Rattlesnake (2019)

Matige film waarin een moeder onverwachte hulp krijgt als haar dochtertje door een ratelslang wordt gebeten. Het dilemma waarmee het hoofdpersonage te maken krijgt, had beter uitgewerkt kunnen worden. Mede hierdoor wordt het nergens echt spannend. Ondanks dat de film niet te lang duurt, is het soms wat langdradig.

Hier had veel meer ingezeten. Matige vertoning vind ik.

Niet geweldig.

Hilditch heeft een aardige premise, maar doet er eigenlijk weinig mee. Enerzijds zijn er een aantal pogingen om het mysterieus te maken, maar die leiden nergens naartoe. Erg veel sfeer weet hij er niet uit te puren. Anderzijds is er het ethische vraagstuk, maar ook dat wordt redelijk matig behandeld.

Nochthans is er verder niet zo héél veel mis met dzeze film. Visueel ziet het er wel netjes uit, hoewel redelijk onopvallend. Qua acteerwerk zit het ook wel goed en de film is kort, zodat de vaart er nooit uitgaat. Het enige wat echt ontbreekt is sfeer, en da's jammer genoeg onontbeerlijk voor een film als deze.

Hilditch lijkt niet echt geschikt voor dit genre, maar echt slecht levert hij ook weer niet af. Het is alleen een beetje jammer van het potentieel, want in een filmpje als deze zat toch echt wat meer dan hij er uithaalt. Aardige filler voor een keertje, maar meer dan dat is het niet.

2.5*

Knap acteerwerk van Carmen ejogo in een spannende en mysterieuze film van begin tot eind , mooie landschapsbeelden van Texas, in zijn geheel mss geen topper maar toch leuke wegkijker, 3 sterren voor mij.

Rattlesnake is een film uit het rijtje waarmee Netflix ook dit jaar aan de griezelbehoefte van de kijkers probeert te voldoen. Ik zag een paar films uit dat rijtje. Ze zijn kwalitatief erg wisselvallig. Tot nu toe heb ik geen hele grootse film gespot. Het blijft bij een enkele redelijke. Rattlesnake behoort wat mij betreft tot de mindere uit de rij.

Zak Hilditch heet de regisseur. Van hem staat al een tijdje de film 1922 (2017) geparkeerd om bekeken te worden. Met wisselende waarderingen op de site zat daar al geen haast achter. Na het zien van Rattlesnake, is de zin om die film te gaan bekijken niet bepaald gegroeid. Ik laat 1922 nog maar even sudderen.

Het verhaal in Rattlesnake is op zich helemaal niet verkeerd en bevat een groot potentieel aan spanning. Een tijdsgebonden pact met de duivel klinkt in ieder geval als spannend materiaal om mee te werken. Het komt er alleen niet uit.

Hoofdrol Carmen Ejogo loopt het grootste deel van de film in vertwijfeling rond. Heel begrijpelijk als je opeens een schuld bij de afvallige engel hebt uitstaan. Een schuld die bij zonsondergang moet zijn ingelost. Wie zou dan niet radeloos rondlopen? Ik wel. Vanuit het perspectief van de kijker is dat dolende gedrag echter niet spannend. Bij een pact met de afvallige verwacht ik intense confrontaties en intense dreiging. Ik verwacht een hevige innerlijke strijd. Ik verwacht ook meer actie. Meer handeling. Geen van die zaken komt tot ontwikkeling.

Er zijn wat halfslachtige ingrepen om de dolende sleur te doorbreken. Af en toe poppen er ongure figuren op, die Ejogoaan herinneren aan haar pact en aan de tijd die haar nog rest. Een poging om de film te voorzien van spanning en dreiging. Goed plan van Hilditch.

Het werkt niet. Het gebeurt allemaal niet subtiel genoeg. De plots opduikende figuren verhevigen met hun opzichtige optredens de spanning niet. Wel bespeur je bij de figuren vaagjes een soort hopeloze tragiek.

Hé! Da's interessant! Wordt het eindelijk een beetje leuk. Nee dus. De film besteedt er verder geen aandacht aan. Aandacht daarvoor leek me nu juist een probaat middel om spanning te genereren. Wie zijn zij? Ook slachtoffers? Aan de tragische uitstraling zou je zeggen van wel. Dat leuke lijntje blijft helaas liggen en wordt als onbelangrijk afgedaan.

