Dark Waters (2019)

De eerste film vab de drie op het PAC festival waarin het verhaal is gebaseerd op echte gebeurtenissen. Een op het oog kleine zaak wordt door Ruffalo aangenomen, met uiteindelijk een gevolg dat op wereldwijde schaal voelbaar is geweest. Ruffalo is heerlijk subtiel in deze film en deze one man show van hem is ook waar het om draait. De beerput wordt steeds verder open gehaald, al moeten we het ook maar geloven omdat teveel allemaal medische mumbojumbo is. Het voelt allemaal soms net wel even te traag aan, maar de film slaagt wel in de opzet. Uiteindelijk draait het erom dat je juicht voor de good guys, want die nalatigheid van DuPont is echt storend. Het toont wel weer aan wat een verrot land Amerika soms kan zijn.

Wel vind ik dit meer een film voor een eenmalige kijkbeurt. Het is zeer interessant wat er allemaal gebeurd, maar het heeft niet een hele hoge herkijkwaarde omdat je precies weet wat Ruffalo's personage gaat achterhalen en de uitkomst al weet. Zaken die ontzettend boeien bij een eerste kijkbeurt, maar de noodzaak voor een herziening minder groot maken. Maar dat is geen ramp verder, want het publiek moet dit soort verhalen niet onthouden worden.

3,5*

Wat een film is dit zeg, ééntje waar je stil van word. Mark Ruffalo die als Robert Bilott (advocaat) DuPont aanpakt voor het vergiftigen van een dorp en uiteindelijk de wereld, ja je leest het goed. Meestal met waargebeurde verhalen die verfilmt zijn dat die nogal lastig maar vooral saai zijn. Tja in de echte wereld gaat het niet zoals Hollywood dat graag neer zet in films. Het is dan ook geen snelle film, maar gelukkig is het verhaal niet verstrikt geraakt in de details. Alles wat wel belangrijk was is goed uitgelegd. Verder is het de wel bekende strijd van David vs Goliath maar wel indrukwekkend neergezet. Hoe hebzucht regeert en men schijt heeft aan de mensen die men vertrapt. Natuurlijk het is een Amerikaans bedrijf en verhaal, maar geloof niet dat dit ook niet kan gebeuren ergens anders. Maar goed nu terug naar de film. De Film is duidelijk gefilmd met een filter om de kleuren wat grauwer te maken wat goed werkt. Mark Ruffalo zet als de ingetogen advocaat Robert Bilott een fantastische rol neer en Anne Hathaway als zijn vrouw word tijdens de film steeds meer belangrijker. Ook Tim Robbins als de baas van Robert Bilott speelt ook de sterre van de hemel. Het verhaal is mooi opgebouwd en elke jaar dat deze zaak voort duurt is een hoofdstuk in de film. Ik was stil toen de film was afgelopen. Is het een aanrader? Ja!!! Eigenlijk zou iedereen deze film moeten zien. Al was het alleen maar om te zien wat hebzucht kan doen...

Kennis is macht. En wie de meeste kennis heeft op het gebied van chemicalien, kan eigenlijk zijn gang gaan, omdat de overheid slechts achter de feiten aan kan lopen.

Prima film, deed mij denken aan het verhaal van Falcone, de Italiaanse officier van justitie die ook een eenzame juridische strijd voerde tegen een veel grotere macht. Het is ietwat overdreven omdat Bilott bijna al het werk zelf lijkt te doen, terwijl er in werkelijkheid meestal een leger stagiaires achter zit op zijn minst. Hij heeft wel 1 jurist die meewerkt maar deze wordt amper geintroduceerd. Wat kleine minpuntjes bij een verder uitstekend verteld verhaal dat toch wel wat moedeloos kan maken. Uiteindelijk is Dupont immers slechts een fractie kwijt van de winsten die het maakt en hebben ze van hun machtspositie enorm lang kunnen profiteren, ten koste van de gezondheid van anderen.

Na afloop heb ik een discussie in Lux Nijmegen bij mogen wonen waarbij eigenlijk niemand echt een oplossing wist. Veel en veel hogere boetes zouden een begin zijn denk ik. Maar zolang de juridische grondslag beperkt blijft tot geleden schade lukt dat niet. Een forse klokkenluiderbeloning -en bescherming zou wellicht ook zoden aan de dijk zetten. In deze casus heeft alles veel te lang voort kunnen duren.

