Last Train from Gun Hill (1959)

Heerlijke western. Ik kreeg er een beetje een retro-gevoel bij. Zo kan ik mij de westerns herinneren zoals ik ze vroeger zag als ventje van een jaar of 10. Een stoere held in de vorm van Kirk Douglas op zoek naar gerechtigheid cq. wraak.

Prachtig in beeld gebracht door John Sturges.

Dat het verhaal niet al te ingewikkeld is deert niet. Eigenlijk zoek ik dat ook niet persé in een western, al kan het mooi meegenomen zijn.

Douglas speelt prima de gepijnigde held en Quinn, die lijnrecht tegenover hem staat, is een perfecte tegenspeler.

Het mooie is dat het eigenlijk juist niet een eenvoudig gegeven is van de held en de schurk. Beide vechten uit naam van hun gezin.

Dit is voor mij een klassieker.

4,5*

Weer een pareltje van Sturges.

Zoals Barfly al zegt: Het verhaal is niet echt gecompliceerd. Maar de uitvoering des te beter. Kirk Douglas en Anthony Quinn zijn elkaar beste vrienden en ergste vijanden. Dit word erg goed vertaalt door de acteurs. Douglas is perfect voor een Marshall rol. Net als Quinn als grootgrondbezitter.

John Sturges weet er een prachtige western van te maken die van het beeld spat. Het stadje Gun Hill ziet er erg goed uit. De saloons, Harper House en het station. De kwaliteit van het beeld ziet er ook sterk uit voor 1959 maar volgens mij is die geremasterd.

Binnenkort Gunfight at the O.K corral maar eens bekijken. Met hopelijk weer een sterke Douglas.

John Sturges was volgens mij wel een fan van Kirk Douglas. En terecht, want wat een geweldige acteur was dat! Hij was helemaal op zijn plek in westerns. Net als in Gunfight at the O.K. Corral zet hij hier een magistrale rol neer. Deze film is inderdaad een soort mix van western als Lawman en 3:10 to Yuma. Vooral met 3:10 to Yuma zijn een hoop overeenkomsten, maar veel maakte dat niet uit, want het leverde wel een hoop heerlijke beelden op.

Ondanks dat ik nooit echt heel hoge cijfers geef aan films van John Sturges, staat hij bij mij toch wel hoog aangeschreven als (western)regisseur. Zijn films hebben altijd een prettig sfeertje en een fijne uitstraling. Dit Last Train from Gun Hill is misschien wel zijn beste tot nu toe. Ondanks het verhaal, wat nou niet echt super interessant of origineel is, maar dat maakt mij eigenlijk vrij weinig uit. Als de uitvoering maar goed is, en dat was zeker zo. Last Train from Gun Hill is een heerlijke western die geen moment verveeld. Kirk Douglas en Anthony Quinn waren erg aan elkaar gewaagd en zetten bijde erg sterke rollen neer. Deze film scoort voornamelijk hoog dankzij het erg sterke sfeertje, wat Sturges weet te creeren. De plaatjes zien er erg mooi uit en er worden een hoop sfeervolle plaatjes geschoten, zoals bijvoorbeeld in de saloon en in het hotel.

Zoals ik al eerder zij was het verhaal niet zo heel erg interessant. Daarom was het wel prettig dat de film niet al-te lang duurde. Maar verder heb ik dus best wel genoten van deze uitstékende western. Kirk Douglas heeft in een hoop westerns gespeeld zie ik ook. Daar ga ik er binnenkort zeker een paar van kijken!

Voor deze dan maar een 3,5*. Érg sterke film!

