For Sama (2019)

Vanaf 23 januari 2020 in de bioscoop (Periscoop Film)

Ik word van de trailer al een beetje Fisherman's friend.

Op de kijklijst.

Deze documentaire lijkt sterk op The Cave (2019) die momenteel ook in de bioscoop draait: opnieuw kijken we naar een verslag vanuit een ziekenhuis in een door Assads troepen en de Russen belegerde Syrische stad met een hoog propagandagehalte. Immers, ook hier is van enige neutraliteit geen sprake en noemt de journaliste die het verslag maakt (voor haar baby Sama: zowel persoonlijk van moeder tot dochter als algemeen voor het nageslacht) zichzelf uitdrukkelijk een strijder die vanaf het begin meedeed aan de opstand tegen Assad en toen het geweld losbarste bewust in de stad Aleppo bleef om verzet te blijven bieden. Nu is dat natuurlijk helemaal prima, maar impliciet steunt zij dus groeperingen als al Qaida en IS waarmee Assads troepen strijd leverden in en rond deze stad. Ikzelf kan me daarom niet echt verplaatsen in haar positie: uiteraard zijn Assads misdaden enorm maar ik acht al Qaida of IS niet perse een verbetering dus ik zou de stad hebben verlaten zodat Assad en de jihadisten het onderling kunnen uitvechten in plaats van partij te kiezen.

En net als The Cave biedt de documentaire weinig informatie en zeker geen informatie die we niet al vaak hebben gezien op het Journaal en gelezen in de kranten: wat deze documentaire toevoegt aan de beelden op het Journaal en de sociale media maar ook op The Cave zijn eigenlijk alleen expliciete in plaats van geblurrede beelden. De film biedt heel veel expliciete beelden van doden en zwaargewonden en dan ook nog vooral van kinderen. Wat dat betreft weet deze film hoe je harten raakt en dus effectieve propaganda maakt.

De boodschap van alle expliciet getoonde verwoesting, lijken en bloedbaden lijkt overigens niet zozeer propaganda in de zin van oproep tot strijd (de strijd tegen Assad is immers inmiddels verloren) maar vanuit het perspectief achteraf bovenal een aanklacht tegen de wereld (lees: het Westen): hoe hebben jullie dit kunnen laten gebeuren? Maar iedereen weet wat voor dilemma’s het Westen heeft gehad: enerzijds heeft het Westen beslist willen helpen om Assad weg te krijgen maar de strijd bleek hetzij na het ingrijpen van Rusland hopeloos hetzij hielpen we er alleen maar al Qaida en IS aan de macht. Ik denk dat partijdige en eenzijdige ‘documentaires’ als deze die simpelweg de dode baby’s aan de eigen kant als argument opvoeren (en niet laten zien hoe de eigen opstandelingen ook de baby’s van de andere partij vermoorden) weinig helpen om doordachte beslissingen op het wereldtoneel te nemen.

Vanwege de expliciete beelden geef ik deze wel een halve ster meer dan The Cave die zich meer inhield, want als je een boodschap wilt brengen moet je ‘m wel zo sterk mogelijk brengen (hetgeen For Sama geen windeieren heeft gelegd, gelet op de bijna louter vijf sterren die de critici ervoor gaven).

Wat een mokerslag. Los van elke politiek of rationeel-ethische keuzes is dit de erg rauwe realiteit van wat oorlog is, recht in je gezicht. Sterk gebalanceerd met liefde en schoonheid om te overleven. Mooi sound design, netjes op de achtergrond. Dit is gewoon de afgrijselijke realiteit van oorlog, hoe de vork ook in de steel zit, op menselijk niveau moet dit wel binnenkomen. Essentieel om te voelen hoe het is in oorlog, voor gewone mensen in een conflictsituatie. Ver voorbij welk oorlogsfictie dan ook incl Idi I Smotri. Pff, potje kapot hiero

In één week The Cave en deze film gezien, en dat is bijna teveel oorlogsrealiteit om te verwerken in de bioscoop In zo’n korte tijd. Beide films komen keihard binnen, deze zelfs nog een beetje meer als de Cave voor zover dat mogelijk was.
De films tonen grote gelijkenissen, ze spelen zich beiden af rond ziekenhuizen in Syrisch oorlogsgebied die bewust als doelwit worden geselecteerd door de Russen die Assad steunen,(waarom in godsnaam?).