(…) and all you can talk about is money and fairy tales of eternal economic growth.
(Greta Thunberg in haar speech op de klimaattop in New York, september 2019)

Op waargebeurde feiten gebaseerde film over een onvoorstelbaar milieuschandaal in West-Virginia. Op internet zijn daarover veel krantenartikelen te vinden. Een David tegen Goliath gevecht dat nog niet beslist is, al ben ik erg pessimistisch gestemd over de afloop. De film laat zien –en dat niet voor het eerst– dat er bij grote multinationals als chemiegigant DuPont bestuurders en leidinggevenden rondlopen die op de keper beschouwd eigenlijk gewoon criminelen zijn. In hun streven naar winstmaximalisatie maken ze willens en wetens meer slachtoffers dan schurken uit de onderwereld.

Mensen die zich aangetrokken voelen door dit thema mag ik verwijzen naar A Civil Action (1998) en Erin Brockovich (2000).

Een minder geslaagde semi-remake van Erin Brockovich, want ook hier draait het om een waargebeurd verhaal over een advocaat die zich vastbijt in een zaak waarbij eenvoudige Amerikanen, die zich geen dure advocaten kunnen permitteren, het slachtoffer zijn geworden van ernstige vervuiling van het grondwater. DuPont is hier de boosdoener en Robert Blott, goed gespeeld door Mark Ruffalo die tevens co-produceerde, is de held van het verhaal. Met Tim Robbins als Blotts baas weet je dat je mensen aan boord hebt die een passie hebben voor het onderwerp en het is die passie die deze verder niet bijzonder verrassende reconstructie van een gigantisch milieuschandaal boven de middelmaat uit doet steken. De echte Robert Blott heeft een cemeo tijdens een conferentie, evenals Joe en Darlene Kiger, één van de families die het aandurfde DuPont aan te klagen, en William 'Bucky' Bailey, die dankzij de vergiftiging met twee gezichtmisvormingen werd geboren.

Niet het niveau van Spotlight, maar zeker een interessante en sterke film. Snap dat het een sterk jaar is qua acteerprestaties, maar het verbaasd me toch dat Mark Ruffalo zo weinig genoemd wordt dit jaar. Speelt echt ijzersterk. Verder is de film wel een tikkeltje langdradig, maar zeker de moeite waard.

3.5*

Thriller om te zien hoewel het niet zo spannend is, wel shocking de realiteit van de chemische industrie..... Sterke Film gewoon doordat het echt is.....

Na de film laat je de informatie over DuPont bezinken en realiseer je hoe bedrijven als chemiebedrijf DuPont lak aan alles hebben, zolang het maar geld opbrengt!

Dat is de boodschap van regisseur Todd Haynes aan de kijker. We zien de veehouder Wilbur Tennant (William (Bill) Camp) langsgaan bij advocaat Robert Bilott (Mark Ruffalo) om te klagen over de vele sterfgevallen onder zijn vee. De veehouder meende dat het bedrijf een riviertje, waar zijn vee van gedronken had en ziek van was geworden, vervuild had. In eerste instantie ziet Bilott hierin geen zaak, ook al vanwege het feit dat hij een bedrijvenadvocaat is, dus dit zou tegen zijn normale gang van zaken ingaan.

Nadat Biliott in Virginia is langs gegaan bij de boer, komt hij langzamerhand tot de overtuiging dat hier meer aan de hand is dan hij eerst meende. En daarna zien we de strijd van Bilott tegen DuPont ontbranden wat een indrukwekkende 2 uur film opleverde!

Na deze film hebben we alle pannen met Teflon uit de keuken verwijderd. U mag ze op komen halen op eigen risico!

Voor de film een waardering van een 8+!

Een voltreffer, absoluut een film die je iedereen mag aanbevelen. Enige nadeel was voor mij dat het me in het begin inhoudelijk erg deed denken aan Erin Brockovich(hoewel het spel van Julia Roberts destijds een stuk levendiger is dan de altijd wat saaie Ruffalo) , maar na een tijdje vind Dark Waters zijn eigen weg en is het vooral het schrijnende, voor kippenvel zorgend verhaal wat voor immer blijft hangen. Degelijke regie, zonder veel risico van de ervaren Haynes. Sterk acteerwerk waarbij Hathaway(als een vrouw die een stuk ouder is dan zijzelf) en toch ook Tim Robbins in positieve zin opvallen. Ruffalo is technisch altijd erg goed en bevlogen, maar door zijn specifieke manier van overkomen toch niet één van mijn favorieten, doch met zo een verhaal te vertellen kan er verder weinig mis gaan. Een must see, beste horrorfilm van 2019.

