Pig (2021)

Na een hoop routinematig prullen laat Cage eindelijk weer eens zien dat het talent waarmee hij ooit een Oscar won niet is vergaan. Hij maakt indruk als een kluizenaar die zichzelf onderhoudt door met een speciaal getraind varken te jagen op truffels. Wanneer zijn varken spoorloos verdwijnt is hij vastbesloten het beest terug te vinden. Zijn zoektocht brengt hem voor het eerst in 15 jaar terug in de stad die hij lange tijd voorgoed hoopte te verlaten en waar hij noodgedwongen oog in oog komt te staan met het verleden dat hij definitief achter zich dacht te hebben gelaten. Hoewel het scenario een paar intrigerende ideeën bevat is het Cage die dit naar een hoger plan tilt met zijn beste werk in jaren. Het is jammer dat het verhaal uiteindelijk minder om het lijf heeft dan je lange tijd denkt... en hoopt.

Nicolas Cage wordt al jaren door vermoedelijk het Oscar-minnende publiek verguist, dat hij niet meer zo goed zou zijn! Dit komt ook omdat men de acteur alleen zagen in nichefilms die te bizar of ...ja soms ook gewoon slecht waren. Voor hen laat Cage even zien dat nog hij steeds kan acteren als de beste! Helaas waggelt dit varkentje verder ergens tussen braafheid en middelmatigheid. Het biedt noch een bevredigende ervaring, noch is het een complete verspilling van tijd maar laat veel te wensen over...Tja in stille sombere 90 minuten zie je twee mannen van de ene locatie naar de andere gaan. Cage speelt de teruggetrokken (voor redenen die aan het einde van de film niet worden opgehelderd) eenling Robin, die net als John Wick of een van de vele andere rotzooi-niet mij-of-mijn-spullen-films, op zoek gaat naar zijn gestolen varken. Echter in de wereld van, chef-koks, sous-chefs, chique restaurants en hun eigenaren en de leveranciers gaat alles er beschaaft aan toe! Breken doen ze niet door fysiek te martelen maar door ze eraan te herinneren dat ze van een Engelse pub droomde of ze serveren een diner? Alleen het subplot van een ondergrondse vechtclub voor restaurant-personeel viel hierbij dan iets uit de toon? De spontane freak (met een reeks vaardigheden) die een sterke Cage speelt mag in elke scène misschien nog zo sympathiek zijn uiteindelijk is het niet genoeg om veel om te geven.

"De buitengewoon mooie verhalende en filmische eenvoud, die "Pig" schijnbaar bezit, dragen enorm bij aan de onverwacht uitstekende overdracht van een zowel werkelijk overweldigende als meeslepende golf van visuele esthetische schoonheid en rust. De film concentreert zich hierdoor ook meer op de sfeer als de oprechte emoties van zijn hoofdpersonen, maar is gelukkig niet overdreven overvloedig met geweld. Hierdoor kan de film worden beschouwd als een verrassend mooie en onberispelijk uitgevoerde Independent dramafilm."

Een nette 8,4/10.

Cage is subliem in dit ingetogen, rustig vertelde verhaal over een kluizenaar die zijn geliefde varken terug wil hebben nadat deze is gestolen.De plot klinkt als een absurde variant op de John Wick-aktiefilms, maar al snel blijkt dat we hier met iets totaal anders te maken hebben. Er valt wellicht niet heel veel te beleven, maar de zorgvuldig opgebouwde sfeer is raak, de personages mooi uitgewerkt en de dialogen subliem. De meest indrukwekkende scene bevindt zich halverwege de film, wanneer Cage en Alex Wolff gaan lunchen in een exclusief restaurant. Wat zich daar afspeelt... kippevel.

Saai, saai, ja en saai, traag, nietszeggende, euhm "film"...Pure waste of time...Cage, ga op pensioen man...