Beetje in de lijn van eerdere "klok"-westerns als At gunpoint, 3:10 to Yuma en het beroemde origineel High noon. Wat déze extra sterk maakt is het feit dat Kirk Douglas hierin werkelijk perfect gecast is: hij zit natuurlijk met dat enorme verdriet vanwege de dood van zijn vrouw, maar hij mag daar niet aan toegeven omdat hij een klus op te knappen heeft. Zodoende kan, mag en moet hij (als acteur) uiterst intens spelen, maar mag hij tegelijkertijd nergens uit de bocht vliegen (en Douglas kán natuurlijk overacteren als de beste). Het resultaat is een grootse vertolking die de hele film draagt. (En wanneer hij dan even zijn emoties de vrije loop mag laten wordt hij ook meteen bijna eng, als hij Earl Holliman voorspiegelt hoe diens laatste seconden zullen aanvoelen...) Deze western geldt niet als een klassieker binnen het genre, maar is voor mij wel één van de beste ooit gemaakt. Compact, ambachtelijk strak, spannend en uitstekend gespeeld.

Uitstekende film waarin de vrouw van een sheriff wordt vermoord door de zoon van een oude vriend van hem. Een compact verhaal met twee goed uitgewerkte personages die lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Deze typische western weet een vrijwel constante spanning vast te houden. Kirk Douglas zet een prima rol neer.

”I AM the law!”

Een meer dan goede western met een eenvoudig verhaal, dat de boel goed opbouwt, wat uiteindelijk leidt tot een behoorlijk spannende ontknoping.

Kirk Douglas en Anthony Quinn spelen de twee belangrijkste personages en doen dat uitstekend. Aangezien ze vroeger vrienden waren is de nieuwe ontmoeting des te pijnlijker. Het blijkt namelijk al snel dat Quinn zijn zoon alles is voor hem en dat hij hem niet wil uitleveren aan zijn oude beste vriend, ook al heeft zijn zoon een moord begaan. Douglas wil wraak, maar worstelt ook met zijn verdriet en de tegenstand van Gun Hill, waar iedereen naar de pijpen van Quinn lijkt te dansen.

Er zit niet bijzonder veel actie in, maar Last Train from Gun Hill verveelt geen seconde. De spanning wordt vakkundig opgebouwd door Sturges, waarbij hij de kijker af en toe van erg mooie beelden van de omgeving voorschotelt. Het laatste kwartier komt de spanning uiteindelijk tot volle wasdom en is de uiteindelijke ontknoping erg de moeite waard. Daarbij blijkt ook dat het scenario gewoon erg sterk in elkaar zit.

Sturges is duidelijk ook een westernregisseur die mij erg ligt. Last Train from Gun Hill behoort samen met Bad Day at Black Rock tot zijn beste werk.

4,0*

Als de goede vrienden die Anthony Quinn en Kirk Douglas hier neerzetten vrijgezel waren gebleven was Last Train from Gun Hill bij lange na niet zo’n goede film als het nu is, want de manier waarop zij in deze film tegenover elkaar komen te staan is bijzonder interessant om te volgen en maakt dit zelfs tot een van mijn favoriete klassiekers uit het westerngenre. Het grootste gedeelte van de film speelt zich in een dorp af en dan moet het een sterke film zijn wil het blijven boeien, maar dat is bij deze film zeker het geval. Dat komt voornamelijk door het gebruik van tijd, dat net als in bijvoorbeeld High Noon en 3:10 to Yuma een belangrijke rol speelt in de steeds verder oplopende spanning waardoor op geweldige wijze naar een uiteindelijk hoogtepunt wordt toegewerkt.

Deze film schreeuwt inderdaad om een bluray release!! En zou allicht nog krachtiger overkomen in zwart-wit... Heb hier een al wat oudere dvd release, erg jammer dat het beeld niet al te scherp is want dit is me toch even een western met klasse! Niet te gecompliceerd verhaal, niettemin erg sterk en een geweldige cast. Dit is volgens mij pas de 4e (!) film waarin ik Douglas zie spelen (na 2 Kubricks en 1 Wilder) maar man man man wat is het een genot om 'm te zien spelen. Vroeg me echt af hoe het zou aflopen. Vind het einde van de film heel treffend.

Zo, ik ben niet ontgoocheld want dit is een uitstekende western. Sheriff Morgan is uit op wraak wanneer zijn Indiaanse vrouw vermoord wordt. Hij ontdekt dat de dader de zoon is van zijn beste vriend, Craig Belden, en wil hem berechten voor zijn misdaad. Maar Belden is niet van plan om zijn enige zoon zomaar op te offeren.