IJzersterk drama. Het op waarheid gebaseerd verhaal wordt vakkundig uitgewerkt door Haynes. De opbouw is uitstekend. Langzaam wordt als kijker, net als de hoofdrolspeler, de beerput ingesleept. Tot het einde weet je als kijker niet hoe het af gaat lopen en of er überhaupt een kans van slagen is. De onderhuidse spanning is continue voelbaar. Verder ziet de film er visueel prima uit en is het acteerwerk sterk, zeker Ruffalo zet een prima rol neer. Topper! 4/4.5

En dit is nog maar het topje van de ijsberg. We worden nog elke dag vergiftigd door Bayern/Monsanta met hun pesticiden (glyfosaat) wat werkelijk overal in terug te vinden is zelfs in je bier, melk echt in vrihwel alles. Ook deze criminele onderneming heeft duizenden wetenschappers in dienst die jou vertellen dat het allemaal wel mee valt.

“The system is rigged. The want us to believe that it'll protect us, but that's a lie. We protect us. We do. Nobody else. Not the companies, not the scientists, not the government. Us.”

Indrukwekkend. Er zijn natuurlijk al veel films gemaakt over dit soort onderwerpen (The Insider, A Civil Action), en ook Dark Waters is weer een vakkundig gemaakte rechtbankthriller. Wat DuPont allemaal heeft gedaan is huiveringwekkend, frustrerend en om woedend van te worden, maar helaas komt het ook niet als een verassing. Dark Waters is soms iets te degelijk en audiovisueel valt er weinig te genieten, maar het onderwerp en het acteerwerk van onder andere Ruffalo, Hathaway, Robbins, Camp en Pullman maakt veel goed. Je krijgt al bijna smetvrees door alleen naar deze film te kijken.

Gewoon absurd en tegelijkertijd typisch voor de mens want alles draait om het geld en de economie. De gezondheid is heel wat minder belangrijk. Je krijgt een heel apart gevoel van boosheid, machteloosheid en vooral een triest gevoel naar de mensheid toe. Ik heb er maar weinig woorden voor.... 8/10

Goeie film waarin een advocaat onderzoek doet naar mogelijke vervuiling van het water in zijn geboortestreek. Een wat voorspelbaar verloop, maar het blijft een onderhoudend, waargebeurd verhaal. Vergelijkbaar met Erin Brockovich, echter zijn de personages hier wat minder boeiend. Solide in alle opzichten, en ook een goeie cast. Met gemak 3.5 sterren.

We leven in een wereld waarin ambigue corporates soms letterlijk over lijken gaan. Advocaat Robert Bilott tilt op moedige wijze het (teflon)tapijt omhoog waarvan chemiebedrijf DuPont je hoe dan ook wijs maakt dat er niks onder ligt. Ondanks het onthutsende onderwerp is Dark Waters wel een ietwat saaie zit. Jammer, want daardoor heeft het net iets te weinig gif om écht wat los te maken.

Een film als geen ander.

Een film als elk ander.

Een film als geen ander – inhoudelijk-thematisch, een uniek exempel van de ongelijke strijd tussen het individu en het bedrijfswezen, waarbij de staat en de jurisdictie een zeer dubbelzinnige, ja zelfs criminele rol dreigen te vervullen. Todd Haynes legt de contrasten tussen rijk en arm, stad en platteland, heren-in-kostuum en kapitalisme-op-veertig-hoog versus (kans)armoede en ziekte duidelijk bloot, zonder in een pamflet te vervallen. Het meest pijnlijk is allicht niet de casuïstiek op zich, maar de onomstotelijke vanzelfsprekendheid waarmee economische spelers de politiek en de rechtspraak naar hun hand weten te zetten. Dames en heren, dit is macht.

The system is rigged. The want us to believe that it'll protect us, but that's a lie. We protect us. We do. Nobody else. Not the companies, not the scientists, not the government. Us.