Mooie, rustige en sfeervolle film. Veel meer drama dan thriller. 'Nicolas Cage as the pigwhisperer': eindelijk weer eens rol die bij hem past. Hij zal langzaam beseffen dat zijn 'Con Air' tijd voorbij is. Het plot is in ieder geval boeiend. Het volgens de omschrijving 'afrekenen met zijn verleden' vind ik iets te ver gezocht. Ik vond het meer een ophalen van herinneringen uit zijn vorige leven als 'Gordon Ramsey'. Interessante film met een paar goed gekozen klassieke muziekstukken. Jammer dat op het stukje over de moeder van Amir niet wat dieper in is gegaan.

Tja film over een kluizenaar die terug moet naar het drukke leven dat hij achterliet op zijn varkentje op te halen. Je zit inderdaad naar een kluizenaar te kijken dus qua acteren is dit prima. Maar dat wil niet zeggen dat he leuk is naar een trage kluizenaar te kijken. Hoe hij aan de puzzelstukjes komt om de volgende stap in het zoekproces te doen was me eigenlijk ook niet altijd duidelijk dus qua verhaal kraakt het ook.... En was je gezicht eens......

Ondanks het goede acteerwerk van Cage, die overigens toch al met een verwilderd uiterlijk

de hele film met een (o.a. met bloed) besmeurd gezicht rondloopt, een matige film. Cage

vind ik over het algemeen trouwens in de mindere (actie)films ook best wel redelijk acteren

waarin hij zich kennelijk als een vis in het water voelt. Evenals in de betere films van de

laatste tijd zoals Joe en Mandy, in Pig minder met de automatische piloot. Maar de film is

erg traag en sloom en het verhaal nogal pover en simpel. Het goede spel van Cage en

enkele er uit springende acteerscenes weten de film derhalve niet overeind te houden. De

insteek is natuurlijk niet onaardig en veelbelovend: Man wil zijn geliefde truffelvarken terug.

Het resultaat is uiteindelijk een vrij saaie film met hier en daar wat betere momenten.

Omdat hij anders durft te zijn dan de eenheidsworst van tegenwoordig ga je dit merkwaardig gevalletje wellicht wat overwaarderen, maar voor nu toch 3 en een 1/2 ster(bovengemiddeld). Lijkt me meer een komedie(met een script wat een Jim Carrey zou hebben kunnen afgewezen, als zijnde een parodie op John Wick), gebaseerd op een simpele grap(de liefde van een man voor zijn varken), wat echter zo serieus word gebracht dat je als kijker gaat denken dat dit inderdaad een drama/thriller is. Enorm intense rol van Cage die zijn rol uit Leaving Las Vegas evenaart en ook de tegenwoordig vaak opduikende Wolff laat eindelijk iets van zijn talent zien. Jammer wel dat regisseur Sarnoski het tempo van zijn vertelling zo laag houd. Zal best iets hebben bijgedragen aan het bizarre sfeertje, maar iets meer snelheid en creativiteit had best gemogen.

Nicolas Cage is zijn varken kwijt en probeert hem snauwend en grommend terug te vinden. Wat een saaie onzin zeg. Dit gaat toch nergens meer over, ook al doet Cage eindelijk weer eens moeite om fatsoenlijk te acteren in een film. Einde van deze korte review.

2*

Slaapverwekkende film die ook een speelduur van 30 minuten had kunnen hebben zonder aan kwaliteit in te leveren. Niet mijn ding.

Deze film toont aan dat Nicolas Cage –na een aantal missers– het acteren nog niet verleerd heeft. Ik vind het een misser dat het verleden van de truffelzoeker annex chef-kok tamelijk schimmig wordt gehouden. Het zal wel zo bedoeld zijn, maar ik vind dat toch wel jammer.