Eigenlijk is de enige vraag die spanning genereert en de film overeind houdt de vraag of Ejogo zich aan het pact houdt of niet. Is er een uitweg? De weg naar het antwoord voert heel lichtjes langs een morele afweging met een interne worsteling, maar ook die spanningsfactor passeert veel te gemakkelijk en heeft weinig spannende consequenties.

Dat is trouwens ook niet de bedoeling, zo blijkt. Ik was best bereid om even wat langer stil te staan bij de interne worsteling. Carmen Ejogo had daar echter niet zo veel zin in. Zij kon niet wachten om in een staat van vertwijfeling heel snel door te lopen. Tja. En dan loop je maar weer mee.

Zo zoetjesaan ontpopt Zak Hilditch zich tot een net-niet regisseur. Met '1922' (2017) had hij een prima slowburner in handen rond de Amerikaanse Dust Bowl, maar gemakzuchtige jump scares kregen uiteindelijk de overhand. Met 'Rattlesnake' (2019) heeft hij een prima hoofdactrice in Carmen Ejogo en het centrale uitgangspunt spreekt tot de verbeelding. Een alleenstaande moeder sluit per ongeluk een duivelsdeal wanneer haar dochtertje gebeten wordt door een ratelslang. Hoe ver ben je bereid te gaan voor het leven en de zielenheil van je eigen kind? Maar Hilditch lijkt wel een blaag die vers van de filmacademie komt en levert een product af dat meer neigt naar middelmatigheid dan Texaanse woestijnwind. In dat clichérijke filmuniversum waar B-acteurs monotoon praten of een beetje betekenisvol naar het hoofdpersonage staren. Geen greintje zelfspot of relativering, maar bloedserieus dwepen met het occulte zoals al een jaar of dertig wordt gedaan in dit type genrefilms. Tergende traagheid moet doorgaan voor suspense en de paar horrorscènes zijn nepbloed galore. Het meest ergerlijke is nog dat het script opeens de eigen (onverbiddelijke) spelregels overboord gooit om onder het morele dilemma uit te komen. Zonder enige logica maar mét esoterisch starende silhouetten.

“What was done for your daughter doesn't come cheap. Her little soul was spared. And now you owe one in return.”

Matig. Qua sfeer en locaties doet Rattlesnake best veel dingen goed, en Carmen Ejogo is ook een sterke hoofdrolspeelster. Maar jammer genoeg is het verhaal barslecht, en na een aardig begin wordt het steeds slechter. Saai ook, en dat is knap als je een horrorfilm maakt. Rattlesnake is niet spannend en op één of twee scenes na ook niet bloederig of gruwelijk. En als het verhaal dan ook nog te wensen overlaat heb je een aardige miskleun van een film.

Wat een 3 letter film hoe kunnen ze ze maken. Het sloeg nergens op(en weer op Netflix) zoals zo vele films matig tot slecht zijn. Een actrice van niks die Carmen .

Dit is een typisch filmpje dat je morgen al vergeten bent. Echt slecht is het niet, maar de film kabbelt op een eentonige wijze verder naar een matige climax waarbij de morele afweging zelf niet aanbod hoeft te komen. De dreigingen zijn zwak te noemen en er zitten uiteindelijk maar een paar horrorelementen in de film. Eigenlijk te weinig om de film tot de categorie horror te plaatsen. Positief zijn wel de locaties en de opgezweepte muziek die toch wat sfeer in de film weten te brengen. Het acteerwerk is niet echt storend en viel nog wel mee. 4/10

Wat een nietszeggende film was me dit sech, horror en thriller onwaardig ...heel povertjes uitgewerkt, zo traag en slecht einde, met een flinterdun geheel...dus met een 3/10 ben ik nog gul.

Alleengaande moeder [Carmen Ejogo] met vliegangst reist met haar dochter [Apollonia Love Pratt] per auto van Phoenix naar Arizona en krijgt pech op een onherbergzame, verlaten plaats. Wanneer haar dochter gebeten wordt door een ratelslang, vraagt ze hulp aan een vrouw [Debrianna Mansini] in een trailer. Het meisje herstelt op wonderbaarlijke wijze, maar daar staat wel een niet nader verklaarde prijs tegenover die op een later moment wordt geïnd. Wanneer een mysterieuze man [Bruce Davis] duidelijk maakt wat die prijs is, staat de moeder voor een moreel dilemma. Sfeervol geregisseerd en Ejogo overtuigt in de hoofdrol, maar het onsmakelijke uitgangspunt en het magere basisgegeven maken dit moeilijk uit te zitten.