Doctor Sleep (2019)

Erg goed.

Flanagan had het zichzelf niet makkelijk gemaakt. Kubrick's The Shining staat te boek als één van de beste King verfilmingen, met enkele scenes die ondertussen cultureel erfgoed zijn geworden. Om daar dan 40 jaar later een vervolg op te maken is zeker niet evident. Het voordeel was dat King zélf al voor een vervolg had gezocht.

Daar lijkt Flanagan zich ook netjes aan te houden, behalve dan het einde. Het leuke is dat de film mooi op zichzelf staat en niet echt aanvoelt als een direct vervolg (lees herhaling van zetten), maar zich daarnaast ook wel duidelijk binnen eenzelfde universum afspeelt. Dat zijn meestal ook de beste vervolgen.

Flanagan is ook wel iemand die uit de voeten kan met het sfeertje dat King typeert. Hij is niet iemand die het moeten hebben van zware gore, oneindig veel scares, maar meer van sfeeropbouw. Daar slaagt deze film dan ook erg goed in. Echt zware horror is het zeker niet, maar het is wel lekker duister en mysterieus, met "the shining " in een brede bijrol, maar met nieuwe bad guys die de film een eigen smoelwerk geven.

Het einde is verder een geweldige ode aan het origineel. Flanagan balanceert mooi op het randje (McGregor die bijv door de deur piept, maar de overbekende "Here's Johnny" blijft gelukkig achterwege) van eerbetoon en eigen inbreng, iets waar menig ander regisseur wat van leren.

Acteerwerk is verder ook top, met McGregor, Ferguson en zeker ook Kyliegh Curran als positieve uitschieters. Visueel is het erg solide, sfeer zit goed en ondanks de lengte verveelt het geen seconde. De film kan wat mij betreft perfect naar die van Kubrick staan. De reden waarom deze dan toch een halfje lager scoort is eigenlijk alleen omdat ik het gevoel heb dat herziening van Kubrick's versie ook op een 3.5 gaat eindigen. En net zoals bij de meeste Flanagan films ontbreekt het mij ook aan iets wat het écht speciaal maakt. Het is allemaal supersolide en netjes, maar dat geniale mis ik een beetje.

Maar verder een geweldige prestatie. Heb hem nog geen slechte film weten maken, maar dit is zeker één van z'n beste films. Lijkt me ook eentje die maar weinig mensen zal tegenvallen.

3.5*

Woow wat een heerlijke film. Doctor Sleep. Een meer dan geslaagd vervolg op de 40 jaar oude Shining. Een absolute aanrader voor liefhebbers van dit genre. Je bent bang dat zo’n vervolg niet in de schaduw kan staan van het origineel maar dit is zeker niet zo. Perfecte opbouw in spanning steeds een prachtig teruggrijpen naar de oude Shining zonder in herhaling te vallen. Zeker een 4 van de 5 maar misschien verander ik nog in een 4,5. Het oude hotel komt enkele malen terug en is perfect nagebouwd. Zelf hoopte ik nog het meest op de bar scene en gelukkig werd ik niet teleurgesteld. Als enig minpuntje zou ik willen opmerken dat ze voor de acteur die Johnny speelde ze beter een computer personage hadden kunnen nemen die echt leek of gewoon b.v. de oude barman. Nu was het Johnny die niet op Johnny leek. Maar ach dat doet niks af aan een meer dan heerlijke film.

"I'm running away from myself, I guess."

Mike Flanagan is een meer dan capabele regisseur, maar een vervolg maken op een klassieker als 'The Shining' is een horde te ver.

In dit vervolg zie je hoe een volwassen Danny Torrance in de voetsporen lijkt te treden van zijn vader. Na wat soul searching besluit hij om een jong meisje te helpen dat dezelfde gaven bezit. Een occulte groep blijkt namelijk op mensen te jagen die dergelijke gaven bezitten. Het is een opzet die voor mijn gevoel te ver afstaat van de voorganger.

Er wordt gekozen voor een slow burn stijltje dat op zich aardig uitpakt, echter is er nauwelijks een pay-off te bespeuren; de film vergeet om daadwerkelijk spannend te worden. Ik mis simpelweg de kleinschaligheid en de paranoia van 'The Shining'. Het resultaat is een langdradige expositie, waarbij de broodnodige dreiging gemist wordt en momenten gecreëerd worden die uit de toon vallen.

Flanagan probeert in te spelen op de nostalgie door te werken met flashbacks en de cameravoering. Een terugkeer naar het Overlook Hotel mag hierbij uiteraard niet ontbreken. Dit zorgt voor een sfeervol geheel, maar eigenlijk springt voor mij louter het slot eruit. De wijze waarop alles samenkomt, is mooi om te zien.

