The Mandela Effect (2019)

Ik las iets over het Mandela effect en kwam erachter dat er een film over gemaakt is. Een hele matige film. Het mandela effect is een soort glitch in ons collectieve geheugen. Waardoor heel veel mensen zich iets herinneren dat eigenlijk niet is gebeurd. Een van de meest bekende voorbeelden was het idee dat Mandela dood is gegaan in de gevangenis in de jaren '80. Veel mensen waren verbaasd dat hij nog leefde en vrij kwam. Zo zijn er in de donkere krochten van het internet veel (kleine) van uitspraken, plaatjes, namen en gebeurtenissen die veel mensen zich herinneren maar niet echt zo gebeurd zijn.

Dit is een mega interessant concept en deze film doet er he le maal niks mee! Sterker nog, het Mandela effect wordt gewoon gebruikt om er een soort Truman show/ Matrix achtige bullshit van te maken. Allemaal als schaamlap om een flinterdun verhaaltje op te plakken van een man die zijn dochter heeft verloren. En denkt het Mandela effect voor zijn eigen belang te gebruiken want hij kan niet omgaan met het verlies van zijn kind. Wat een laffe hond, ik vind hem in het begin van de film een slappe zak en als zijn debiele zoektocht steeds meer slachtoffers gaat eisen ga je hem steeds meer een klootzak vinden. Zo typisch Amerikaans, als je je hierin herkend ben je echt een aso.

Niet alleen is deze film dus een opstapeling van cliches, hij trekt een interessante theorie compleet uit zijn verband om er iets heel anders van te maken. Dit allemaal om een lulverhaaltje over persoonlijk verlies te verantwoorden. Daarbij komt er nog een handvol middelmatige acteurs, een schaamteloze Morgan Freeman imitatie en wat funky special effects (helemaal op het einde, voor de WOW factor). Even schudden en dan nog aftoppen met een kotswaardig happy end. En je generieke poepfilm is af. Qua beeld is het net aanvaardbaar sommige shots hebben wat slecht licht en zien er daardoor "goedkoop" uit. Het scenario is ook middelmatig, niets om je aan te storen maar ook niks geniaals. Juist die "midden van de weg" opvatting irriteert mij dus enorm, zoals je wel tussen de regels kan lezen. Ik vind niet dat je zo een film kan en mag maken zonder wat risico's te nemen, het onderwerp verlangt het!

Maar helaas er is nauwelijks mystery en spanning in deze film die niks in het midden laat. Je weet gewoon dat dit zo een soort film is die te laf is om te eindigen met een open eind of een eind waarin de hoofdpersoon de deksel op zijn neus krijgt. Jammer want dat had hij zeker verdient. Uiteindelijk duurt deze film maar kort, dat is wel fijn. Als je dit ziet krijg je dus een heeeele lange uitleg van wat het Mandela effect is. Een hele slechte verklaring hoe dit effect komt (waar je niks mee kan, volkomen onzin). Plus een slap verhaaltje over spijt en verlies van een kind. Hussel hussel ff alles samen en klaar is je film. Doe jezelf een plezier en als je interesse hebt in dit fenomeen kijk een youtube filmpje van 10 minuten.

2 sterren en het blijft wachten op een echte film die serieus iets met het Mandela effect wil doen.

Matig.

Film met een goed begin en een goede slotfase, maar die in zijn geheel vooral matig en terughoudend is. The Mandela Effect is een film die op een sterk concept weet te leunen, maar dit niet voldoende uit weet te werken. Daarnaast lijkt het me ook eerder een glitch-in-the-matrix film dan een Mandela effect film.

De eerste 10 minuten van de film zijn goed. De soundtrack ondersteunt de film geweldig en het voelt bijna aan alsof je in een soort droom bent belandt. Het is jammer dat dit echter vooral de introductie betreft, want als de film overgaat in meer reguliere beelden dan daalt de interesse snel. Het gaat ook over van een dromerige introductie naar een standaard dramaverhaal.

