His House (2020)

Dit is een film die 3x niks is

Waar gaat de film over?Ze komen aan in Engeland in een kapot huis en er zijn geesten , hallucinaties ,etc. En hun dochter is dood. Maar wat is het verhaal?

Vond dit wel een goede film. Hoe is het om vluchteling te zijn. Welke geesten uit je verleden achtervolgen je in een nieuwe onbekende wereld. En wat is de reden dat je nachtmerries hebt. Inderdaad geen film voor 16-jarige horrorfilm kijkers maar deze gaat wat dieper.

Aardig.

De film heeft niet helemaal de juiste balans gevonden. Zo is de horror wat voorspelbaar en is het vrij snel duidelijk dat hij worstelt met zijn verleden. Waardoor het mysterie niet echt aanwezig is. En het drama werkt ook niet ten volle. De film is wel sfeervol gedraaid, vooral de water/nachtmerrie scenes, en is de setting wel leuk gevonden. Maar ook daar had meer pijnlijke humor uit gehaald kunnen worden.

Zeker geen slechte film, maar mist een klein beetje meer durf.

3 sterren

Mwa.

Het is wel duidelijk waarom deze film wordt geprezen. His House vermengt namelijk maatschappelijke en vooral actuele onderwerpen in zijn verhaal die op het eerste gezicht een normale haunted house thriller lijkt te zijn. Dat doet het altijd wel goed bij de critics, en blijkbaar dus ook hier.

Mij overtuig je er alleen niet snel mee. His House had wel potentie, maar ik vond die onderwerpen niet echt tot hun recht komen. Een beetje makkelijk vooral en daarnaast te obvious. Al binnen een kwartier is de onthulling duidelijk als Mosaku een kastdeur opentrekt en een recreatie ziet van de pick-up met allemaal kinderen. Duidelijker kan je de clou bijna niet weggeven.

Toch blijft de film zich hardhandig aan de mysterie vastklampen door de clou erg laat uit de doeken te doen. Te laat als je het mij vraagt aangezien erg duidelijk was. Alles wat je daartussen krijgt is een relatief trage thriller met drama en horrorinvloeden. Uiteindelijk overlapt de drama de horror wat ook de reden is voor het drama/thriller genre op MM.

Sfeervol is het allemaal wel, visueel zitten er genoeg mooie beelden bij. Het huis is wat kaal ingericht, wat volgens mij ook de bedoeling was, maar de cinematografie is erg geslaagd. Jammer dat de scenes die meer richting horror/thriller gaan niet erg spannend zijn. Paar flauwe schrikmomenten die elkaar plots rap opvolgen om dan net als een rage als sneeuw onder de horizon te verdwijnen.

Acteerwerk is niet heel erg briljant. Sowieso erg storend wanneer er Engels wordt gesproken door de vluchtelingen maar zich wel vastklampen aan hun accent. Hele slechte acteerprestaties zitten er niet bij, maar ook te weinig goede waardoor je sowieso een element dat hard nodig is tekortkomt.

Als geheel had de film een voldoende bij mij gescoord vanwege de sfeervolle beelden hier en daar, maar de finale is wel een beetje teleurstellend. Flauw als Mosaku haar man te hulp schiet en die demon de keel doorsnijdt. Het is wat mij betreft vooral een brave uitweg die een verrassende uitkomst in de weg zit.

Enkele droom- en hallucinatiebeelden verraden een redelijk budget, maar als geheel is het toch wat matig. Sfeervol op bepaalde momenten, maar een clou die veel te duidelijk weggegeven wordt en te weinig spanning. De traagheid van de film gecombineerd met CGI-beelden gaat ook niet erg lekker. Daarom het nadeel van de twijfel en een 2,5* als score.

Geïntrigeerd geraakt door het nieuwsbericht hier op MM en hem daarom gisterenavond bekeken. De meningen in het filmtopic zijn al minder lovend. Zeker geen slechte film. Typische Netflix denk ik, veelbelovend, interessant plot, maar alles op een eind mosselen noch vis. His house is zowat een mix tussen drama en horror, met vooral de klemtoon op drama.

Wel interessant om het nieuwe leven van vluchtelingen te aanschouwen. Beroepsmatig heb ik ook lang met asielzoekers gewerkt en kan me hun gevoel best voor de geest halen. Je ziet de vertwijfeling in hun ogen wanneer ze aankomen in een kille afstandelijke samenleving. De vrouw verwoordt het mooi (in vraagvorm) of ze dankbaar moeten zijn met de kruimels die hen worden toegegooid.