Af en toe echt weg gekeken omdat het gewoon te gruwelijk was. bij een van die momenten gebeurt niets minder dan een wonder, als een ogenschijnlijk doodgeboren baby met de keizersnede ter wereld wordt geholpen, en dan wordt zo’n gruwelijke scène opeens een schitterend wonder , de geboorte van Jezus is er niks bij Dit maakt dat de film toch ook hoop geeft.....Het contrast tussen het brute geweld van cluster- en chloor(!!)bommen uit de hemel gegooid, en de geboorte van een nieuw leven kan niet groter zijn.

Een dapper en knap bij elkaar geraapt getuigeverslag, wat me ten diepste geraakt heeft.

Om deze films zomaar propaganda te noemen stuit me tegen de borst. Een subjectief ooggetuige verslag Zou ik het noemen, wat haast niet anders kan als je midden in een oorlog zit. Ik nodig de zichzelf De filosoof noemende commentator voor mij uit , om deze films nog eens te beoordelen/herkijken, te be filosoferen zo je wilt. Het conflict in Syrië is supergecompliceerd, er zijn meerdere strijdende partijen in 3 (of 4) hoofdgroepen, sla de Wiki er maar op na. En de makers van deze docu’s horen nadrukkelijk niet bij ISIS!! Dit blijkt indirect uit alles wat ze zeggen en doen, en direct omdat ze ISIS als vijand benoemen, naast Assad en de Russen....een ongelijke strijd. Deze mensen hebben hun leven gewaagd door tot (bijna) het einde te blijven, vele gewonden te helpen en de film het land uit te smokkelen zodat wij ook kunnen meekijken wat de fuck daar gebeurd is, maar dan vanuit onze een comfortable bioscoopstoel.

Deze mensen verdienen daarom het grootste respect, en absoluut geen misplaatste verdachtmakerij. We hebben In deze tijden al genoeg last van trollende Russen.

Ik wil politieke discussies vermijden maar omdat je zo aandringt, haha: ik heb nergens gezegd of zelfs maar gesuggereerd dat de makers van deze film bij IS horen. Het is evident dat zij geen jihadi's of extremisten zijn en dat zij ronduit tegen islamitische radicalen als al Qaida en IS zijn. Maar dat neemt niet weg dat zij zich uitdrukkelijk als strijders tegen Assad blijven positioneren, ook als Assads troepen met al Qaida (en later IS) slaags raken a) waardoor ze de jihadi's impliciet wel helpen en b) waarbij ze wel aandacht vragen voor Assads gruweldaden maar die van al Qaida en IS verzwijgen. Nu kun je misschien denken dat zij als burgers van Aleppo louter onder vuur lagen van Assad en niet van de jihadisten maar dat is niet helemaal waar: al Nusra (de officiële tak van al Qaida in Syrië) pleegde al in 2012 bomaanslagen in Aleppo met vele burgerslachtoffers. IS heeft geloof ik overigens Aleppo nooit bereikt maar ook dan geldt nog steeds: verzwak je Assad dan versterk je IS. Juist deze complexiteit - die ook de Westerse landen parten speelde - maakt de 100% anti-Assad-focus van deze film erg eenzijdig en voor mij weinig interessant qua politieke boodschap. Uiteraard blijven de beelden indrukwekkend en onderstrepen die de oorlogsmisdaden van Assad.

Ze maken wel een opmerking waarmee ze zich distancieren van de "verkeerde machten" die hun verzet/beweging tegen Assad hadden gekaapt.

