Linda Ronstadt: The Sound of My Voice (2019)

Geen bijzondere docu, maar wel volledig en met liefde gemaakt. De carrière van Linda Ronstadt die als rockzangeres doorheen de geschiedenis wel eens voorbijgestoken wordt door tijdsgenoten Janis Joplin of Patti Smith als het over iconische rockzangeressen gaat. Maar Ronstadt vulde mooi de grootste arena's, verkocht platina albums, won vele prijzen en zong in verschillende genres. Hoe enkele bandleden samen The Eagles vormden. En het respect van collega artiesten die verbaasd stonden van haar talent. Meerdere keren ook dat ze een ander genre zong omdat ze dat gewoon graag deed. Genres waar ze mee opgegroeid was en zo ver lagen van haar eerste folkliedjes: soul, operette, country, rock, crooners, pop, Mexicaanse traditionals, … Elke keer weer de platenmaatschappij en andere mensen die zeiden: ik zou dat niet doen. Om dan rockgewijs 'foert' te zeggen, het toch te doen en er nog eens succes mee te hebben. Een artieste met een afgeborsteld imago, veel rauwe kantjes krijg je niet te zien in de docu (als die er al veel waren). Maar wel muziek centraal. Mooi om te zien hoe een Emmylou Harris het emotioneel even moeilijk krijgt. Omdat Linda Ronstadt door Parkinson niet meer in staat was om te zingen. Je ziet in veel andere docu's minder emotie als de artiest al overleden is.

Kende Linda Rondstadt helemaal niet, en eigenlijk ging er bij de nummers nog steeds geen belletje rinkelen. Zingen kon ze, hoewel ik geen groot fan ben van de power-voice als zodanig en haar stem niet echt veel persoonlijkheid heeft. Het eerste deel van de docu, met haar pop-rock optredens, doet nog niet goed begrijpen waar ze haar status vandaan heeft. Maar in de tweede helft komt de diversiteit om de hoek kijken en dat deed m'n waardering voor haar zangkunsten wel stijgen. Lijkt me verder ook een fijn persoon. Als docu is het niet erg bijzonder overigens, veel pratende hoofden afgewisseld met beeldmateriaal van optredens (maar altijd korte fragmenten).

Ronstadt had een grote, brede en interessante carrière, die eigenlijk grotendeels langs mij heen was gegaan. Dit is wel zo’n documentaire die je op zoek laat gaan naar het werk van de behandelde artiest.

Ze komt over als nuchter en sympathiek, al moet je altijd een beetje oppassen dat er niet teveel ophemeling bij zo’n retrospectief komt kijken.