De woning is afgrijselijk. De man maakt het door de gehuisveste demon nóg afgrijselijker. Sterke sfeerbeelden bij momenten. Ook prima camerahantering. Acteerwerk ook prima. Het plot omtrent de demon en horror kon misschien iets beter uitgewerkt worden. Einde bij deze ook bizar. Niets wereldschokkends, maar zeker degelijk.

Op een nieuwspagina las ik dat His House op een bekend internationaal forum hoog werd aangeprezen. Enkel 100% scores. Het verhaal sprak mij ook wel aan en de combinatie zorgde ervoor dat ik de film heb gestart.

Interessant verhaal, zeker ook om een dergelijke situatie van de weg die een asielzoeker moet afleggen wat meer te belichten. Maar wat een flop van een uitwerking. Ik hou sowieso niet van (horror)films die een zekere angst willen aanjagen door vanuit een bepaalde hoek te filmen en uit het niets een geest of whatever in beeld te laten verschijnen. Dat was leuk toen ik wat jonger was, nu vind ik het leuker om met een spanning en opbouw een verhaal uitgewerkt te zien. Maar ach, zo heeft ieder wel wensen en voorkeuren

Overigens was de film niet zozeer een horrorfilm. Ik snap wel dat het dit genre meekrijgt vanwege de schrik- en geest effecten.

Jammer, gemiste kans en bovendien vrij langdradig en teveel herhaling van hetzelfde.

0,5*

Regisseur Remi Weekes debuteert met een originele, oprecht enge en emotioneel aangrijpende film, die ook nog eens prachtig geschoten en uitstekend gespeeld is. De bijzonder naargeestige alledaagse setting draagt daarnaast absoluut bij aan de beklemmende sfeer. De plot ontvouwt zich rustig en bouwt doelgericht langzaam toe naar een ijzingwekkende climax. Een bijzonder knappe combinatie van horrorfilm en sociaal drama.

Een film die hoger verdient dan het gemiddelde hier, maar ook een film waarvan ik me voor kan stellen dat sommigen er (zeker gezien het horrorlabel) met verkeerde verwachtingen in stappen. Want ja, dat label begrijp ik wel gezien de vele geesten en vervloekingen die het uit Zuid-Soedan gevluchte echtpaar Bol en Rial achtervolgen, maar het is toch vooral een drama over vluchtelingen en oorlogstrauma's. En ook een vrij aardig drama, de film geeft een interessant kijkje in het leven van Bol en Rial die in een Engelse grauwe wijk terechtkomen. De trauma's van met name Bol die zich manifesteren als geesten uit het verleden wisten me ook wel te pakken; wel was ik wat minder overtuigd van de lange flashback naar Zuid-Soedan en de overtocht waarbij dan wel weer duidelijk wordt waar Bol zijn bovennatuurlijke kwelgeest aan te danken heeft. Een soort van Brits-Afrikaanse Under the Shadow (2016) , al beviel deze mij beter.

Boeiend.

Een vluchtelingendrama vermomd als een spookhuisfilm. Wat zou dat gaan worden?

Een stel weet uit de oorlog van Soedan te vluchten en vragen asiel aan in Engeland. Al snel krijg je te maken met de cynische bureaucraten... om nog maar te zwijgen over de achterstallige woning waar dit stel in geflikkerd wordt. Het is allang duidelijk; de Westerse regering heeft het niet zo op vluchtelingen.

Ze moeten er het beste van maken, en ze hebben tijd om te rouwen over hun overleden dochter, die de vlucht niet had overleefd. Maar al snel ontpopt deze film zich tot een typische spookhuisproject, met de nodige geesten en zelfs visioenen van het dode dochtertje van dien. Hoewel dit toch voor een hoop spanning zorgt, vond ik dit er, als het om zo'n thema gaat, wel iets teveel dik bovenop gelegd. Inmiddels weten we de hele Conjuring of Insidious handleiding wel...

Maar toch stoort het niet, mede omdat de film je telkens weer op het verkeerde spoor lijkt te zetten. Voornamelijk als de film zich ietsje meer richt op Soedan. Is het die vrouw eindelijk gelukt om te vluchten voor haar doordraaiende man? Is het iets anders... Nee, het is toch een flashback. Maar als vader met dochter van de moeder gescheiden raken, hoe komt het dan dat ze wel samen zijn in Engeland? En hier begint het te dagen...