Het punt is dat de dramakant van het verhaal niet weet te boeien en eigenlijk vooral weer richting standaardzaken zoals verlies kantelt. Het is nergens vernieuwend en de hele uitleg van het Mandela effect neemt ook ruim een uur van de speelduur in. Als kijker hoop je dat er uiteindelijk gewoon iets gaat gebeuren, maar daar zit je dan lang op te wachten.

Acteerwerk is best zwakjes. Hofheimer acteert maar matig en weet zijn personage weinig mee te geven. Palladino daar tegenover is ook niet veel beter. Taylor en Peters als bijpersonages doen het dan wel weer goed, maar komen erg beperkt in beeld. Wel fijn om Taylor nu ook iets subtieler te zien spelen want normaal ben ik gekke typetjes van hem gewend.

Veel gebeurt er uiteindelijk niet in deze film. Veel uitleg en twijfel, maar nooit echt van het interessante soort. Hierdoor valt er een goed uur van de film plat, en komt pas helemaal richting het einde weer terug. Daar worden we namelijk verrast met wat funky effectjes en leuke ideeën. Die neigen alleen weer meer naar een glitch-in-the-matrix verhaal.

Wat gekke wendingen hier en daar, maar die allemaal makkelijk te verklaren zijn en niet heel ondersteunend zijn. Deze film opent sterk maar de interesse daalt daarna gewoon. Het duurt te lang ondanks de korte speelduur en pas helemaal richting het einde weet het uit te halen. Aangezien het einde niet perse heel veel te maken heeft met het concept hadden ze net ze goed gewoon een glitch-in-the-matrix verhaal kunnen maken. Een gemiste kans van een leuk project.

Je kan beter even de trailer kijken want daar wordt veel van het leuke gedeelte al weggegeven. Bespaart je eigenlijk gelijk 80 minuten.

Deze film gaat eigenlijk uit van het concept dat we in een simulatie leven en/of dat er parallelle werelden zijn. Dat zijn twee hele verschillende concepten, zo zou je in het eerste geval kunnen denken aan de vooruitgaande technologie. Waren de eerste computer games heel simpel vormgegeven, zo zijn de huidige games veel realistischer. Ook is het wachten op het moment dat een kunstmatige intelligentie zelfbewust gaat zijn. Dit is een kwestie van wanneer. En als je dan extrapoleert dan kan je een toekomst indenken waar een mens niet meer te onderscheiden is van kunstmatige intelligentie en zou je kunnen zeggen dat wij nu al zelfbewuste kunstmatige intelligentie zijn en is het een soort spiegel in spiegeleffect is waarbij alles zichzelf steeds herhaalt.
De andere theorie dat er parallelle werelden zijn zou betekenen dat er oneindig veel werelden zijn maar waar alle gebeurtenissen net iets anders gebeuren en dan ook niet synchroon lopen en dan zou je net als Brendan naar een andere wereld kunnen hoppen als je weet hoe.
Deze concepten zijn weer iets heel anders dan het Mandela Effect dat er vanuit gaat dat iets dat je zeker weet dat gebeurd is in het verleden helemaal niet zo blijkt te zijn in het heden. Dat zou meer overeen komen met een parallelle wereld waarbij de ene in de andere is overgelopen en waarbij de gebeurtenis in de ene wereld niet is gebeurd zoals in de andere wereld.
Als je het nu nog begrijpt dan kan je met professor Michio Kaku bellen want die kan je er vast meer over vertellen.
Het zijn mijn inziens wel fascinerende concepten maar moeilijk om een fascinerende film van te maken. Deze film is dat dan ook niet. Wel een voldoende voor de poging. Het voorbeeld van de monopoly man was een goeie. Ik zou toch ook zweren dat ie een monocle had.
Maar ja, je moet wel open staan voor dit soort thema's. Anders kan je 'm beter overslaan.