speelduur vol te krijgen. Bovenal is Shawn bloedirritant. Een versie van Allen zelf speelt hij, maar hij wekt dus vooral irritatie op. Dan blijft er weinig over. 1,5*.

Goeie film over een man die met zijn vrouw naar een filmfestival gaat omdat ze daar werk heeft. Een simpel plotje, maar met fijne dialogen en hier en daar redelijk meta met kleine odes aan voornamelijk klassiekers van de Europese cinema. Genoeg mooie plaatjes van het zonnige San Sebastian en Wallace Shawn fungeert prima als een stand-in voor Woody Allen. Een kleine 3.5 sterren.

Rifkin's Festival is een aangename, kalme film gefilmd in en rond het sfeervolle San Sebastian.

Wallace Shawn vind ik altijd wel een grappige acteur, met dat maffe voorkomen en die kenmerkende stem.

Een acteur die goed past in het Woody Allen universum.

Wallace Shawn is overigens wel wat aan de oude kant om nog in zo'n romantisch verhaaltje iets (platonisch) te krijgen met de mooie Elena Anaya. Woody Allen refereert in zwart-wit droomsequenties veel naar Fellini en Bergman. Er zijn genoeg herkenpunten voor de filmfanaat.

Het verhaal legt iets te veel nadruk op de (bijna onherkenbare) Gina Gershon en haar obsessie voor Louis Garrel. Dat begon me op een gegeven moment te irriteren.

Na Blue Jasmine (2013) grossiert Woody Allen in 'tussendoor' films; luchtige 'niets aan de hand' Woody Allen formulefilms. Films die zeker nog wel vermaken, maar erg origineel of hoogstaand is het niet meer.

Ook Rifkin's Festival valt binnen die categorie.

Toch is deze zonnige Europese Woody Allen met een vakantiesfeer leuk om eens te zien.

Hosanna in den hoge! Wat ben ik blij dat die verrukkelijke Wallace Shawn eindelijk eens de hoofdrol in een langspeelfilm te pakken heeft! Ik kan met de beste wil van de wereld niet begrijpen hoe mensen Shawn ‘irritant’ kunnen noemen, dit innemend Jiddisch molletje wil je toch gewoon meteen als huisdier adopteren? Nu, laten we wel wezen: deze castingkeuze is puur ingegeven door noodzaak. Aangezien steracteurs Allen mijden als de pest, moet de brave man beroep doen op zijn Upper West Side vriendjes die normaal enkel mogen opdraaien voor een bijrol. Ook de locatie werd Allen opgedrongen, aangezien hij nu eenmaal enkel funding in Spanje vond en in functie hiervan het scenario schreef, wat ik een beetje sneu vind, aangezien ik steeds vermoed dat Allen eigenlijk nauwelijks van het Europese continent houdt. Van Europese cinema houdt hij allicht wel, vandaar dat het een goede keuze was om de film op het filmfestival van San Sebastian te draaien. Dat leidt natuurlijk tot wat ergerlijke oude mannen humor, m.n. die gezapige Bergman/Godard/Truffaut vignettes met een heel hoog Scary Movie gehalte. Maar eigenlijk houden we toch net van Allen omwille van dat soort knulligheid? Bovendien is het toch een amusante vaststelling hoe onuitstaanbare millenial snotneuzen (hier verpersoonlijkt door het personage van Garrel) vanuit een soort omgekeerd snobisme John Ford en Howard Hawks ophemelen en de vernieuwende cinema van weleer (Resnais, Antonioni en consorten) wegzetten als iets voor boomers. Dat het personage van Wallace Claude Lelouch in één souffle noemt met Godard en Truffaut is veelzeggend, al vrees ik dat Allen daar zelf niet de humor van inziet. De zomerse digressies zijn echter weinig verheffend en Allens ‘lofzang’ op de Spaanse levensstijl is wederom weinig oprecht. Rifkin’s Festival wordt, net als zijn andere Europese omzwervingen, gekenmerkt door een soort pseudo bon vivant-kleinburgerlijkheid: mooie natuur, kasseien straatjes, een lekker wijntje… Terwijl Allen natuurlijk liever in z’n pyjama met een chilidog en een Budweiser naar de Mets game kijkt! Ook Shawn is echt zo een New Yorks fossiel met de Big Apple in z’n poriën en ik had veel liever de New Yorkse escapades van Mort Rifkin (heerlijke naam toch?) gezien. Rondgehang in deli's en bemoeizieke tantes die overal kwaaltjes zien, dat soort dingen. Het postmoderne onbehagen van het fin-de-carrière meesterwerk Rainy Day in New York heeft bovendien aangetoond dat Allens blik op New York evolueert (itt tot dat starre, postkaart-achtig idealiseren van Europees nep-hedonisme) en niemand zou beter zijn dan dat wandelend anachronisme van een Shawn om te vertolken hoe een onbeholpen schlemiel zijn plaats zoekt in de laatkapitalistische mastodont van New York anno 2021. In plaats daarvan zien we een Shawn die wat verloren loopt daar aan de Golf van BiskajeIk en zo buiten zijn comfort zone is dat hij warempel vergeet om een affaire te hebben. Een triest unicum in het werk van Allen!