Een film als elk ander – bordkartonnen personages, Amerikaans sentiment, de hyperbool als idiomatische leidraad qua personenregie… In die zin dus stereotiep, en dat haalt ‘Dark Waters’, dat moedig is in zijn engagement, toch wat onderuit, want van moed kan je het scenario noch de cinematografie amper betichten.

Kortom, van wezenlijk belang, maar als film tegelijk been there, done that. Spijtig, want Haynes is zeker tot meer in staat.

3,25*

Schokkend schandaal.

De echte eyeopener is dat zelfs na het uitlekken (what's in a word) van dit schandaal een bedrijf als DuPont gewoon kon blijven bestaan. Kennelijk was er niet eens voldoende imagoschade om van naam te veranderen. De realiteit is vaak gekker dan de film, zo blijkt maar weer eens.

Dark Waters is een aanrader, ook al kennen we het type film helaas maar al te goed. De eenzame man of vrouw die het grote bedrijf aanpakt, we kunnen er geen genoeg van krijgen. Al helemaal niet als het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal, zoals hier.

In Corona-tijden kijken we er niet meer van op dat kennelijk bijna iedereen een beetje Teflon door de aderen heeft stromen, maar je wordt er nog steeds niet vrolijk van. Waar moet het met de wereld heen, zul je jezelf afvragen. Het antwoord heeft een duistere rand. Zo donker als het water uit de titel.

Mark Ruffalo is overtuigend en wordt bijgestaan door een goede cast, waarbij je stiekem mocht hopen dat Bill Pullman iets meer speelruimte zou krijgen. Alles wordt uiterst vakkundig in elkaar gedraaid door Todd Haynes al is het schokkende verhaal de ware hoofdrolspeler in dit sterke en belangrijke drama.

***½

Met dank aan Entertainment One voor het recensie-exemplaar.

David vs Goliath

Ik hink een beetje op twee gedachtes bij deze film. Enerzijds is deze Real-life horror een must see voor iedereen, maar anderzijds vond ik de uitvoering niet altijd even sterk. Dit komt doordat de focus hoofdzakelijk ligt op de strijd tussen Billotts en chemiereus Dupont, zonder dat wij echt een meer uitgebreide inkijk in het leven van een aantal slachtoffers kregen. Iets wat de mini serie Chernobyl bijvoorbeeld wel heel goed deed. Dat had dit verhaal nog meer gewicht mee kunnen geven. Dark Waters had naar mijn idee dan ook beter gewerkt in het format van een mini serie, die wellicht voor een betere balans had kunnen zorgen. Nu kreeg ik simpelweg last van informatiestress, omdat er sprake was van een te grote stroom aan informatie.

Want hoe interessant en belangrijk het onder de aandacht brengen van dit onderwerp ook is; het neemt niet weg dat dit een vrij lange en taaie zit was. De regisseur wil simpelweg te veel terrein beslaan in een te kort tijdsbestek waardoor ik mij op een bepaald moment overrompeld begon te voelen. Het probleem ligt voor mij dus niet bij het onderwerp, maar bij de uitvoering. Het volgen van een 30 jaar durende rechtszaak waarbij ik twee uur lang hoofdzakelijk werd doodgegooid met vakjargon werd mij op een gegeven moment gewoon te veel. De regisseur lijkt verder weinig moeite te doen om kijkers echt het verhaal in te willen trekken en meer variatie aan te brengen.

Ik hoop het inmiddels wel duidelijk te hebben gemaakt; mijn kritiek neemt niet weg dat ik van mening ben dat iedereen dit verhaal zou moeten kennen, omdat het ons allemaal aangaat. Het slotakkoord kwam bij mij als een mokerslag binnen. Alleen al vanwege de maatschappelijke relevantie deel ik al een 3,5* uit, al zou een format die niet alleen had ingezoomd op een jarenlange juridische strijd, mijns inziens beter aanslaan bij een groter publiek.

3,5*

Better Living through Chemistry!