Het morele dilemma waarbij alleen maar verliezers zijn, wordt prima opgevoerd door Douglas en Quinn; Morgan is eerder een antiheld dan een aimabel personage. Zijn zin naar wraak en gerechtigheid konden bij mij op net minder begrip rekenen dan Belden, die hem op alle manieren tot zinnen probeert te brengen en daardoor niet zomaar als een "bad guy" overkomt. Zo krijg je twee genuanceerde personages waarbij je begrip opbrengt voor beiden. Ik weet nog niet zozeer of ik het einde een happy end vindt. Ik denk dat Morgan daarna voor de rest van zijn leven getekend zal zijn omdat hij verantwoordelijk is voor de dood van zowel zijn beste vriend als diens zoon . Ik had er in ieder geval een wrang gevoel bij.

En dit is dan meteen ook de reden waarom deze film zo geslaagd is. Minpuntjes waren er ook wel (bvb het vrouwelijk element) maar die vond ik amper het spreken waard.

Topper. Het scenario is een variatie op het thema ‘breng de schurk veilig naar de cel voor een eerlijk proces’ waarin Kirk Douglas de honneurs waarneemt als marshall met de vermelde missie. En hoe. Zijn intense performance tilt ongetwijfeld het niveau van de hele film de hoogte in. De schurk is een rol van Earl Holliman, niets op aan te merken, maar de focus ligt verder toch op de relatie tussen Douglas en Anthony Quinn (als vader van Holliman). Douglas heeft een straight karakter, maar Quinn bevindt zich, samen met liefje Carolyn Jones in de morele ambiguïteit. En dat laatste element geeft diepte aan hun beider karakters, en draagt bij aan het boeiende verloop van het verhaal. Er valt geen dood moment te bespeuren (het gewelddadige einde van enkele personages niet meegerekend) in deze film. Continue spanningsopbouw tot de climax op het einde toe. Een geweldige climax bij avond in Gun Hill, waarbij een gebouw in de fik gaat, een een dubbele afrekening volgt. De finale afrekening betreft het duel tussen Douglas en Quinn waarbij Quinn - naar verwachting uiteraard - het loodje legt. Tegen de achtergrond van de treinwagon - rood als de kleur van het bloed dat vloeit - die Douglas zal terugvoeren naar zijn eigen stad. Carolyn Jones, van wie je als kijker afvraagt waar ze gaat eindigen, is aanwezig als toeschouwer, in een kleedje waarin rood (bloed/liefde) wordt gecombineerd met zwart (rouw). Ze blijft dan ook in tranen achter op het perron bij het lijk van Quinn, terwijl Douglas met de trein vertrekt, weergegeven in een majestueus tracking shot.
Als ik dan toch één puntje van kritiek moet geven. De score van Dimitri Tiomkin vond ik vrij opgefokt en van het soort dat te gretig aanwezig wil zijn. Er zijn er anderen die in die tijd wat meer subtiele orkestrale scores hebben afgeleverd dewelke de tand des tijds ook beter hebben doorstaan. Al is het op zich wel een knappe score, daar niet van. En verder doet het niets af van de indruk die deze film maakt met zijn strak scenario, grote acteurs en prima regie.

Kirk douglas die wraak wil op de moordenaars van zijn vrouw , probleem is echter dat 1 van hen de zoon van een oude goede vriend is .

Het plot verrotte zoon die zijn vader in de problemen brengt is niet echt nieuw natuurlijk , deze versie ervan is best goed maar niet het beste dat ik ooit gezien heb ( al kan ik nu even niet op de titel van die film komen) .

Douglas en Quinn laten verder deze western zeker boven de middelmaat uitsteken .

Sterke western met een simpel maar doeltreffend en vooral meeslepend plot. Kirk Douglas is prima in de stoïcijnse hoofdrol maar het is vooral Anthony Quinn die hier indruk maakt. De film is niet heel bekend binnen het genre maar kan zich makkelijk meten met de meeste klassiekers. Lekker compact en to the point ook.