Het eerste deel van deze film beviel mij wel. Cage als halve caveman, de vriendschap met zijn varken, de sfeer. Maar dan wordt duidelijk dat er zo goed als niets substantieel op til staat en wordt het een erg flauwe, ja zelfs doodsaaie zit. De film is volledig in de schemering geschoten (zie de poster) waardoor de slaperigheid snel zijn intrede doet, zelfs op zondagnamiddag. Neen, dit was niet goed.

ik vond het een goeie film

het toont maar weer de band tussen mens en dier

Een erg ingetogen drama met niemand minder dan de man van de overacting (of dat wordt toch vaak zo gezegd), Nicholas Cage. Hier toont hij de andere kant van zijn kunnen. Echt zeer goed geacteerd. Ik ben onder de indruk. Jammer genoeg kan ik dat eigenlijk niet zeggen van het script. Er hangt een zeer grote vaagheid over de film en ik kan daar tot een bepaald niveau goed mee overweg maar je mist hier achtergrond en bonding tussen de personages. De film ademt op bepaalde momenten echt sfeer. Het begin had iets meer tijd moeten nemen met het varken. De connectie van de kijker en de band tussen Cage en het varken is amper gevormd of het varken wordt al gestolen. Toch een 3.5* door de speciale sfeer/muziek en Cage zijn uitstekende acteerwerk.

Ik wist dat het een ingetogen drama was, maar zó langzaam en onbevredigend had ik ook weer niet verwacht. Het voelde als een kortfilm die over 92 minuten was uitgesmeerd.

Misschien had ik deze beter thuis kunnen kijken. De film leende zich beter voor HDR + OLED dan voor het witte doek. Veel erg donkere beelden die in de bioscoop slechts een grijze waas leken.

De film begint visueel duister en veelbelovend met een kluizenaar en z’n truffelvarken in het bos maar met het verhaal dat zich dan ontwikkelt kan ik niet veel. De film is misschien postmodern dat het meer vragen oproept dan antwoorden geeft, zoals het idee dat de chefkok de maatschappij verlaat om het concept van lokaal voedsel nogal radicaal in de praktijk te brengen dat ook is. De gebeurtenissen, zoals de vechtclub voor restaurantpersoneel in de kelder, zijn vooral vreemd en niet op een interessante manier: je vraagt je slechts af waar het allemaal op slaat. Een diepere betekenis heb ik niet kunnen vinden. Rob is bovenal weer een typische byronic hero die de literatuur al sinds de 19de eeuw bevolkt en ook in de film bijkans vaste prik is geworden (van James Bond tot Rambo), maar daar blijft het ook bij in deze film: er zit geen goed verhaal bij. Het einde is ook vreemd en onbevredigend: waarom gelooft hij de maffiabaas als die zegt dat het varken dood is (en dacht hij nu dat hij de maffiabaas zou kunnen verleiden met zijn kookkunsten?). De film gaat zo uit als een nachtkaars terwijl het vantevoren ook al niet echt wist te ontbranden.

De film tart verwachtingen die hij zelf opbouwt, en is een genot en belevenis om te zien.

* Na een kwartier verwacht je een wraakfilm te gaan zien, waarin Nicolas Cage als bloedengel zal rondwaren. Niet dus. En dit patroon herhaalt zich tijdens de rest van de film: zal het nu dan gebeuren?

Heerlijk, want hiermee komt ook Nicholas Cage weer terug op aarde en kan hij afrekenen met het beeld dat zijn rollen de afgelopen tijd hebben opgeroepen.

* Allengs krijgt het leven van de kluizenaar diepgang, wanneer hij in Portland op diverse plekken zijn verleden opzoekt. Maar de puzzelstukjes vormen samen geen compleet beeld dat af is. Ze suggereren, passen soms, maar tonen tegelijkertijd leemten in het leven van de man.

* Mijlenver meen je seks, drugs en rock & roll te zien aankomen. Meen je... Op een paar serveersters na komt geen vrouw in beeld, het geweld beperkt zich tot 1 meppartij en de rock & roll is klassieke muziek (de eeuwige Lakmé van Delibes - zou verboden moeten worden).

* De titel verdwijnt na een kwartier al uit beeld... Maar gelukkig blijkt deze een dubbelganger te hebben in de persoon van Nicholas Cage.

* Zoals het een Amerikaanse film betaamt, eindigt deze met een bevrijdende apotheose waarna alle vragen zijn beantwoord. Nou, mooi niet.