...en pas een uur nadat ik de film had gezien viel het kwartje. Toch wel een sterke uitkomst. De poster is eigenlijk een spoiler.

En zo valt His House toch nog wel in een zeer goed vat, ondanks dat het spookgedeelte nogal standaard en afgezaagd overkomt. Knappe Netflix original.

4,0*

Zucht...weer zo'n vervelende film die maatschappelijk drama wil verpakken als horror. Het engste wat er in deze film gebeurd; Rial die verdwaalt tijdens een wandelingetje door het labyrint van steegjes en betonnen schuttingen in haar nieuwe wijk. Bij de aanwezige geesten lig het trauma en schuldgevoel er zo dik bovenop dat ik eerder met mijn ogen rolde dan dat het ergens eng werd. Daarnaast zijn het de standaard elementen, die nergens echt goed worden uitgevoerd. De verklaring dat het om een Apeth, een nachtheks, een spookachtig wezen dat voorkomt in de Zuid- Soedanese Dinka-folklore ging, kwam ook niet heel sterk uit de verf. En in de tweede helft verliest de film nog meer zijn tempo plus door de onthulling werd de film er nou ook niet echt sympathieker op. Nu was niet alles kommer en kwel het zag er soms best goed uit en Wunmi Mosaku (Lovecraft Country ) en Sope Dirisu (Gangs of London ) zijn prima acteurs. Nee deze op Sundance bewierookte spookhuisfilm blijkt niet veel meer te zijn dan een film voor mensen die eigenlijk niet zo van horror houden.

Peele-tergeist! En ik weet het, de naam Jordan Peele wordt nu al vermoeiend overal bijgehaald, zelfs als hij niets met de film te maken heeft. Dat was al zo bij Antebellum en ook bij His House komt zijn naam voorbij. Alsnog is het niet heel vreemd, want His House past wel in zijn straatje. His House vertelt een dramatisch verhaal over bootvluchtelingen die een plek krijgen in Engeland, maar een afschuwelijk trauma met zich meebrengen. Dit alles wordt vervolgens in een spookhuisfilm gezet. Een spookhuisfilm met in het eerste uur oprecht effectieve scares, met name één van de eerste jumpscares was ijzersterk. Het drama heeft echter veelal de overhand. Dat werkt overigens prima, het zijn die kleine vleugjes humor en luchtigheid - waarbij Remi Weekes echt lijkt Jordan Peele na te willen doen - waar de film qua toon een verkeerde kant opslaat. Het is echter maar summier, de film is vooral een sterk drama met aan het begin een paar sterke scares. Tijdens de climax - als de ijzige sfeer wordt ingewisseld voor wat meer ‘in your face’ horror - wordt het allemaal jammer genoeg een beetje dommer.

3,5 sterren.

Een mix tussen haunted house en een oorlogstrauma. Het concept is niet slecht, maar het pakt niet helemaal uit zoals gepland. Er zijn wel wat schrikmomenten en de sfeer zit met momenten goed. Maar die sfeer kan niet de hele tijd hoog gehouden worden. Je ziet ook wel wat door de film hoe eenvoudig het wel niet gemaakt is. Maar slecht is het zeker niet.

Ambtenaren, de film lijkt het vooroordeel te bevestigen maar gelukkig weten we dat één voorbeeld niet staat voor alle andere voorvallen. Gelukkig maar voor de ambtenaren.

Hier worden ze als cynische en onverschillige mensen opgevoerd en ik hoop niet met deze lui in aanraking te komen.

De film, deze gaat over een jong paar dat het door oorlog verscheurde Zuid-Soedan ontvlucht en terecht komt ergens in niemandsland dat gelegen lijkt in Groot-Brittannië. En daar begint langzaam een achtervolging door geesten en het verleden van hen op gang te komen. Je ziet dat de cultuurverschillen een grote rol beginnen te spelen als ze over de geesten beginnen te spreken tegen de toegewezen ambtenaren. Deze zijn in ons moderne deel van de wereld helemaal ontgroeid van natuur en geestenwereld.

Langzaam maar zeker wordt het huis onbewoonbaar, letterlijk en figuurlijk!

Een 7!

The red room

Hoewel deze originele mix van een oorlogsdrama en horror mij aanvankelijk goed beviel, vliegt de regisseur naarmate de speelduur vordert steeds verder uit de bocht door in een rap tempo net te veel schrikeffecten op de kijker af te vuren. Enorm jammer, want de regisseur had met dit script echt goud in handen. Ook het relatief happy end paste niet bij de duistere toon van het verhaal. En daarnaast mistte ik een sterkere, plausibele verklaring dan de verklaring dat de Apeth gedood kon worden omdat hij Bol in de openheid aanviel. Dit voelde te gemakkelijk en bracht een lichte teleurstelling met zich mee.

