La Belle Époque (2019)

Klinkt een beetje als een variant op Midnight in Paris (2011)

Vanaf 2 januari 2020 in de bioscoop (Paradiso Entertainment Nederland)

Tweede film van Nicolas Bedos (zoon van Guy) die, zo te zien, net als in zijn eerste "Mr & Mme Adelman", een drama-komedie brengt waarin "grote en bijzondere" liefde centraal staat.

Stevige cast en ook weer met Doria Tillier.

Vanmiddag zonder verwachtingen gezien in het lokale filmtheater, maar wat was dit een onvergetelijke filmervaring. Daniel Auteuil is ontzettend goed als charismatische zestiger die zowel zijn jeugd als de liefde opnieuw ontdekt. Bovendien zijn zowel de bijrollen, muziek, camerawerk en dialogen allemaal tot in de puntjes verzorgd. Vooral Doria Tillier is betoverend en adembenemend tegelijk. Voor mij in ieder geval één van de beste films van 2019 en een bescheiden meesterwerk. De 4 sterren zijn meer dan verdiend voor La Belle Époque, was het maar elke dag zo’n sfeervolle dag in 1974.

Mooi bericht, Iron. Ik ga hem donderdag zien. Zo'n korte recensie die zo positief is, is goed voor de voorpret !

Geniet ze! Van begin tot eind een gegarandeerde glimlach op je gezicht. Ik zie je recensie tegemoet (;

Gisteren deze film in de voorpremière gezien en ik was er toch niet helemaal enthousiast over. Het eerste half uur was moeilijk door te komen en dacht ik van; waar zit ik nu weer naar te kijken. Dat gedeelte in het nep La Belle Epoque was best wel aardig met dank mede ook aan Doria Tillier in de rol van Margot. Meest hilarische scène vond ik die waar Victor terecht kwam in een scène met nep Nazi's en waarbij hij de nep Hitler een flinke dreun voor zijn kop gaf. Het was ook de enige scène waarbij ik echt moest lachen en dat is toch wel erg weinig voor een komedie zoals deze. Tegen het einde aan vond ik het trouwens allemaal weer een stuk minder worden. Dus, voor mij niet helemaal geslaagd deze komedie. Ligt ook enigszins aan de hoofdrolspeler Daniel Auteuil die mij toch niet helemaal lag.

3,0*

Deze eerste film voor mij in 2020 is een verrassend goede: Franse films vind ik vaak tegenvallen, zeker ook de komische, maar dit is gewoon een heel mooie en intelligente film waarbij de humor niet zozeer grappig of hilarisch is zoals in Amerikaanse komedies maar geestig als in geestrijk zodat de film wel aldoor een blijde glimlach naar boven haalt.

De film is druk en wat verwarrend – zodat je je kop erbij moet houden – maar aldoor interessant waarbij de film commentaar geeft op zowel het eeuwige thema van de liefde als het vluchtige van de hedendaagse maatschappij met zijn gadgets en ‘belevenis’-cultuur. Het drukke en verwarrende is ook functioneel: we leiden ook een druk, jachtig leven waarin we aldoor nieuwe ervaringen of vooruitgang najagen (het leven mag vooral niet saai zijn) en de film blijkt helemaal niet een nostalgische trip zoals Midnight in Paris (2011) te zijn zoals je misschien zou verwachten (hooguit wordt Woody Allens film geparodieerd), maar meer als ‘postmoderne’ films zoals The Truman Show (1998) waarbij men verstrikt raakt in wat echt en wat niet echt is, wat spontaan en wat geregisseerd is.

De boodschap van de film is volgens mij zoiets als dat we alsmaar vernieuwing of vooruitgang willen maar in de liefde moeten koesteren wat we hebben waarbij tegelijkertijd de liefde vaak berust op nostalgie en we het geluk tevergeefs najagen in wat niet echt is. Dat is misschien een beetje cliché voor een romantische film maar zoals we leren heeft de liefde ook geen nieuwigheid nodig. Deze film is een juweel en zal hoog gaan eindigen in mijn eindlijst van 2020. 

