Druk (2020)

Interessante film. Het onderzoek naar een vaste promillage alcohol in je bloed is naar mijn mening nog wel gebaseerd op een (kleine) kern van waarheid. Wie merkt het soms niet dat een biertje of 1/2 je opeens een stuk creatiever kan maken? Echter, ik vond het tempo van de film wel zeer traag. Zeker in het begin moest ik er echt wel even inkomen. Gelukkig verliep dat gedurende de film steeds beter. Gelijk een opmerking: zonder de zeer goede rol van Mads Mikkelsen als 'Martin' zou deze film veel minder geslaagd zijn. Mads draagt letterlijk deze film. Druk is leuk voor een keer, maar daar blijft het wel bij.

3/5

Hoewel aangekondigd als een onderzoek naar de psycho-sociale voordelen van alcohol, schetst ‘Druk’ eigenlijk een behoorlijk genuanceerd beeld van het meest wijdverspreide en maatschappelijk minst verketterde aller roesmiddelen. Zo legt Thomas Vinterberg vanuit het narratief een niet te versmaden, pijnlijke realiteit bloot, met name dat ook ethanol – of meer specifiek: de uitwerking ervan op de hersenen – hand in hand gaat met verslaving…met alle desastreuze gevolgen van dien. Aan de andere zijde van het spectrum is ‘Druk’ tegelijk een pleidooi voor de plaats van alcohol middenin het leven: het faciliteert de viering van het bestaan, het katalyseert onmiddellijke vreugde, het schuift onnodige remmingen terzijde, het is geen onvoorwaardelijke conditie voor doch wel een vereenvoudigende factor van ongebreideld vertier. Het maakt, zo suggereert Vinterberg, de mens als het ware meer tot zichzelf, althans de mens valt dankzij alcohol sneller en completer samen met wie hij zou willen zijn en pleegt te zijn in de ogen van anderen. Voor zover met mate gebruikt, dat spreekt.

Sluimerend duikt bovendien een veelvoud aan vragen op. Is het gunstig (fysiek, mentaal, maatschappelijk) dat jongeren massaal met drinken experimenteren? Is dat eigenlijk wel normaal…waarom zou het (niet)? En is het, in het verlengde daarvan, niet abnormaal dat adolescenten niet geïnstrueerd worden omtrent de andere effecten van alcohol? Door ethyl per definitie te verbannen uit het publieke leven, verkwanselen we daarmee ook niet haar heilzame effecten, en zetten we op die manier niet de poort open naar verboden en dus excessief gebruik? Is de kloof tussen het opwekken van inspiratie, roes en uiteindelijk vergetelheid te dichten door alcohol bespreekbaar te maken – want is het niet de complete nultolerantie die dialoog over (wan)gebruik a priori onmogelijk maakt?

‘Druk’ is evenwel geen filosofisch traktaat. Vinterberg raakt verschillende vragen aan, in wat een intrigerende cocktail (nou!) van drama en komedie is. Het verhaal lijkt aan de oppervlakte wat van de pot gerukt, maar de plot raakt wel degelijk aan het waarom van gebruik: de een wordt vlotter, een ander vergeet zijn eenzaamheid, nog een ander ziet er de wereld rooskleuriger door, en voor de laatste betekent het escapisme ten aanzien van de banaliteit van zijn schijnbaar perfecte gezinssituatie. Kortom, er zijn redenen om te drinken. Net zoals er redenen zijn om dat niet te doen. ‘Druk’ verkent als het ware het landschap, in cinema die wegkijkt als een prettig-gestoord drama. Met veel aandacht voor alcohol en haar effecten – de roes voelbaar maken, zonder louter karikaturen op te voeren, je moet het maar doen...!

3,5*

Een prima film die eerst de positieve kanten toont, maar al gauw druppelen ook de negatieve gevolgen tevoorschijn. De cast deed het prima en kwam overtuigd over.

Vond het de moeite om eens gezien te hebben.

Als een method actor moet spelen dat hij dronken is, drinkt hij echt de nodige hoeveelheid alcohol. Hier is vrij duidelijk te zien dat de acteurs echt aangeschoten waren, al leggen ze het er wat extra bovenop. 0,5 promille komt overeen met één à twee glazen bier, dus zou er niet zoveel van te merken mogen zijn. Algauw evolueren ze echter naar een hoger alcoholgehalte.

Het wetenschappelijke experiment is niet veel meer dan een excuus om zich flink lazarus te zuipen. Churchill en Hemingway worden erbij gehaald als rolmodel - een vorm van misleidende retoriek. De symptomen zijn vrij voorspelbaar. In een eerste fase ervaren ze een vorm van euforie of overmoed. Ze wanen zich te sluw om betrapt te worden, gedragen zich vrolijk en uitbundig, en gaan zelf kabeljauw vangen. De tweede fase is de terugval, met agressie, neerslachtigheid en relationele problemen.

