Hot Gimmick: Girl Meets Boy (2019)

Soms erg mooi geschoten, zeker in het tweede uur met meer nachtscènes. Dromerig, fijne kleurtjes en overdag prettig belicht en soms met fijne pastelblauwe skylines of een paars-roze zonsondergang. Mar de inhoud boeide me minder. Melodramatisch geacteerd en met handelingen en gedachten die ik niet kon volgen. Beetje vaag hoe men met elkaar omging. En dan duren die 120 minuten echt lang. Ook de editing vond ik vervelend, snel en onnatuurlijk aanvoelend en met die handgehouden camera niet echt een goede combinatie. 2,5*.

Erg fijne Netflix original.

Van manga verfilmingen moet je meestal niet al te veel verwachten. Vaak zijn ze wel leuk, maar zelden écht speciaal, of er moet een grote regisseur achterzitten. Des te groter was deze verrassing, al helemaal omdat de film op een shoujo manga gebaseerd is (comics voor tienermeisjes).

De reacties van de "fans" zijn de ook duidelijk. De film wordt langs alle kanten neergesabeld, wie dan ook een simpel verhaaltje verwacht komt bedrogen uit. Yamato is slim genoeg om als jonge regisseuse optimaal gebruik te maken van de situatie. Budget + carte blanche betekent lekker je eigen zin doen. Hoeveel jonge regisseurs krijgen die kans?

Visueel ziet het er erg mooi uit, maar het is uiteindelijk de editing die het meest in het oog springt. Ook in de klankband trouwens, sommige conversaties lijken meer op een spervuur van klanken. Acteurs doen het ook goed, al blijft hun rol vaak eerder beperkt. Anderzijds zitten er ook wel een paar langere, ongeknipte tracking shots in, waaruit blijkt dat ze ook hun mannetje kunnen staan.

Niet dat je tegenhoudt deze film gewoon een keer op te zetten, staat op Netflix. Jammer dat beschikbaarheid toch niet het enige obstakel blijkt.

4.5* en een uitgebreide review

We zijn nu een paar maanden verder en het aantal stemmen, berichten en meningen blijft onder de 5. Erg magere belangstelling voor een degelijke film die aangeboden wordt op de populairste streamingsdienst. Pure arthouse is het allerminst al is het ook geen actieprent. Eerder een aangename coming-of-age van een tienermeisje dat worstelt met haar identiteit.

Een impulsief naïef meisje ook dat zich niet goed weet te gedragen met de tieners rondom haar die duidelijk van haar misbruik wensen te maken. Bij momenten visueel meer dan ok met divers kleurengebruik en flitsende beelden. Geen romantisch klef gedoe, integendeel. De film gaat wel wat dieper dan dat. Best wel wat verknipte tieners in de film. Beangstigend soms hoe ontspoord sommigen lijken op amoureus en seksueel vlak (ook in werkelijkheid liet ik me in één of ander artikel wijsmaken).

Visueel een erg mooie film die inderdaad sterk gemonteerd is. Maar op andere vlakken schiet de film toch wat tekort, met name wat het plot betreft wat gewoon te melodramatisch is. We krijgen heel wat voor de kiezen: meerdere jongens die misbruik (proberen te) maken van de naïeve hoofdpersone, die erg bezig is zichzelf te vinden, waarbij blijkt dat broer geadopteerd is, en met huwelijksperikelen van de voornamelijk afwezige ouders van sommige karakters. Veel navelstaarderij van de hoofdpersone, wat logisch is voor scholieren; het zal me zeker aangesproken hebben toen ik nog op school zat, maar nu staat het vrij ver van me af.

De stijl van de soundtrack is grotendeels aardig, al is het soms wat aanwezig, met name aan het begin en het einde, waar de karakters ook nogal (te) druk zijn. Wat jammer is, dat de melodieën die de revue passeren nogal clichématig zijn: Altijd is Kortjakje Ziek, Canon van Pachelbel, Für Elise van Beethoven. Dat doet toch wel afbreuk.

Goed, maar het visuele maakt veel goed, daar heb ik gewoon een zwak voor, waardoor ik op 3,5* uitkom.

Wauw.

Ik verwachtte eigenlijk gewoon een mooi romantisch filmpje met een beetje coming of age drama, maar dankzij de regie van Yamoto is dit echt heul veul meer dan dat. Zo lees ik hierboven wat kritiek op het melodramatische script, en hoewel ik die kritiek kan begrijpen is het de uitwerking van Yamoto die hier wat mij betreft het melodramatische script ruimschoots voorbij streeft.

Onderhond benoemde het al, maar de editing is echt waanzinnig en tilt deze film van mooi naar (klein) meesterwerk. Wel een beetje jammer dat zo'n review op YouTube dan weer 800K (!) views krijgt omdat ze de editing/camera veel te druk vond. Dat is dan ook direct het nadeel dat deze op Netflix staat.. want zo geeft Netflix haar 96% qua aanbeveling en mij 55% (!!). Nu hecht ik zelf 0,0 waarde aan zo'n Netflix recommendation, maar veel anderen doen dat wel en zo komt een film als deze al snel bij het "verkeerde" publiek terecht. Wellicht is het mijn ADD brein, maar deze zou best wel eens in mijn top 10 films met beste editing kunnen staan. Jammer dat het niet wat meer beloont wordt.

Naast de editing is ook de soundtrack erg fijn. Met name de variaties van Canon in D - Pachelbel en Fur Elise pasten goed bij de vibe van de film. Visueel overigens ook een erg knappe film (sneak peak), mooi kleurgebruik, beeldcompositie, en belichting. Vooral knap dat Yamoto dit 2 uur lang vol weet te houden. Zo had het einde bijvoorbeeld best wel trekkerig kunnen worden (film had prima een half uur eerder kunnen eindigen bijvoorbeeld), maar vanwege de visuele hoogstandjes (vooral de editing) blijft elk "extra" shot genieten geblazen.

Echt behoorlijk onder de indruk, dus als mensen nog twijfelen en vlotte editing kunnen waarderen, zou ik dit zeker een kans geven.

4.5*

Een aparte Japanse coming of age film.

Het is een wazige en filosofische film.

Over de liefde en romantiek en de zoek tocht hierin.

Als een jong meisje, die geeft om drie jongens.

Die allemaal een merkwaardige gebruiksaanwijzing hebben.

Een film met typische en wat merkwaardig filosofische dialogen,tussen de hoofdrol spelers.

De cast speelt best goed,.

De hoofdrol speelster Miona Hori is een sympathieke actrice hoe ze speelt.

Het verhaal is eenvoudig en de film is rommelig opgenomen wat het camera werk betreft.

Het is het type film waar je van moet houden.

Zelf vind ik het een aparte film en viel mij tegen.