Angel of Mine (2019)

Een prima thriller over een moeder die haar dochter is verloren. Wanneer ze denkt dat ze haar dochter heeft gezien groeit haar obsessie voor het meisje...

Een langzaam opbouwende spanning, een redelijk einde en een uitstekende rol van Rapace.

Zeer goede film, spannend, meeslepend en een onverwacht einde.

4 sterren van mij!

Op de filmposter hadden ze de namen van de twee dames wel mogen wisselen....

Spannend, een escalatie was voorspelbaar, maar toch een onverwachte draai aan het slot.

Angel of Mine was op zich een prima thriller. Gezien het plot en de voortgang hiervan had ik qua wending iets totaal anders verwacht. Het viel me qua stijl en verwachtingen wat tegen. Niet dat het altijd pittig hoeft te zijn, maar ik vond dit wel erg simpel van aard. Wellicht schuilt hier ook wel wat kracht in? Ik laat het in het midden. Het houdt me qua beoordeling wel wat tegen om het als een zeer goede film te hebben ervaren.

Redelijk sterk drama/thriller. Het verhaal zit best goed in elkaar en Farrant weet het prima over te brengen aan de kijker. Het bouwt het verhaal goed op en sleurt je mee in misère van de hoofdrolspeelster. Ook weet hij je te laten twijfelen en te balanceren tussen mededogen en afkeer tegen de hoofdpersoon. De uiteindelijke climax is verrassend. Je houdt als kijker nog wel de vraag “en nu?”. Het acteerwerk is verder prima. Rapace zet een prima rol neer. Evans helaas wat minder. Aanrader. 4.0

Beklemmende thriller. Aanvankelijk erg herkenbaar omdat we Alex Forrest(Fatal Atrraction) en Hedra Carlson(Single White Female) nog in onze gedachten hebben, maar gelukkig is niets wat het lijkt en aan het einde werd ik om ver geblazen, op een manier zoals je het zo graag wil als argeloze kijker. De nadruk bij deze film, meer dan bij de genoemde voorbeelden, ligt wat meer op de acties en de geestestoestand van de dader, wat afgezien dat dit(zo blijkt aan het slot) een duidelijke reden heeft, ook lekker werkt voor de kijker. Heerlijk om bij jezelf te herkennen dat je gaandeweg toch meer sympathie voelt voor de aanstichter van het kwaad dan voor het bedreigde, ideale gezinnetje. De eer voor de originaliteit komt overigens niet toe aan regisseur Farrant en de scriptschrijvers, want dit blijkt een remake van een voor mij onbekende Franse Film. Ik vermoed zomaar dat deze herhalingsoefening beter is dan het origineel. Sterk spel trouwens ook van de drie hoofdrolspelers, vooral Rapace maakt weer indruk in een rol die op haar lijf lijkt geschreven.

Goeie film waarin een gescheiden moeder de dood van haar babydochtertje na zeven jaar nog niet heeft verwerkt. Goed opgebouwd en de balans tussen drama en thriller is uitstekend hier. De ontknoping was niet slecht, maar wel wat gemakkelijk. Noomi Rapace is absoluut overtuigend als de moeder met psychologische problemen.

Verrassend filmpje die de middelmaat weet te overstijgen door de goede opbouw van een pakkend verhaal met een perfect mix van drama en thriller dat sterk gedragen wordt door de overtuigende rol van Noomi Rapace. 7/10

Psychothriller met een gestage spanningsopbouw, culminerend in een voor sommigen wellicht toch wel verrassende ontknoping. Remake van Safy Nebbou's L'Empreinte de l'Ange (2008), maar niet zo goed als het Franse origineel. Dat heb je wel vaker met remakes.

Hele trage opbouw. Vond het in het begin zeker eerder een drama.