De originele setting heeft ervoor gezorgd dat His House op veel lijstjes hoog geëindigd is, en ook vaak wordt benoemd als een van de betere horror films van het afgelopen jaar. Een goed begin is weliswaar het halve werk, maar als een horrorfilm steeds minder eng wordt en uiteindelijk als een nachtkaars uitgaat, doe je in mijn ogen als regisseur iets verkeerd. Een gemiste kans, want nu is His House in zijn totaliteit niet meer dan vermakelijk, terwijl het veel meer had kunnen zijn.

3,0*

Horrorfilm over twee Afrikaanse vluchtelingen die de overtocht naar Engeland hebben weten te maken en na een periode in het opvangcentrum mogen verruilen voor een woning, maar wel onder zeer strikte strikte voorwaarden. Hoewel het huis in alle opzichten slecht is onderhouden Bol [Sope Dirisu] en Rial [Wunmi Mosaku] bijzonder blij dat ze een woning hebben. Maar al snel worden ze geplaagd door visioenen: Bol ziet de geest van een meisje dat zich verstopt in de tussenruimtes en Rial ziet de geesten van bewoners van het dorp waar ze vandaan komen. Bol en Rial proberen elk op hun eigen manier deze vorm van hekserij tegen te gaan, maar dat heeft onvoorziene en onaangename gevolgen.

De eerste helft is onevenwichtig van toon en daar vrij ontmoedigend, maar de tweede helft is een interessante mix van horror en migratiedrama die op beide punten scoort, mede dankzij het goede spel van de hoofdrolspelers en sfeervol camerawerk van de Belgische cinematograaf Jo Willems.

Aardige film over een vluchtend koppel uit Zuid-Soedan die een woning in Engeland betrekken. Vooral vanwege het onderwerp een vrij originele mix tussen drama en horror. Echter had die mix wat meer subtiel gebracht mogen worden (het drama-gedeelte is dan ook het beste). Goed acteerwerk en verder zeker geen verkeerd regiedebuut.

Mooi om 2 verhaallijnen in 1 film te zien. De film begint luguber (thriller) en heeft lekkere schrikmomenten, maar naar gelang de film vordert - en er meer wordt verteld over de vluchtelingen - is daar vooral ontroering (drama). Het einde was uiteindelijk zeer verrassend. Kortom : absolute aanrader !!

Misschien toch eerder drama dan horror deze film, maar het was toch de moeite om eens gezien te hebben. Prima cast en visueel zat het ook wel snor. Het verhaal werd ook goed gebracht.

Een maatschappelijk drama vermengd met wat horrorelementen, maar op een zeer traag tempo gebracht dat het verhaal wat voortkabbelt zonder interessant of spannend te worden. De twee hoofdrolspelers doen het best aardig en het huisje is wel een fijne locatie voor dit merkwaardig dramatisch horrorverhaal dat een originele invalshoek heeft. Helaas weet de film de aandacht niet vast te houden. 4/10

Meer een film over trauma's dan een volbloed horrorfilm. Het knappe aan 'His House' (2020) is de manier waarop het de vervreemding in beeld brengt van Bol (Sope Dirisu) en Rial (Wunmi Mosaku) als ze hun leven beginnen in een armetierige sociale huurwoning. De labyrintische steegjes van een volkswijk. De harde geluiden en het constante rumoer. De constante aanwezigheid van armoede, psychische problematiek en racistische sentimenten. En dan is er natuurlijk het onverwerkte trauma van het noodlottige bootincident waarmee ze hun tocht naar het Verenigd Koninkrijk zijn begonnen. Het maakt 'His House' (2020) een waardevolle film over migratieproblematiek vanuit het perspectief van kwetsbare mensen die niet altijd de beste kaarten krijgen om hun nieuwe bestaan mee te beginnen.

Een onderhoudend maatschappelijk drama met horrorelementen. Misschien mocht de horror nog wat meer op de achtergrond blijven om het punt voldoende over te brengen. Nu wordt er met veel dingen te weinig gedaan waardoor de film lijdt aan een soort van identiteitsstoornis. Het is niet volledig evenwichtig maar naar mijn mening zeker niet zo saai of inhoudsloos zoals andere reviews hier beweren.

3*