Echt goed na een half uur

het eerste half uur is vermoeiend en verwarrend

meer rust daar had de film beter gedaan

Nee, heeft in de verste verte geen overeenkomst met Midnight in Paris, behalve dat in die film ook de term la Belle Epoque valt. (En het tijdperk bezocht wordt)

In de verste verte nog wel enige overeenkomst dus.

Hele verre verte wel

Hele leuke Franse komedie. Fijne humor, heerlijk sfeertje en bij vlagen ook dramatisch sterk.

4*

Eerste gedachte van mij ook toen ik het verhaal las en trailer zag. Denk dat ik vandaag ga zien

Zojuist terug van la belle epoque. Aparte film die mij sterk laat denken aan Midnight in Paris. Totaal niet mijn genre. Onbedoeld toch traantje weggepinkt aan einde

Dankzij de steun van Victor Drumond [Daniel Auteuil] heeft Antoine [Guillaume Canet] de moed gevonden om zijn droom waar te maken en hij is nu eigenaar en directeur van een enorm en succesvol entertainmentbedrijf dat mensen de kans geeft om hun favoriete periode uit de geschiedenis te herleven. Wanneer Antoine ziet dat de relatie tussen Victor en zijn echtgenote Marianne [Fanny Ardant] stuk lijkt te lopen hoopt hij zijn terneergeslagen vriend te helpen door hem gebruik te laten maken van zijn diensten. Victor kiest voor Parijs in 1974 en wil het moment waarop hij Marianne ontmoette herbeleven. Daarvoor moet Antoine alle details weten, bovendien wil hij zijn favoriete actrice inzetten in de rol van Marianne: zijn vriendin (min of meer) Margot [Doria Tillier], die Antoines gedrag als haar baas echter behoorlijk beu is.

Een wat gekunsteld basisgegeven en het is niet zo vreemd dat het scenario wat ongemakkelijk heen en weer springt tussen heden en (gereconstrueerd) verleden, gezien de verschillende verhaallijnen. Maar Auteuil is buitengewoon sympathiek en realistisch als de man die hoopt zichzelf en de liefde voor zijn vrouw terug te vinden in een reconstructie van het verleden. Bovendien zijn er voldoende vermakelijke momenten om de tekortkomingen van het script te maskeren.

Leuke Franse jaren 70 nostalgie. Ik bespeurde zelf een laagje maatschappij kritiek in het geheel. Zegmaar het Westworld idee een beetje, maar dan in een Frans rokerig jasje of coltruitje.

Echt van genoten! Heerlijk hoe alles door elkaar geweefd wordt; de verschillende tijdsbeelden, de beide liefdesverhalen (hoewel het ene interessanter is dan het andere), de flashbacks/flashforwards, de acteurs vs de klanten. Niet overal werkt het even goed, maar het levert een hele fijne en sfeervolle film op. En Tillier is inderdaad om je vingers bij af te likken.

Fraaie Franse komedie die ons heeft laten genieten van de humor die de Fransman eigen is.

Het eerste half uur was een beetje rommelig qua uitwerking maar voor de rest....OK!

Victor Drumond (Daniel Auteui) wordt door zijn vrouw Marianne (Fanny Ardant) hun appartement uitgezet en komt vervolgens in aanraking met een bedrijf wat de mogelijkheid biedt om een dag van zijn leven over te doen, dit door middel van acteurs en een setting die aangepast is naar de wensen van de klant.

Jammer dat Pathé de film doorschoof naar de art houses, want de film verdient een groter publiek.

Een 7,5.

Aangenaam kijkvoer, niks meer en niet minder.

Best een origineel uitgangspunt en ook aardig uitgewerkt. De film beschikt over een sfeervolle setting (met name de gedeelten in de jaren 70) en een aardige soundtrack. De film weet de aandacht goed vast te houden, maar de personages deden mij weinig en de ontknoping is weinig verrassend...

Redelijke film over een bedrijf die op maat gemaakte ervaringen aanbiedt waarin mensen terug in de tijd gaan. Een prima opzet met een aantal goed uitgewerkte ideeën. Alhoewel de verhaallijntjes goed gemonteerd zijn, is de film eigenlijk wat te vol. Hierdoor wisten de personages me ook niet helemaal goed mee te krijgen.