Al met al is 'Doctor Sleep' een redelijk vervolg, maar uiteindelijk te weinig horror voor mijn smaak.

2,5 Sterren.

Met Doctor Sleep heeft King een boek geschreven dat een ode is aan de Shining en nergens als een goedkoop vervolg aanvoelt. Flanagan weet het uitstekend te verfilmen. Met het plot van de film met het groepje "onsterfelijke" wezens onder leiding van de prachtig mooie Rebecca Ferguson, ligt meligheid heel snel op de loer. Maar Flanagan weet dit vakkundig mysterieus en spannend te houden. De balans tussen de drie verhalen (Danny, Abra en deze wezens) is uitstekend en komt perfect samen op tweederde van de film. Tot die tijd wordt er veel in de personages geïnvesteerd en de film vraagt om je geduld. De spanning wordt zorgvuldig opgebouwd en nergens voelt het goedkoop aan.

De kracht van Flanagan is dus dat je inderdaad het geduld hebt tijdens het kijken. Pas als je volledig in de film zit en de strijd van Dan en Abra komt de finale in het Overlook hotel aan bod. Dit voelt aan als een ode aan the Shining, maar tegelijkertijd doet Doctor Sleep zijn eigen ding en ga je volledig mee in het verhaal.

Ik heb weinig op de film aan te merken. Misschien een ietwat slepend middenstuk, maar echt hinderlijk was het niet.

Wederom een topfilm. Het begint er toch op te lijken dat 2019 een topjaar qua films is. Het beste jaar in tijden!

Twijfel tussen 4 en 4,5...ik ga voorlopig voor 4 sterren.

4,0*

Sfeervolle, soms wat trage horrorthriller is prima als zelfstandige film maar overspeelt zijn hand wanneer het nadrukkelijk verwijst naar de klassieke Kubrick-versie van The Shining, waarop dit het vervolg is. Ewan McGregor is uitstekend als de volwassen Dan Torrance die sinds de traumatische gebeurtenissen in het Overlook Hotel zijn 'Shine' zoveel mogelijk heeft geprobeerd te onderdrukken en mede daardoor stuurloos en zuipend door het leven gaat. Hij trekt bovendien veelvuldig rond in de hoop uit handen te blijven van de 'True Knot', een soort van zombies. Via een krijtbord in zijn nieuwe woning krijgt hij via zijn 'Shine' contact met Abra [Kyliegh Curran], een meisje dat over zoveel bovennatuurlijke kracht blijkt te beschikken dat zij het ultieme doelwit van de 'True Knot' wordt. Na aandringen van Dick Halloran [Carl Lumbly], de voormalige kok van het Overlook Hotel, besluit Dan met Abra de strijd aan te gaan met Rose The Hat [Rebecca Ferguson] en haar bende van vampiristische zombies.

Hoewel het vanuit commercieel oogpunt niet onverstandig is om te refereren aan de griezelklassieker van Kubrick, maakt regisseur/scenarist Mike Flanagan een grote vergissing wanneer hij scènes uit die film probeert te kopiëren. Alex Essoe lijkt sprekend op en klinkt precies (!) als Shelley Duvall, maar Roger Dale Floyd is geen Danny Lloyd en Henry Thomas is haast lachwekkend als Jack Torrance! Flanagans reconstructies van een paar andere scènes uit The Shining (1980) roepen soms pijnlijke herinneringen op aan Psycho (1998). De finale is mede daardoor teleurstellend, maar gelukkig liet Flanagan zich ook inspireren door de briljante reboot van Twin Peaks. De aanwezigheid van de perfect gecaste Carel Struycken, als de 'grootvader' van de True Knot getuigt daarvan, maar ook enkele zeer sfeervolle, beklemmende scènes, waaronder het moment waarop Rose The Hat in korte tijd duizenden kilometers aflegt om Abra te vinden. De onheilspellende score van The Newton Brothers is ook een groot pluspunt en is nóg een reden om deze sfeervolle film te gaan zien. En zeg nou zelf: had jíj een beter vervolg verwacht?

En dan nu ook een recensie waar ik specifiek wil benoemen dat ik deze schrijf voor mensen die graag recensies lezen op MM, zoals ik zelf.

Ik had voordat ik naar de bioscoop ging weinig voorkennis van de film: ik heb zelfs geen trailer gekeken. Ik wist alleen dat dit een vervolg was op the Shining. Daar zit meteen de crux voor de film: The Shining is zo'n bekende film met zoveel uhhh legacy dat je nogal wat verwachtingen op de hals haalt als je er een vervolg op maakt. Hoe top je Jack Nicolson of Shelly Duval? Hoe top je het legandarische regiewerk van Kubrick? Nou niet dus, dat weet je vooraf al. Toch probeert Flanagan soms 1 op 1 scenes te kopieren uit de klassieker. Dat gaat meteen mis op de meeste vlakken, in andere scenes haalt het hooguit een dat-lijk-net-echt gevoel, waarbij ik voornamelijk liever die andere film wilde kijken.