Allen blijft maar productief met de laatste tijd vooral weinig beklijvende niemendalletjes,

zoals ook deze film. Maar het blijven films die prettig wegkijken met vooral qua dialogen

typische Allen films. De droomsequenties zijn mooi, maar is het verder tamelijk vrijblijvend

met de gebruikelijke tobberijen in de relationele sfeer waarbij het personage van hoofdrolspeler

Wallace Shawn zelfs lichtelijke overeenkomsten vertoont met veel rollen van Allen zelf. Een

intellectueel met (Lichtelijk) nerveuze trekjes.

Zag overigens naast werk van Bergman en Fellini, Allen ook citeren uit de film El Angel

Exterminador van Bunuel, die evenals Fellini en Bergman ook in dialoog aan de orde

komt. Lang geleden verwees Allen in Stardust Memories trouwens ook volop naar films

van Fellini.

De grappigste rol is voor Sergi Lopez als de kunstschilder Paco vooral dan in de scene

waarin hij betrapt wordt in zijn woonst/atelier in bed met een model door zijn geliefde

waar de ook aanwezige Shawn een oogje op heeft. Helaas heeft de film verder vooral

een voortkabbelend karakter zonder dat je je evenwel verveelt. Dat zal dan toch wel nog

altijd de klasse van Allen zijn, met de frisse dialogen.

Amusant.

Degelijke Woody Allen-film, handig geholpen door Wallace Shawn die de gekende neurotische hoofdrol vertolkt alsof hij Allen zelf is. Hij past perfect in zijn rol. Het maakt dat al de rest aan die kapstok kan hangen en z'n ding doen: de locatie, het zomerse sfeertje, de ongeïnteresseerde Gina Gershon en de sympathieke Elena Anaya. Grootse cinema vind ik het niet, maar het is wel een aangenaam kijkstuk.

3

Woody Allen wordt eind deze maand 90, en is nog altijd niet van plan met pensioen te gaan- een nieuwe film in Spanje is in de maak, als hij ten minste de financiering rond krijgt.
Nu zijn zijn laatste films nogal luchtige tussendoortjes, ik vind ze altijd wel de moeite waard, en Rifkin's Festival vind ik zelfs een van zijn leukste films in jaren. Geen idee waarom hij hier zo laag scoort eigenlijk.

Wallace Shawn is prima als Woody's alter ego, ik mag hem sowieso graag zien vanwege zijn sympathieke, wat koddige voorkomen. De setting van het filmfestival van San Sebastian werkt ook, en hoewel niet al te subtiel vond ik Garrel als 'briljante' regisseur best grappig. Het hart van de film wordt gevormd door de onhandige romance/vriendschap met de knappe Elena Anaya, en dat vond ik verrassend leuk uitgewerkt. Fijn toch om op je oude dag een leuke dokter te ontmoeten en Spaanse uitstapjes te maken, al is het maar voor een dag of twee. En oude man Allen snapt gelukkig dat de dokter de romantische gevoelens niet kan beantwoorden, de peinzende blik ten spijt.

Als bonus heeft de film nog een leuk raadspelletje voor de cinefiel met allerlei quotes/dromen uit bekende films. Moest wel lachen hoe in de Persona-droom de actrices opeens Zweeds beginnen te praten.