Waarnaar heb ik dan gekeken? Naar een ingetogen Nicholas Cage die als oude man van het leven blijkt te hebben geleerd. Hoeveel films kunnen dit zeggen?

Mooie ingetogen film en eindelijk nog eens Cage in een respectabele film. Een mens zou haast vergeten na al die rommel dat hij dit ook kan, en hoe! De gehele film loopt hij rond met een bebloede kop. Eentje die letterlijk rood aanloopt, maar nooit ontploft. Cage geeft zijn karakter een menselijke en intrigerende invulling. Zijn relatie met zijn varken is aandoenlijk. Alleen jammer dat die laatste al snel van het scherm verdwijnt.

Interessant ook dat de film de weg inslaat van het culinaire eten. Die scène bvb met Derek in het restaurant vond ik geweldig. Het leek ook een morele les te bevatten rond het gejaagde leven en de externe in plaats van de intrinsieke motivatie wáárom je iets doet. Fijne contrasten ook in de film met Cage als holbewoner in een sterrenzaak, de klassieke muziek, de sportwagen, zijn verleden én het eetmaal op het einde van de film.

Hier en daar wat onlogische en onduidelijke scènes zoals the rumble in the basement of het einde waarbij hij wel erg snel genoegen neemt met de onthulling van de vader. Rob blijft tot het einde een vreemde mysterieuze man wiens verleden beetje bij beetje ontward wordt, maar niet geheel ontrafeld. Mooi!

Als je de synopsis leest die in wezenlijke zin draait om de zoektocht van een man naar zijn varkentje, zou je misschien verwachten dat de film een actie-thriller is. Helemaal als je ziet dat de hoofdrol wordt gespeeld door Nicolas Cage, die de laatste jaren bijna geen ander genre meer aandoet. De kijkers die een dergelijke film verwachten worden teleurgesteld. Pig is geen bloedige wraakfilm, maar een prachtig menselijk verhaal over liefde, verlies en rouw. Michael Sarnoski schept met zijn regiedebuut een roerend drama over een emotioneel aangeslagen man die vereenzaamd door het leven gaat.

Nicolas Cage is Rob die in de bossen van Oregon samen met zijn truffelvarken een sober leven leidt. Een rustig leven ver van de beschaving. Aan de vreedzame idylle komt een abrupt einde als het varkentje wordt gestolen. Het moment is kort maar krachtig. Het mensachtige gegil van het varkentje en het besef dat Rob alles kwijt is wat hem dierbaar is, zorgen voor huiveringen.

Het moment zorgt ook voor het begin van een fascinerende reis door de duistere restaurant-underground van Portland. Een reis die steeds meer licht werpt op het versluierde verleden van Rob. Een terugkerend issue is zijn afschuw voor mensen die in de oppervlakkigheid der dingen bivakkeren en een leven vol lucht leiden. Een schitterende scène is in dit opzicht een gesprek dat Rob voert met een chef-kok. De scène laat een magnifieke dialoog zien waarin de chef-kok wordt geconfronteerd met een verspild leven en de kijker prettig wordt geconfronteerd met de onbevangen integriteit van de protagonist..

Pig is een film met een rustige verteltrant. Het verhaal passeert subtiel en fijngevoelig. Het verhaal is eigenlijk niet eens zo belangrijk. Het is leuk om te volgen, maar is vooral een kapstok. Belangrijker is hetgeen de film wil uitdrukken. Een schone boodschap. Slechts enkele dingen in het leven zijn waardevol. Voor Rob tellen roem en geld niet. Voor hem telt alleen het varkentje en dat verlies laat zich met materiële zaken niet wegpoetsen. Dat klinkt misschien wat simpel, maar beeld en dialoog vangen dat gevoel heel prachtig en maken de simpele filosofie tot iets waardevols.

Nicolas Cage speelt zijn rol heel terughoudend. Dat is geheel in tegenstelling tot de waanzinnige personages die hij in films als Mandy of Color out of Space gestalte gaf. Hij speelt met nuances en weet zijn innerlijke pijn geloofwardig over te brengen. Fijne rol van Cage in een fijne film.