Plottechnisch gaat Doctor Sleep veel meer een kinderlijke fantasie kant op: Waar The Shining onder mijn huid kroop omdat veel zaken ambigu en subtiel blijven, wijst Doctor Sleep hard en onomstrijdelijk aan dat er ECHT WEL bijzondere krachten in het spel zijn zoals lichtgevende ogen, stervende mensen die wolkjes uitblazen, telepatische gesprekken, de klassieke nu-issie-er-nu-weer-niet montage en andere zaken in deze Goosebumps film, uh, ik bedoel, Doctor Sleep. Hoe dicht Flanagan bij het boek is gebleven weet ik niet, ik kan me voorstellen dat fans van Kings schrijfwerk daar nog wat positiefs in zien, maar dat aspect ontbreekt voor mij. Het alcoholisme dat Kubrick in zijn film tot een minimum beperkte wordt hier op een nogal belerende manier ingezet en waar The Shining ging om een plek, gaat het nu opeens over een gave die een heleboel mensen wel in bepaalde mate hebben, waardoor het magische er voor mij wel een beetje vanaf ging. De groep slechterikken Four Non Blondes / The True Knot voelde totaal niet eng of machtig en ik miste ook eigenlijk hun doel, behalve niet-dood-gaan. Sferisch lijkt dit op Stranger Things: echt eng is het niet, en de dingen die wel eng zijn zijn voornamelijk jumpscares voorzien van harde geluiden. De film moet het meer van avontuur dan horror hebben. Is dat je ding, dan kan ik me voorstellen dat je je goed vermaakt met deze film, want daarbinnen doet de film dan wel wat je verwacht.

Geweldige film weer.

Bij zijn films heb ik altijd het idee dat ik naar iets unieks zit te kijken. In Doctor Sleep gaat Flanagan de fantasy tour op door een bijzondere wereld te creëren. De horror is dan ook vrij licht van toon en komt er maar mondjesmaat uit. Maar als fantasy thriller verweven met Danny's leed werkt het wél goed. Flanagan deed het ook al in Haunting of Hill House, maar weet hier een nog duisterder sfeertje neer te zetten. Zo zal Doctor Sleep je zelden doen schrikken en gruwelen, maar het houd je wel 150 minuten lang in spanning, tot een geweldige climax is bereikt.

Gewoonweg niet veel op aan te merken. Acteerwerk top, visueel ziet het er behoorlijk strak uit en een erg fijn mysterieus sfeertje. Zelden zo genoten van een film van 150 minuten.

Dikke 4*

(Deze review gaat puur om de films en dus niet de boeken van King die ik nooit gelezen heb)

Het vervolg op één van mijn favoriete films aller tijden, geregisseerd door een van de meest belovende horror regisseurs van het moment (denk aan Oculus en The Haunting of Hillhouse), werd dan ook een van de films waar ik het meest naar uit heb gekeken dit jaar.
De grote vraag: Heeft het alle verwachtingen ingelost? Het antwoord daarop ligt ergens in het midden.

Doctor sleep is ansich een van de betere horrorfilms van de afgelopen jaren. De film is meer dan een normale griezelfilm. Er zit een goed verhaal in en de film leunt niet op goedkope jumpscares. Ik heb het boek nooit gelezen dus qua adaptatie kan ik niet goed oordelen, maar het regiewerk van Flanagan is zoals verwacht weer erg goed.

Toch voelt dit vervolg voor mij overbodig aan. Allereerst, ondanks dat dit mij logisch lijkt, wil ik gezegd hebben dat The Shining veel beter is. Niet alleen qua regiewerk maar ook het verhaal. Vrijwel de hele film van The Shining blijft suggestief. Het is niet duidelijk wat werkelijkheid is en wat niet. Dat gebeurd in deze film totaal niet. Daardoor verandert de film in een fantasyfilm, wat de spanning niet ten goede komt.

Doctor Sleep voelt dan ook erg aan als een fantasy/avonturenfilm met horror elementen. Echte spanning is hier ook niet te vinden. Ook de true knot komt op geen enkele manier over als een gevaaarlijke sekte die echt iets kan uitrichten. Sterker nog; bij de eerste confrontatie sterven ze allemaal op één na. Ook het einde van Rose the Hat vond ik erg simpel en een dikke anticlimax.

De derde acte is, om vrij duidelijke redenen voor iedereen die de film gezien heeft, het beste gedeelte van de film, waar het pas echt een beetje griezelig wordt.