Bovengemiddeld goede film. Kijken waard.

Ik zie enkele andere films gelinkt worden aan deze, maar deze hoort daar ook zeker bij: Synecdoche, New York (2008)

Ik vond de startscene eigenlijk het leukste (en meest verrassende, ook omdat ik geen idee had waar deze film over zou gaan).

De rest van de film is niet onaardig maar iets te vol drukke, chagerijnige en onsympathieke personages die nogal veel onbegrijpelijke dingen doen. Tillier is daartussen idd een prettige verschijning.

In het begin had ik wel iets van poeh, met die enthousiaste Fransen, maar gelukkig beterde dit, naarmate de film vorderde.

Het verhaal zelf was wel nog origineel gevonden.

De cast de deed het prima en de muziek en aankleding was mooi gemaakt.

Uiteindelijk was het wel een goeie film, maar ik moest er wel een beetje inkomen.

Prima feelgood film over een stel op leeftijd in een relatiecrisis waarbij de man een opmerkelijk initiatief neemt om de goede tijden nog eens her te beleven. In het begin gaat de film nog wat stroef maar komt later in een stroomversnelling. Film heeft een leuk en origineel concepten wat zichzelf ook niet te serieus neemt. De vaak erg grappige dialogen gaan in snel ratelend Frans waardoor je nog wel eens wat mist maar positieve gevoel overheerst na het zien van deze film. Het zal stellen die al wat langer bij elkaar zijn zeker te denken zetten. Een lach en een traan, wat wil je nog meer..

Hartverwarmende film met een innemende Auteuil als boomer en een mooie rol van Doria Tillier.

Het ingenieuze en sprookjesachtige scenario doet de rest. Leuk!

Deze aanstekelijke fantasie, waarin heden en verleden haast naadloos met elkaar verweven worden, resulteert in een aantrekkelijke goedgevoel film met schitterende dialogen en een lekkere soundtrack. De goedlachse Doria Tillier verrast. Zij steelt de show.

Origineel, fantasierijk en aanvankelijk bijwijlen moeilijk te ontwarren, deze speelse, komedie die echter naarmate hij vordert meer en meer te genieten valt. Zeker van de spitse dialogen in het grappige intrige en uiteraard van het acteren met een Auteuil, Canet, Ardant...

De Franse kijk op The Game - zonder de bovenliggende intrige of het nou wel of niet een spel is, maar in plaats daarvan vol onderhuidse spanning. In de perfectie gespeeld door Auteuil, met een cast om zich heen die hem net genoeg tegenwicht geeft, al gaat het uiteindelijk toch wel vooral om hem. Cliche op cliche, maar dan wel zo charmant gedaan dat dat eigenlijk eerder iets toevoegt dan irriteert, al moet je misschien wel echt iets met de Franse cinema hebben om er zo over te denken - maar dan is het ook wel een echt feestje.

Zonder voorkennis gekeken en zoals altijd heeft dat alleen maar voordelen. Je hobbelt gewoon mee op het onverklaarbare begin tot alles op zijn plaats begint et vallen. Leuk, best aardig bedacht, steekt goed in elkaar… aangenaam verrast.
In Victor herken ik best wel een aantal mensen om me heen… knorpotten die vooral grommelen om al die nieuwe, idiote dingen om hen heen… tot ik tenslotte ook wel bij mezelf beland qua herkenning. Het verhaal blijft dubieus, want hoewel hij op zoek gaat naar zijn oude verliefdheid is het natuurlijk - onvermijdelijk - een nieuwe verliefdheid die hem op het goede spoor zet. En je zou voor minder. Want hoewel Fanny Ardent qua absolute schoonheid en klasse wellicht hoger staat, was ik wel behoorlijk ondersteboven van die Doria Tillier, vooral wanneer ze boos kijkt. Wat een onweerstaanbare vrouw.
Maar ondanks al het kunst- en vliegwerk en het fijne acteren, blijf ik qua pure emoties toch een béétje op mijn honger zitten. Leuk. Heel leuk zelfs, maar niet aangrijpend.