Vinterberg verloor z'n dochter tijdens de opnamen, wat wellicht een reden was om het minder uitbundig te maken dan oorspronkelijk gepland. De stijl is typisch Scandinavisch, met een handcamera die dicht op de acteurs zit. Het meer zorgt voor een dosis natuurschoon.

Ze trappen een geinige originele invalshoek af in het begin, wat volgt is helaas een aaneenschakeling van over de top drama en het intrappen van open deuren. Ook blijft de film ontzettend vlak waardoor je nergens echt tot connecties met de hoofdpersonen komt. Waar die Oscar vandaan komt is mij een raadsel. Acteerwerk was oké, het vermaak ook wel oké.

Promile

Vinterberg verzamelt weer eens een paar Deense topacteurs bij elkaar om een project te maken. Dit keer over, eeh, drank.

En of dit reclame moet zijn over wat de gevolgen van alcoholisme is of dat dit een verheerlijking van drankgebruik is, dat wordt nooit duidelijk, en misschien is dat ook de bedoeling geweest.

We volgen vier leraren, die allemaal maar een saai en routineus bestaan leiden. Centraal staat geschiedenisleraar Martin, weer een topprestatie van Mikkelson. Thuis raakt hij vervreemd van zijn vrouw, naarmate hij ouder wordt lijkt het leven zo leeg als een omhulsel te zijn en ook in de klas is hij maar een saaie grijze huismus die de leerlingen in slaap doet wiegen met zijn manier van lesgeven. Verder hebben we ook sportleraar Tommy die op een wel hele chauvinistische wijze voetballes geeft, psychologiedocent Nikolai die ook maar weinig verantwoordelijkheid voor zijn gezin over heeft, en op het laatst muziekleraar Peter.... die het muzikale ook maar niet in uit zijn leerlingen haalt.

Maar waar ligt dat toch aan? Dat lijkt hier nu de maatschappelijke hamvraag waarin je jezelf corrigeert. Denkend dat de 21ste eeuwse jongeren totaal niet meer geïnteresseerd zijn in alles wat maar niet met een smartphone te maken heeft en waarin de achteruitgang in wetenschap hierdoor een werelddreiging begint te worden. Maar toch richten we ons op degene die het veroorzaken: in dit geval de vier leraren, afgepeigerd en getekend door depressies, midlife, inspiratieloosheid en onderwijl gevangen in het systeem. Dan lijkt er toch een oplossing te zijn om dat schema om te gooien. Alleen hoe lang zal deze oplossing gelden?

Drank. De promilage die per keer steeds hoger wordt. En dat lijkt in beginsel iets positiefs te brengen. Zonder dat iemand er ook iets van weet (en blijkbaar kan niemand in deze film ook de kegels van deze vier docenten ruiken, hebben zij even geluk) lijkt er een tijd te gaan bloeien en een wereld voor ze open te gaan. Ineens zijn ze charismatischer en speelser en creëren ze daarbij ook steeds meer kleur tijdens de les. Ook in de thuissituaties lijken de oude gloriejaren terug te komen en alles gaat de goede kant op.

Alleen ja, daar is wel steeds weer een slokje alcohol voor nodig. En van vijf slokken worden het er tien... en ga zo maar door. Dat we naar de afgrond stevenen... Tsja, Vinterberg zou Vinterberg niet zijn als dat niet zou gebeuren. Of laten we er een combinatie van maken. De finale in de film zegt daarbij genoeg.

Vier acteurs op eigen kracht zetten hier weer een performance neer die je aan het denken zet. Ervaar dat zelf, met of zonder drank als filmconsumptie.

4,0*

Uitstekend.

Eigenlijk perfect wat ik gehoopt had. Een toffe, vlotte tragikomedie. Weliswaar met een voorspelbare finale - dat alcohol toch niet zo goed is, maar wie had dat gedacht.. Behalve de vlotte regie en een hoop komische scènes, valt ook de sterke cast op. Weinig verrassend is dat, want sterk acteerwerk is iets wat ik steeds weer onthoud nadat ik een Deense film gezien heb.

Voor sommigen kan dit mogelijks een tikkeltje tegenvallen - het heeft even geduurd voor ik hem zag, maar de (Oscar)hype van een aantal jaar geleden herinner ik me wel. Druk is niet spectaculair. Het is gewoon goed, op alle vlakken.