Hamza ontkoppelt de docu tegen het einde ook van het conflict an sich "het gaat niet om deze stad, het gaat om de mensen erin"

Bijzonder indrukwekkend en de eerste 4,5* van het nieuwe decennium. Kwam hard aan, dit.

Nu ben ik extra benieuwd hoe deze zich verhoudt tot The Cave. Wat mij betreft sowieso de betere film naast Honeyland, die we een paar uur hierna zagen, al was ook die erg sterk.

Zoals je zegt de situatie is nogal gecompliceerd, je kunt van een zeer persoonlijke getuigenisdocu als deze niet verwachten dat die ook het hele conflict even uit gaat leggen. Ik wordt al duizelig van het Partijenschema hier.....

Noch dat ze de opstand tegen Assad, waar het allemaal om begonnen is, even opschorten om dan samen met de gehate dictator op te trekken tegen IS....

Dit soort dingen kun je wel roepen vanuit je luie stoel hier, maar heeft weinig voeling met de barre realiteit daar.

Ik hoop dat het ooit nog eens goedkomt in de regio....Het lijkt er voorlopig niet op.

Een krachtig persoonlijk perspectief op wat er allemaal in Aleppo is gebeurd tijdens en vlak voor de belegering. Als kijker wordt je niet gespaard. Wat vooral fascineert is hoe de mensen die hun stad weigeren te verlaten ondanks alle ellende nog kunnen lachen en doorgaan met hun leven. Vind het wel moeilijk te begrijpen dat ze willen blijven in een zo'n gevaarlijke plaats als ze daarmee het leven van hun kinderen riskeren. Maar ja, makkelijk praten vanuit het veilige en stabiele Nederland. 3.5*.

Dit vormt een mooi tweeluik met een eveneens voor een Academy Award genomineerd documentaire "The Cave (2019)". "For Sama" speelt zich weliswaar af in een andere stad, maar ook hier draait het om het alledaagse leven in een Syrische stad - in dit geval Aleppo - en is één van de hoofdrolspelers de directeur van het laatste nog (min of meer) functionerende ziekenhuis in de stad. "The Cave" is echter meer een 'fly-on-the-wall'- registratie terwijl "For Sama" voorzien is van commentaar van Waad, aan het begin van de oorlog een idealistische, naïeve tiener die zich aansluit bij de demonstraties tegen Assad en haar weigering om Aleppo te verlaten beschouwt als een daad van verzet, later een journaliste die met haar camera tot in (soms gruwelijk) detail vastlegt wat er met haar stad gebeurt en hoe de overgebleven inwoners proberen hun lichamelijke en geestelijke gezondheid te bewaren.

Waad wordt verliefd op kinderarts en ziekenhuisdirecteur Hamza Al-Khataeb, die gescheiden is toen zijn vrouw hem dwong te kiezen tussen zijn gezin en zijn stad en tijdens het conflict wordt Sama geboren. Sama is dus letterlijk een kind van de oorlog en het commentaar is een testament voor haar en alle andere kinderen die zijn geboren en opgegroeid in een wereld waar niemand het leven zeker is. Die persoonlijke benadering geeft de film meer diepgang dan "The Cave" en hoewel het tegen het einde een beetje prekerig wordt is dit een knap gemaakte, en goed samengestelde documentaire.

Pff. Verschrikkelijk zware kost. Heel moeilijk om hier een aantal sterren aan te hangen.

Kijk 'The Cave' en deze 'For Sama' achter elkaar en je loopt murw geslagen de bioscoop uit. De drone beelden zijn schitterend. Dat is het enige dat ik er nu over kan zeggen.

Openingsfilm op het komende MOOOV Filmfestival.