Varken, truffelzoeker en Cage !

Nicolas Cage is helemaal terug ! Heb het al eens aangegeven bij één van zijn betere films van de laatste tijd dat hij stilaan terug in goede of degelijke films zit. Vooral de periode 2012-2017 was een zwakke periode met veel slechte films. Sinds Mandy is er een opwaartse positieve trend waarbij de films met Cage beter of leuker zijn. Denk b.v. aan Color Out of Space, Running with the Devil en het crazy werkje Willy's Wonderland. En nu ook deze film vol dramatiek wat je van Cage eerst niet zou verwachten. Het verhaal is heel simpel en gaat over liefde, verlies en rouw. De film heeft een duidelijke boodschap en dat is dat er maar een paar waardevolle dingen in je leven zijn en dat is niet het materiële aspect. Cage brengt dit zeer geloofwaardig over. Sober, fijn filmpje ! 6,5/10

Pig is een fijn onderkoeld en zelfs intiem filmpje, met een sterke en subtiele Nicolas Cage in de hoofdrol. De premisse van de film leest als 'John Wick, maar dan met Cage en een varken', maar het is allesbehalve dat. Regisseur Sarnoski teugelt Cage in, en levert een heel beheerst werkje af, waar zeker tegen het einde de emotie in doorschemert. In de juiste mate, welteverstaan. Het ligt er allemaal niet dik bovenop, en Pig is bovendien een geweldig voorbeeld van show, don't tell. Er zijn geen ellenlange informatiestromen die aan de kijker worden opgedrongen; Sarnoski laat Cage en het verhaal voor zichzelf spreken, en de kijker krijgt veel ruimte om het zelf wat uit te puzzelen. De emotionele kern/boodschap van de film is best mooi, en wordt prachtig verwoord in de restaurantscène; We don't get a lot of things to really care about. Maar ook de laatste scènes raken de juiste snaar, en hoe eten en emoties met elkaar verstrengeld zijn is een geslaagde rode draad doorheen de film. Het is misschien simpel, maar juist daardoor effectief. Cage wordt overigens prima bijgestaan door een al even subtiel acterende Alex Wolff. Zijn personage lijkt in het begin zo'n stereotiep figuur, maar ook dat wordt ondersteboven gedraaid. En zo is Pig uiteindelijk een verfrissende deconstructie van de revenge flick. 3.5*.

Goeie film over een man die afgelegen in de bossen woont samen met zijn truffelzoekende varken. Een boeiend hoofdpersonage die hier behoorlijk ingetogen wordt neergezet door Nicolas Cage. De film heeft een aangenaam rustig tempo en een aantal goeie scenes (ook al is het als geheel niet overal even goed uitgewerkt).

Pig een film die het eens op een andere manier brengt dan dat wat je altijd hebt voorgeschoteld gekregen. Levenslessen en passie brengen een man tot waar die nu is. Eens wat anders dan simpelweg wat vuistenwerk of een dans aan kogels. Ik vond het zeer sfeervol en delicaat. Cage kan dit als geen ander. Die man zou niet voor minder moeten gaan. Excellente film.

Cage is echt ontzettend goed bezig de laatste tijd. Wist vooraf niks van deze film. Behalve dan dat Cage samen met z’n varkentje naar truffels zocht.

Wat een heerlijke verrassing was dit! Spannend, ontroerend en geestig. Zal er dan ook niks van verklappen over deze culinaire John Wick film.

4,5*

Truffelthriller.

De altijd actieve Nicolas Cage duikt op in van alles en nog wat. Meestal zijn dat clichématige actiefilms waar hij het maar nipt beter doet dan zijn vakgenoot Bruce Willis, die eveneens de succesvolle jaren al enige decennia geleden achter zich liet. Het voordeel van Cage zijn enorme werkethos is dat hij af en toe ook opdraaft in een pareltje. Als is Pig eerlijk gezegd niet gelijk een meesterwerk, het is evengoed een verademing in het oeuvre van de acteur en een welkome afwisseling in het land der cinema.