Dankzij de firma DuPont bevat ongeveer 99% van alle levende wezens op aarde nu een chemische stof Perfluoroctaanzuur, oorspronkelijk bedacht als coating voor tanks, maar natuurlijk helemaal een gigantisch succes als Teflon, heel fijn bakken zonder dat je product aanbakt. Gevaarlijk welnee, althans volgens de officieel bekende gevaarlijke stoffen. Toch is er een boer die in korte tijd 190 koeien kwijtraakt en een advocaat die er eens even op onderzoek uit gaat en een vreselijke beerput opentrekt, maar ja het is moeilijk vechten tegen de grote chemische industrie. Inmiddels zijn er nog zo'n 600 soortgelijke stoffen ontdekt die overal in zitten en die we nooit meer kwijt zullen raken omdat ze niet afbreekbaar zijn.

Dat je papegaai of parkiet dood neer kan vallen als je Teflon-pannen gebruikt zou toch al wel iets moeten aantonen, werknemers in de chemische industrie zijn misschien bekend met de Teflon-koorts of de polymeer-rookkoorts. In ieder geval veroorzaakt het diverse soorten kanker en mogelijke in de ongeboren vrucht. Die andere 600 stoffen weten we nog niet precies. Soms heb je niet eens horrorfilms nodig om flink te griezelen.

Voorspelbaar.

Onderwerp is zeker een belangrijke, alleen is de loop van de film zo een typische dat ik het als film maar een taaie zit vond. Vond het ook allemaal iets te oscar bait geacteerd, met Ruffalo voorop, totaal geen fan van die man. Maar ook zo een Hathaway is ook zo een typische keus. Die rol had je net zo goed door een no-name kunnen laten spelen maar dan wil zo een a-lister ook even laten zien dat ze een huisvrouw kan spelen.

Visueel is de belichting wel aardig maar de rest is puur functioneel maar ook weer zo bekend voor dit soort Hollywood films. Natuurlijk niet slecht te noemen, maar iets speelser iets gedurfder had dit toch wel iets leuker kunnen maken.

2 sterren.

In één van zijn eerste films ("Safe") behandelde hij reeds een geval van milieuverontreiniging. Nu in deze "Dark Waters" is Todd Haynes op zijn best wanneer hij de onthutsende waarheid rond chemiebedrijf DePont uit de doeken doet.

In een sobere stijl sleept hij de kijker mee in een verhaal waar éénieder walg voor over heeft en ge vraagt u af hoever kan het winstbejag gaan. En dan nog onder het mom van het leven voor éénieder beter te maken. Erg is ook dat ook milieudiensten de ogen sluiten en één corrupte caste vormen met de bedrijven. Tekenend ook hoe slachtoffers het niet door hebben en er een aanval op hun werkzekerheid in zien.

Mark Ruffalo speelt indrukmakend als de doorzetter die het risico neemt een ongenaakbaar bolwerk aan te vallen.

Een bizarre geschiedenis natuurlijk. Ongelofelijk schandaal dat tergend langzaam aan het licht komt en nog altijd aan de orde is (check de link van KvW in Mars4i's bericht!). Film was ok, maar niet heel indrukwekkend. Ik schaarde deze op voorhand in de categorie Spotlight en The Insider, maar aan die films kan deze film niet tippen. Niettemin met plezier (is dat het goede woord met zo'n cynisch verhaal?) naar gekeken. Robert Bilott verdient een standbeeld.

In West Virginia zetelde het chemiebedrijf DuPont dat oa. grondstoffen voor de beruchte teflonpannen met anti-aanbaklaag leverde. Een advocaat ruikt onraad als een veehouder wiens dieren ziektes en tumoren krijgen, aan de bel trekt. De advocaat duikt in de zaak en trekt daarmee een chemische beerput open. DuPont loost zijn afvalwater op illegale wijze en de stof PFOA,waaraan het zijn medewerkers in grote getale blootstelt, is zeer slecht voor de volksgezondheid.

Dir is helaas een volledig waargebeurd verhaal, dat in de film uitmondt in een slepende rechtszaak.

Kippevelmomenten zijn de kleine rollen van daadwerkelijke Dupont slachtoffers, zoals Bucky Bailey, die met misvormingen ter wereld kwam, doordat zijn moeder had blootgestaan aan de chemische stoffen van DuPont.

Johnny Cash maakt indruk bij de aftiteling met "I won't back down".

Onderhoudend, overwegend boeiend drama gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Een advocaat (een sullige maar volhardende Mark Ruffalo) ontdekt een verband tussen een aantal mysterieuze sterfgevallen en het machtige chemiebedrijf DuPont. De uitwerking van het verhaal mist hier en daar wat spanning en is uiteindelijk niet confronterend genoeg, maar het sterke spel van de hele cast en het schrijnende onderwerp treffen uiteindelijk wel doel.