Confronterende, hartverscheurende documentaire over journaliste Waad Al-Kateab, die gedurende vijf jaar de opstand in Aleppo, Syrië vastlegt met haar filmcamera. Dit terwijl zij voor haar pasgeboren dochtertje moet zorgen en haar man dag en nacht doorwerkt in een haastig gerealiseerd ziekenhuis, temidden van constante bombardementen. De intense, vaak gruwelijke beelden komen keihard binnen en bij vlagen is de documentaire bijzonder aangrijpend. Naar het einde toe wordt de boel iets te hoogdravend en belerend, maar tegen die tijd heeft deze onvergetelijke documentaire zich ruimschoots bewezen.

Weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden. ingrijpende film iig, en echt een aantal beelden dat ik weg moest kijken.

De man van Waad, Hamza Al Kateab , met zn vriend Maayouf Abu Bahr een bekende koppensneller van de jihadistische Nour Al Din Al Zinki Movement:

Twitter

Oscar nominee 'For Sama' is a propagandumentary that pushes Al Qaeda's narrative in Aleppo — RT Op-ed

Hartverscheurend [en jammer van het prekerige toontje].

De film die iedere klager in Nederland zou moeten zien om zich vervolgens in een hoekje dood te schamen.

Lekkere bron ook weer. RT - Russian Today. Geen toeval dat de zaken in het artikel zo worden voorgesteld dat Waad en Hamza indirect IS en Al-Qaeda steunen en de Russen maar mooi buiten schot blijven want dat de Russen het zouden hebben vernietigd wordt in het artikel afgedaan als 'misleading and unsubstantiated'. Daarnaast is er rondom Russian Today genoeg kritiek geweest vanwege o.a. propaganda en/of goedpraten van acties van de Russen door onjuiste informatie weer te geven (MH17 o.a.). Als dit artikel volledig op waarheid was gebaseerd, zou er allang een onafhankelijkere bron e.e.a. gecheckt hebben en bevestigd. Voor mij is dit vooralsnog een gevalletje fake news.

Heb je de film uberhaupt gezien?

“Sama. You're the most beautiful thing in our life. But what a life I've brought you into. You didn't choose this. Will you ever forgive me?”

Hartverscheurend en confronterend. For Sama is op de eerste plaats een zeer persoonlijke documentaire van Waad Al-Kateab voor haar dochter Sama, maar het is ook een aanklacht tegen de verschillende partijen die Aleppo tot een ruïne hebben gemaakt.

De gruwelijke gevolgen van de bombardementen worden zeer expliciet in beeld gebracht maar ook de intieme momenten, zoals die waarin Waad en haar man Hamza proberen om een boompje in hun tuin in leven te houden, maken indruk. De oorlog voelt eindeloos en hopeloos, en het is te hopen dat volgende generaties (de generatie van Sama) weer een bestaan kunnen opbouwen in Aleppo en de andere gebombardeerde steden en dorpen.

Wat een complete onzin zeg. Deze mensen leven al 40 jaar onder onderdrukking van de Assad familie. Daar gaat dit over.

Dat er vervolgens nog andere debielen om de hoek komen kijken als IS staat er compleet los van, ook al hebben die eveneens mot met Assad.

Als je over niets meer mag klagen omdat er elders in de wereld ergere dingen gebeuren, hadden mensen al voor altijd moeten stoppen met klagen vanaf 1945.

Uiteraard mag je als Nederlander nog gerust klagen over dagdaaglijkse ergernissen zonder je in een hoekje dood te moeten schamen, wat is me dat nu.

Geen vanzelfsprekendheid

Ieder jaar op 5 mei staan wij met het hele land stil bij het feit dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Inmiddels is het alweer 75 jaar geleden dat Nederland van de Duitse bezetting bevrijd werd. Een inmiddels lange periode waardoor de meeste van ons zich (gelukkig!) ook geen situatie van oorlog meer voor kunnen stellen. Dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is en dat er op meerdere plekken op onze planeet nog steeds oorlog woedt weten we rationeel gezien wel, maar eveneens kan het ook verder van ons af staan omdat we er niet te veel van meekrijgen.