4

Zeer goed geacteerde en uitermate grappige film. Geen meesterwerk

Het was genieten van de acteurs, van het spel, en van het rare uitgangspunt. De film boeit op zich wel. Maar ik trek het niet dat aan het eind van de film, nadat het drinken een dodelijk slachtoffer heeft gemaakt (geen zelfmoord, want hij probeerde wel zijn zwemvest aan te krijgen maar door dronkenschap lukte het niet en gaf hij dat op), toch nog zo wordt doorgedronken en doorgevierd 'in zijn naam', dat vind ik onsmakelijk.

Een zeer merkwaardig experiment. Don't try this at your work! Dat je docent met een kegel voor de klas staat, dat herken ik wel. Had niet de indruk dat het dan betere lessen waren. Maar de lessen van de Deense heren waren bedroevend en konden alleen maar beter worden.

Er is een komische noot in de film, maar ook een dramatische. Het alcoholgebruik wordt hier dan ook niet verheerlijkt. De gevolgen kunnen rampzalig zijn.

Het acteren van Mads Mikkelsen is altijd een genot. Wat een veelzijdig acteur.

De film geeft je ook een inkijkje in het examenjaar van Deense scholieren. Grappig die mutsjes.

Het is fijne film.

Er is veel goed aan de film: er wordt uitstekend geacteerd en een uitstekende soundtrack. Het thema van de film kun je ook nog wel interessant noemen. Maar er is nog meer slecht aan de film. De film is voor mij te traag en ik heb grote moeite met de boodschap van de film. Ik ben helemaal niet tegen het drinken van alcohol, maar laten we niet doen alsof het goed is en leven beter kan maken. Moet ik nu echt respect opbrengen voor een leraar die een leerling aanzet tot het drinken van alcohol om zo zijn eindexamen te halen? Voor iemand die pas na een lange periode van constant alcohol nuttigen z'n vrouw weer ziet staan en kan waarderen? Weer eens flink doorzuipen na een dodelijk ongeluk door alcohol? Je weer lamdrinken net nadat je (bijna) ex vrouw een hand uitreikt om weer wat van het leven te maken?. Dit op zich is nog steeds prima filmmateriaal voor een mooi drama, maar in deze film wordt het verheerlijkt. Ik kon de humor er allemaal niet van inzien. Daarom kan ik onmogelijk meer dan 2 sterren geven.

Druk is een goede film met een grappig en ook wel interessant uitgangspunt. Gaandeweg word je getrakteerd op mooi geacteerde scènes met een geweldige cast. De humor is subtiel en er zitten geen dijenkletsers van grappen in. Dat had nog wel wat dikker aangezet mogen worden. Ook vliegt de film vliegt in de tweede helft wat uit de bocht en blijf je met een wat ambivalent gevoel achter. Wat is hier de boodschap precies? Het is niet duidelijk.

Dit past ergens ook wel bij een Europese film waarbij niet alles wordt voorgekauwd, niet alles òf goed òf slecht is, of een happy end of een sad end. Misschien is dit ook wel zo realistisch, eigenlijk. Het leven is nou eenmaal een blender waarin goed, slecht, geluk en verdriet worden gemixt tot een ondefinieerbare brij.

4 sterren

Aangename film. Fijne soundtrack en cast.

Ik geloof niet dat de boodschap is om toch vooral regelmatig te drinken. Het lijkt vooral te gaan over mannen die meer of minder last hebben van een midlifecrisis en die met behulp van een discutabele theorie nieuwe prikkels opdoen die hen stimuleren.

Het lijkt mij meer een pleidooi om zo nu en dan uit je comfortzone te gaan en wat avontuurlijker te leven. En bovenal een mooie illustratie van vriendschap

tussen mannen.

Het Schubert fragment is overigens vrijwel zeker van de Hongaar Jenö Jandó. Ik denk dat ze het wat langzamer afspelen en de tonen wat hebben verdiept.

De Deense regisseur Thomas Vinterberg weet zijn niveau keurig te behouden met zijn nieuwste film, al doet Druk net wat onder in vergelijking met zijn andere hoog beoordeelde werken. Mads Mikkelsen laat in ieder geval nog een keer zien dat hij zichzelf niet enkel en alleen nog maar beperkt tot Amerikaanse filmschurken en steekt dan ook ver boven de andere acteurs uit. Op conceptueel vlak laat Vinterberg echter wat steken liggen. Zo is de onderbouwing van de "why" in Druk niet bepaald sterk te noemen en vraag je je als kijker af hoe de heren het in hemelsnaam zover laten komen als hier, maar voor de uiteindelijke dramatiek doet het weinig onder. Die is zwaar, maar wordt niettemin voorzien van een sprankje hoop. De interactie tussen personages voelt links en rechts onmenselijk en overdreven filmisch aan, maar Vinterberg behoudt keurig netjes zijn toonzetting en levert een film af die geregeld weet te raken. De opeenstapeling van ellende vraagt wat van de kijker, maar de emotie voelt oprecht aan en de film wordt makkelijk gedragen door sterke acteerprestaties en passend nerveus camerawerk.