Erin Brokovich met Julia Roberts is klein bier vergeleken met de geharde haaien van de farma-industrie met zijn onuitputtelijke geldbronnen en wijdverbreide tentakels die we hier zien in Dark Waters. De film schets een onthutsend beeld van verdoken decennialange vergiftiging op milieu en mens.

En dan te beseffen dat we hier in België, net over de Nederlandse grens, in Zwijndrecht ook met hetzelfde concern (3M) en chemisch product (Pfos) te maken hebben de laatste maanden. Hoe de verre realiteit dus ook tot hier doordringt.

Hier staat er nog geen Robert Billot op die er haast een levenswerk van maakte om tegen de schenen te schoppen van een machtig bedrijf. Meer dan uitstekende rol van Mark Ruffalo die dit met verve doet. Meeslepend goed opbouwend plot met prima dialogen. In dit soort films niet altijd met evenveel vaart, maar de balans zat goed. Met die chemische elementen soms wat technisch, maar dat maakte niet zoveel uit.

This people have crossed the line. To hell with them!

Filmpje die mij toch redelijk onbekend was gebleven qua release, ontvangst en vooral onderwerp. Maar toen ik de afgelopen maanden opzoek was naar nieuwe en goede titels kruiste Dark Waters regelmatig mijn pad waarop hij op de to do list kwam te staan. En ik moet zeggen dat ik vooraf zo mijn twijfels had tot ik de film startte en eigenlijk van meet af aan indruk maakte.

De stijl wint mij sowieso vanaf het begin al. Grijs en sober gaat de film van start met een timide Ruffalo en een fraaie soundtrack die soms een verontrustende toon mee draagt. Geen toeters en bellen, geen flashy advocaat met de schaapjes op het droge. Als bekende raakt Bilott betrokken bij de zaak Tennant wiens vee op mysterieuze wijze sterft. Instanties en het betrokken bedrijf vegen natuurlijk alles onder het tapijt en de strijd van een dergelijke man tegen een gigantisch concern is even kansloos als nieuw. Dit zagen we namelijk wel vaker waar een advocaat zich als een soort Don Quichot over een dergelijke zaak ontfermt.

Het wordt echter pas vernieuwend en vooral verontrustend als Bilott de zaak aangrijpt en doormiddel van documentatie het deksel van de beerput afgaat. En mijn hemel wat komt daar een poel van misselijkmakende ellende omhoog. Om paranoia en woest van te worden. De situatie is natuurlijk schrijnend met betrekking tot de boerderij maar tevens dat het geheel een tijdbom is. Niet te vergeten dat de strijd die vervolgens jaren duurt ook zijn tol eist op Bilott zelf. Fraai blijft toch de sobere toon en stijl van een stille strijd, de paranoia en de ontkenningscultuur in het grote bedrijfsleven zolang er maar poenie verdient wordt. Onbedoeld draagt de film een grotere boodschap mee omtrent de staat van de wereld en zijn milieu en de schaal waarop daar geld belangrijker is dan milieunormen. Als mensen er al niet toe doen waarom het milieu dan wel? Bijvoorbeeld het residu uit de afvalovens dat verhandeld wordt en in de wegenbouw gebruikt wordt en inmiddels toch als giftig beschouwd wordt. Als er maar handel en geld in zit.

Dark Waters maakt indruk met zijn sobere toon en niet minder schokkende boodschap met als één van de weinig minpunten Bill Camp als Wilbur Tennant die naar mijn gevoel constant aan het overacteren is. Verder is Ruffalo goed te noemen als integere en timide advocaat, veel bekenden.uot de echte zaak passeren de revue zoals Bilott zelfs, familie van Tennant en baby Bucky. Ja, dit is wel een uitstekende film en zeker iets om over na te denken.