Het eind was ook al niet te denderend, snap niet zo goed dat er mensen zijn die verbaasd zijn, want ik zag het plot van mijlenver aankomen. Ook niet zo moeilijk natuurlijk: de film gaat over een vrouw die haar dochter "verliest" en jaren later een meisje ontmoet, waarvan ze beweert dat het haar dochter is. Iedereen verklaart haar voor gek, maar ze is ervan overtuigd dat haar dochter nog leeft. Nou ra ra, wat voor eind zou je dan nog meer kunnen bedenken, waardoor het een thriller wordt? Haha
Vond het erg voorspelbaar, desalniettemin erg goed geacteerd, vooral op het eind, ik leefde mee en voelde haar verdriet.

Deze ook meegebracht en eens bekeken. De film deed met niet meteen een belletje rinkelen, maar hij had toch wel wat bekend volk. Het was nog een goeie film, die m'n aandacht wel bij de film kon houden. De film bleef mysterieus genoeg om de volledige speelduur te boeien. Trouwens ook een geslaagd einde.

De cast deed het ook prima en kwam overtuigend over.

Geen verwachtingen bij deze film, maar vond het toch de moeite om gezien te hebben.

Lizzie [Noomi Rapace] is in therapie geweest om de dood van haar dochter te verwerken en de zorg voor haar zoon Thomas [Finn Little] gaat haar nog altijd moeilijk af. Lizzie fleurt op wanneer ze op een verjaardagspartijtje Lola [Annika Whiteley] ziet en via diens broer [Indi Serafin] contact weet te leggen met Lola’s moeder Claire [Yvonne Strahovski]. De twee vrouwen raken bevriend, totdat Lizzies aandacht voor Lola obsessieve vormen begint aan te nemen. Het scenario had kunnen resulteren in een exploitatieve B-thriller, maar Rapace zet een genuanceerd, geloofwaardig en sympathiek portret neer van een moeder die ondanks haar intense verdriet over de dood van haar kind probeert zo goed mogelijk te functioneren. Farrant bouwt de spanning geleidelijk op tot de boeiende finale en Whiteley is perfect als het meisje waar alles om draait. Oorspronkelijk verfilmd in 2008 als L’Empreinte d l’Ange, met Catherine Frot in de hoofdrol.

Over het algemeen hou ik wel van dit soort mysterietjes. Angel of Mine begint ook best aardig niet in de laatste plaats door de twee hoofdrolspeelsters. Het had alleen allemaal net wat minder braaf gemogen en ook het voor de hand liggende einde had ik liever anders gezien.

3,0*

Oei, een moeilijke.

Eigenlijk valt er weinig negatiefs op te merken maar toch hield ik niet echt van alles in deze film.

Eénieder andere regisseur had dit verhaal verteld vanuit het perspectief van Claire, met Lizzie als stalker; Dan had je meer een thriller gehad zoals men vaak zag in de jaren 90. Nu werd gekozen voor het perspectief Lizzie wat het psychologisch interessanter maakt maar waarbij alle pogingen op een thriller op niks uitmonden. Het is maar waar je van houdt. Vond het voor mij ook een wat sentimenteel aangedikte film die het vooral goed zal doen bij het vrouwelijk publiek : het "i lost my baby' en andere moedergevoelens die wij mannen toch niet kunnen begrijpen.

Uiteindelijk is het wel een straf verhaal en ik kon het niet laten een traantje weg te pinken op het einde. Voer voor juridische discussies in ieder geval. Vond vooral die blonde goed spelen, die me wat aan Naomi Watts deed denken. Rapace is geen slechte actrice maar dit soort films met haar trek ik niet. Nochtans kan ik haar rol wel prijzen; de kwetsbaarheid en het gevoel dat ze gek aan het worden is brengt ze goed over. Ik dacht eerst om 2,5* te geven maar vind dat eigenlijk onrecht doen aan de kwaliteiten die ik net benoemde dus toch 3*. Valt me op dat het Franse origineel lager beoordeeld wordt. Komt ook niet veel voor.