Best een goede film. Jammer dat de heren het niet kunnen laten om het bij het experiment te houden. Ze gaan steeds meer drinken met natuurlijk de gevolgen daarvan.

Het leek mij nou juist interessant als ze zich hielden aan de 0,5 procent. Ik denk namelijk dat je dan niet veel merkt aan de buitenkant, maar wel aan de binnenkant. Toch is het ook wel prima dat ze meer gaan drinken, want anders gebeurde er niks natuurlijk.

De jongeren spelen ook goed en het is interessant om te zien hoe de Denen leven, drinken, uitgaan en naar school gaan. Lijken best veel op Nederlanders. De mannen spelen subliem. Soms is het grappig, soms is het drama.

Onduidelijk wat ik precies met deze film aanmoet. Het experiment is interessant, maar het uitbouwen ervan vráágt om ellende, en dat is dan ook precies wat de vier hoofdpersonen krijgen, terwijl ik me als kijker afvraag waarom ze dat niet aan zien komen. Of hebben ze allemaal dat beroemde verslavings-gen waardoor ze hun grenzen niet meer kunnen bewaken? Het einde is evenzeer onduidelijk, met Mikkelsen die danst vanwege een hervonden levensvreugde terwijl hij zojuist een vriend heeft begraven, en misschien is het ook wel de bedoeling van deze film om geen gemakkelijke antwoorden te bieden, maar voor mij persoonlijk is het gevolg dat ik de film toch lager waardeer dan ik aanvankelijk dacht, eenvoudigweg omdat ik er eigenlijk niet zo veel mee kan. Superbe geacteerd en op z'n tijd behoorlijk grappig, en tussen de vier hoofdpersonen voel je ook wel degelijk de vriendschap, maar uiteindelijk blijft het toch allemaal een beetje in de lucht hangen omdat ik niet zie wat de drie mannen uiteindelijk geleerd hebben en hoe de alcohol hen daarbij geholpen of juist tegengewerkt heeft.

In de film wordt de Noorse psychiater Fin Skårderud verkeerd geciteerd met de these dat een mens met een contant alcoholpromillage van ca. 0,5 promille met betrekking tot sociaal verkeer en geestelijk presteren zijn vaardigheden zal zien toenemen en een beter leven zal leiden. De tragikomedie van Thomas Vinterberg bouwt zijn verhaal rondom deze stelling en slaagt erin een film te maken die steeds weer een gevoel oproept van onbezorgde vrijheid. Een gevoel dat tot aan de weergaloze slotscène (die overigens ook zonder een drupje alcohol genuttigd te hebben weergaloos is) wordt gevierd. Een heerlijke laatste scène die je succesvol aanmoedigt om de film met een grote glimlach te verlaten.

Een film met een aanstekelijk verhaal over een groepje leraren dat de proef op de som neemt teneinde hun uitgebluste privé- en beroepsleven nieuw elan in te blazen. De film speelt heel geloofwaardig met de gedachte dat het experiment helemaal nog niet zo’n slecht idee is. Hoofdpersonage Martin is zo’n leraar die met behulp van een immer aanwezig alcoholpromillage de weg naar de vreugde hervindt. Zijn drie collega’s overkomt hetzelfde. Dat de vier personages zo verrekte sympathiek zijn, helpt ook een handje bij de gedachte dat het experiment een goed idee is. Dat Vinterberg en zijn cameraman Sturla Brandth Grøvlen (Victoria (2015)) de kijker steevast op prettige zoete zomerse plaatjes trakteren draagt ook bij aan de plausibele beeldvorming.

Wat als een soort buddykomedie begint, verwordt in de loop tot een midlifecrisis-tragikomedie met vier sterke protagonisten die door vier uitstekende acteurs worden gespeeld. De film intrigeert in het bijzonder als het de positieve kanten van de alcohol viert. De minder positieve kanten waar de vier hoofdrollen mee te maken krijgen intrigeren ook, maar voelen soms wat formulematig en voor de hand liggend aan. Druk is een goede film die meesterlijk afsluit. Aan het eind voel je je eventjes weer zestien jaar oud en frank en vrij. Echt een schitterend slot. Ik hield aan deze film bepaald geen kater over.

Waardeloos. Een traag, voort kabbelend verhaal, zonder echt ergens te komen. Komedie dit? Een drama is een betere omschrijving. Verspilde tijd.