For Sama zorgt ervoor dat de oorlog emotioneel een stuk dichter bij jezelf komt te staan. Dit wordt gedaan door de kijker de oorlog te laten ervaren door de ogen van een jonge vrouw. Dit maakt de situatie een stuk persoonlijker, dan bijvoorbeeld een nieuwsbericht in de krant. Ik lees soms berichten dat mensen haar verwijten dat zij het land niet eerder verliet, maar in mijn ogen is het juist een enorm dappere keuze om je eigen leven te willen riskeren om de rest van de wereld te kunnen tonen wat er zich de afgelopen jaren allemaal in het land heeft afgespeeld. Daarnaast kan ik mij ook goed voorstellen dat zij haar partner niet achter wil laten die als arts wil blijven om de vele gewonden te helpen. En ja, het jonge gezin brengt weliswaar ook het leven van hun eigen kind in gevaar, maar mij lijkt de situatie gevoelsmatig ook zoveel malen meer gecompliceerd dan wij vanuit ons veilige Nederland überhaupt kunnen bevatten. En dat is een ding wat de docu glashelder maakt. Wij kunnen ons amper voorstellen hoe het is om in een situatie zoals deze mensen te leven, met zoveel betrokken partijen en belangen die er op het spel staan, en welke keuzes wij in hun positie zouden maken. Dat de situatie in Syrië op zijn zachtst gezegd belabberd is kan dan wel bij iedereen bekend zijn, maar deze krijgt door deze documentaire wel een geheel nieuwe dimensie mee. Dichter bij de burgeroorlog in Syrië kun je namelijk bijna niet komen en daar mogen wij ons met zijn allen verdomd gelukkig om prijzen.

For Sama is wat mij betreft verplichte kost voor iedereen. De beelden mogen dan wel enorm schokkend zijn, zij herinneren je er wel aan dat vrijheid absoluut geen vanzelfsprekendheid is. Rationeel gezien weet je dat waarschijnlijk wel, maar deze beelden laten je dat ook voelen. Daarnaast is dit ook een belangrijke documentaire voor iedereen die zoveel kritiek had op de hoge vluchtelingenstroom in Nederland een aantal jaar geleden. Kijk deze docu, en realiseer je hoe pietluttig deze discussie is in het licht van deze gebeurtenissen.

5,0*

Zondag 16/8 trouwens op NPO2 om 23u25!

Ben benieuwd

Whoo.

Die trailer komt wel eventjes aan, heb nu al respect voor deze vrouw wat ( en voor wie) zij dit allemaal gedaan heeft.

De ene na de andere hartverscheurende, gruwelijke scene. Het zijn er zoveel dat ge ze uiteindelijk gewoon ondergaat net als die vrouw in de film die immuun lijkt voor de dood als ze zich op een cynische, spottende manier uitlaat over al de wapens die haar president kan gebruiken om haar te doden.

Meest aangrijpende en nooit geziene scene is deze met het pasgeboren kind dat dood lijkt en echt niet aan te zien is. Dit moest een mens voorstellen. Wat een ellende.

Alleszins origineel tot stand gekomen documentaire helaas met een afgrijselijke realiteit die alleen maar walg opbrengt voor al wie hiervoor verantwoordelijkheid en schuld draagt.

Schokkende en indringende film. Toch kan dat alles bij mij niet de gedachte wegnemen, dat deze mensen jaren lang de familie Assad hebben gesteund. Zo gaat dat namelijk in al die landen in het Midden-Oosten. En als er dan dankzij een regime change een nieuwe machthebber komt, verandert er vaak bitter weinig. Kortom, als docu indrukwekkend, maar of de vinger nu echt op de zere plek wordt gelegd, is maar de vraag voor mij.

Ze protesteren juist tegen Assad, toch? En "zo gaat dat in al die landen"? Allemaal hetzelfde in die zandbak?

En welke zere plek had de vinger dan op gelegd moeten worden: de politiek of de vreselijke gevolgen die deze politiek (op welk niveau dat ook mag zijn) heeft en waar we rechtsreeks getuigen van kunmen zijn?