In 1999 kwam The Insider uit, over de strijd tegen de tabaksindustrie. Een jaar later kwam Erin Brokovich uit, ook al zo'n soort film over de strijd tegen een machtige en vooral rijke bedrijfstak. Dark Waters is in zoverre niet origineel te noemen en de hele vorm van de film loopt over van degelijkheid. Chique en warm en op momenten sfeervol gefilmd, maar er zit echt niets eigens aan de film. Ook de hele opbouw van de film is gekend. Af en toe een echtelijke ruzie of een fittie met de baas om maar aan te tonen dat de hoofdrolspeler alles op het spel zet voor zijn strijd, maar het zijn vooral excuusscènes omdat dat gevoel nergens wordt gewekt. Zulke ruzies worden ook al snel weer opgelost en de hele film blijft oppervlakkig (in tegenstelling tot The Insider bijvoorbeeld, waar die dimensie wel goed werd neergezet). En die hoofdrolspeler is druk natuurlijk, zo zit hij 's avonds in een archief bij het licht één bureaulampje nog te werken, etc - je kent het beeld wel. De film verrast dus nergens, maar is ook zeker geen treinramp. Inhoudelijk goed gebracht, visueel prima, behoorlijk geacteerd en het tempo is prima. Dus goed gemaakte middelmaat, maar middelmaat niettemin. 3,0*.

Dit milieudrama haakt in België direct in op de recente PFOS affaire en 3M, maar in wezen gaat het hier om hetzelfde : onafbreekbare chemicaliën (forever chemicals... mooi woord!) die in het milieu terechtkomen, en nog slechter, in ons organisme. En je ziet maar hoe lang het duurt om een multinational op de knieën te krijgen. Hoe groter en rijker het bedrijf, hoe meer rechtsmiddelen ze in hun voordeel kunnen gebruiken. Respect voor advocaat Billot, die een deel van zijn leven wijdde om gerechtigheid te doen geschieden. Een ronduit interessante film in de traditie van Silkwood en Erin Brockovich.

Ja, en ik zal ook vanaf morgen anders naar mijn Tefal pan kijken.

Geen verkeerde film, maar het blijft wel allemaal erg binnen de lijntjes. Degelijk verhaal, degelijk acteerwerk en degelijk gebracht. Niet verkeerd, maar je wordt nergens echt in het verhaal gezogen. Het kijkt wel best aardig weg.

Niet direct mijn ding al was er op de film zelf weinig aan te merken.

Ik kon evengoed kijken naar een documentaire over het onderwerp.

3,5 sterren

Een tien voor de intentie, maar helaas ook een tien voor de voorspelbaarheid: het onbenaderbare grootconcern, de eigen bazen die op de hoofdpersoon gaan leunen, het thuisfront dat moeilijk doet, de sjofele huizen die getuigen van armoede (en het contrast met het kristallen servies bij de advocaat thuis), de norse en achterdochtige plattelands- en dorpsbewoners – het is er allemaal, en het is allemaal zó weinig verrassend en het laat allemaal zó weinig aan de fantasie van de kijker over dat de goede bedoelingen helaas niet opwegen tegen de verveling. (Ik moest trouwens regelmatig aan A civil action denken, ook zo'n film over een idealistische en dus sympathieke eenling die het tegen het systeem opneemt, en eveneens niet erg geslaagd in mijn ogen. En het is natuurlijk een beetje tegenstrijdig om enerzijds te klagen over de voorspelbaarheid en anderzijds toch spoiler-tags bij die voorspelbare verhaalelementen te zetten, maar ik wil andermans voorpret niet al bij voorbaat verpesten.)

Een film die me uit morele ethiek, eigenlijk dwingt een 3.5 of hoger te geven, maar vanuit mijn film perceptie ik hem toch eigenlijk ook een magere 3.0 wil geven. Dat laatste ga ik hem toch geven.

De film begint vrij goed en laat langzaam de spanning opbouwen. Vervolgens zakt dat halverwege de film volledig in… Het verhaal is oprecht interessant, zelfs heftig. Alleen komt dat niet echt tot uiting in de film.

Het wordt allemaal vrij lichtjes gebracht, terwijl dit toch écht een schandalige zaak is. De casting van Mark Ruffalo is hier ook perfect voor(wegens zijn milieu achtergrond) maar ze komen allemaal vrij kleurloos over, op het personage van Bill Camp na. Die overigens ook als enige écht emotie na de rol bracht. Wat gek is, want Ruffalo is een ijzersterke en fijne acteur, maar hier vond ik hem niet zo sterk als ik had verwacht.

Het verhaal en de zaak is schandalig en heftig en goed dat dit ook, op deze manier na een groter publiek is gebracht. Alleen als film, vind ik hem toch minder geslaagd.