De rol van getergde truffeljager wiens metgezel - een lief varken - wordt ontvoerd lijkt de acteur op het lijf geschreven. Een man van weinig woorden die enkel boos kan kijken klinkt simpeler dan gedacht. Bij Cage geloof je het direct. Het verhaal is oersimpel en kent een vleug mystiek omdat het verleden van het hoofdpersonage langzaam ontrafeld wordt. Er presenteert zich een rustig en ontroerend drama aan de kijker, dat vooral weet te werken door de thriller-insteek. Enige droge humor helpt, maar sommige elementen worden overdreven.

***

Met dank aan The Searchers voor het recensie-exemplaar.

Nicolas Cage in zijn 100e filmrol (inclusief stemrollen). De acteur maakt dan ook zeer veel films, maar de laatste jaren zitten er tussen al dat bandwerk ook meer en meer interessante titels bij. Waaronder deze Pig. Michael Sarnoski maakt zijn debuut met een vrij laag budget. Des te opvallend dat Cage in zo'n kleine film met een onbekende regisseur toch alles geeft en de film zonder twijfel mee omhoog tilt.

Pig kent de nodige intriges, maar is vooral een karakterfilm. Het komt over als een wraakfilm en even leek het de richting van een indie John Wick te worden. Maar het gaat de hele andere kant op en wordt vooral een karakterfilm. Maar met de nodige intriges en zeer sfeervol. Heerlijke film!

Dit was nog een aangename verrassing met Nicolas Cage. De laatste films met hem zijn meestal nogal speciaal, maar dit keer was het een ingetogen film.

Het verhaal is nochtans eenvoudig, maar weet toch te boeien. De cast deed het uitstekend!

Vond het de moeite om gezien te hebben.

Over de schoonheid van minimalisme

Dat smaak persoonlijk is, is een onomstotelijk feit. Pig lijkt overwegend positieve reacties te ontvangen (al valt dat hier op moviemeter behoorlijk mee), maar ik kan mij totaal niet vinden in alle positieve geluiden. Het feit dat Nicolas Cage hier wel degelijk een ander soortig rol neer durft te zetten als in de meeste van zijn films, verandert hier weinig aan voor mij.

Allereerst probeert de regisseur te geforceerd een indiesausje over het verhaal heen te gieten, waarmee hij iets te gretig met de hoeveelheid is geweest. Cage, die de hele film met dezelfde smerige kleren en bebloede kop rond blijft lopen zodat je absoluut niet kan vergeten welke lijdzame weg hij bewandeld heeft, en nog steeds aan het bewandelen is. Inclusief talloze shots van zijn getormenteerde gezicht. Maar, tegelijkertijd heeft hij zijn omgeving wel een aantal levenslessen bij te brengen die door middel van een aantal geforceerde, vaak slaapverwekkende langdradige dialogen, aan de kijker gepresenteerd worden. Die vaak ook nog eens eenzijdig zijn, want heel vaak trekt Rob zijn bek niet open. Daarnaast viel een gebeurtenis van een soort Fight Club voor horecapersoneel compleet uit de toon met de rest van het verhaal. Dit voelde enorm misplaatst aan, alsof de regisseur geforceerd toch wat sensatie in het verhaal wilde stoppen terwijl hij overduidelijk een Indie Drama aan zijn publiek wil presenteren.

Wat Pig mijns inziens een stuk interessanter had gemaakt was een kijkje in het leven van Rob, voordat hij in een hutje in de bossen met zijn varken leefde. Dit had mij geholpen om meer betrokken en geïnvesteerd in het verhaal te raken, en in zijn personage. Want voldoende potentie is er zeker. Nu was dit met name een veel te lange zit in de zoektocht naar een varken met allerlei omwegen, die mij daadwerkelijk geen ene truffel kon interesseren.

2,0*

Zojuist gezien, niet een film met actie, alles over zijn Pig die is gestolen en niet meer zal terug komen.
Niet echt een film dat je zegt wow, wat een goede film en een tevreden einde, nee niet van dit, helaas geen goede film van Nicolas.