Al met al is Doctor sleep als op zichzelf staande film een prima horrorfilm met een degelijk verhaal en zonder goedkope jumpscares. Als vervolg op The Shining vind ik het echt een totaal overbodige film die een heel ander thema dan The Shining aansnijdt en wat mij betreft nog niet eens in de schaduw van deze film mag staan. Ook is dit een van de mindere werken van Flanagan. Wil je zijn talent echt zien, kijk dan naar Oculus of zijn grootste meesterwerk (op de laatste aflevering na): The Haunting of Hillhouse.

Om dit "vervolg" een eerlijke kans te geven ging ik totaal zonder enige verwachting naar deze film toe, de kans dat het ook maar iets in de richting zou gaan van het briljante The Shining was ook maar zeer klein in mijn optiek.
Maar eerlijk is eerlijk, de film mag dan lang duren maar het was over het algemeen allemaal wel vermakelijk. Zelfs het verhaaltje over de stoom zuigende badguys was nog niet zo tenenkrommend als dat het had kunnen zijn. Dit kwam voor mij vooral door Rebecca Ferguson die haar rol echt sterk had neergezet en je met gemak kan verleiden met haar mooie ogen, niet zo zeer door de groep om haar heen helaas.
Emily Alyn Lind als Snakebite Andi deed mij trouwens in haar verschijning en personage wel erg veel denken aan Jenny Wright als Mae in Near Dark uit 87.

Ewan McGregor zet zijn rol als de volwassen Danny Torrance ook overtuigend neer maar bepaalde dingen in het verhaal kwamen wel erg geforceerd tot stand, zoals bijvoorbeeld hoe Abra Stone in het verhaal terecht kwam. Dat opeens al deze personen met elkaar in contact staan omdat ze die speciale "shining" gave hebben werd voor mij al heel snel eentonig en het middenstuk van de film begint hierdoor zelfs wat te slepen, de kracht van de originele Shining film was juist dat de puzzelstukjes niet allemaal in elkaar vielen en je als publiek zelf nog moest nadenken en kon speculeren, dat mist deze Doctor Sleep helaas.

De laatste pak en beet 30 minuten waren dan wel weer erg vermakelijk, terug naar het oude Overlook Hotel die zonder twijfel zeer indrukwekkend was nagemaakt, alle details leken te kloppen en het bracht een gedeelte van de sfeer terug waardoor o.a. de Shining klassieker zo goed is. De film had daarna ook wel mogen stoppen tijdens de brand, maar nee we moesten nog even een scene krijgen dat het goed was afgelopen met Abra Stone en ze gelukkig nog steeds met Uncle Dan kon praten.. hartverwarmend!
En je kan je natuurlijk ook nog afvragen hoe goed een film eigenlijk is als een gedeelte van de rode draad het moet hebben van nostalgie en liefde voor het originele eerste deel?

Doctor Sleep is wat mij betreft zeker geen meesterwerk en komt zoals verwacht ook nergens in de buurt van The Shining, maar het was ook geen onplezierige zit en met tijden zeker interessant.
3*

De film pretendeert een vervolg te zijn op The Shining in de zin dat het een verhaal vertelt hoe het verder is gegaan met Danny uit de oorspronkelijke film, maar de ziel van de film is zo anders – de film is zelfs een totaal ander genre – dat er wezenlijk geen verbinding bestaat tussen de twee films. The Shining was psychologische horror; Doctor Sleep gaat over fantasiewezens met superkrachten en is opgezet vanuit het Dracula-thema, gelet op de ondoden die hun kracht behouden door zich als vampieren te voeden met de stoom (!?) van gedode kinderen waarbij het oorspronkelijke Overlook Hotel opvallend veel op Dracula’s kasteel lijkt.

Wat erger is is dat de film ook qua kwaliteit totaal anders is: Doctor Sleep is een van de slechtste films die ik ooit heb gezien waarbij alles wat er gebeurt zo onzinnig, belachelijk en ongeloofwaardig is dat elke minuut van de film een belediging van de intelligentie van de kijker is. De film is zo extreem slecht en dom dat het zelfs geen moment slaagt om zelfs maar consistent in zijn eigen onzinnigheid te zijn (bv. eerst zien we dat Abra haar superkracht gebruikt om Rose onnoemelijk veel pijn te doen en bij een volgend gevecht zegt Rose tegen Abra ‘Denk je dat je mij pijn kan doen?’ alsof zij en de kijker dement zijn en vergeten zijn wat er eerder is gebeurd). Cultuurcriticus Adorno schreef in 1951 dat elk bezoek aan de bioscoop hem dommer maakt en bij het zien van deze film begrijp je precies wat hij bedoelt.

Toch geloof ik niet in een halve ster of één ster voor zelfs zo’n uitzonderlijk slechte film als deze: een film die in elk opzicht een mislukking is zal nooit in de bioscoop vertoond worden. Deze film is een totale mislukking qua het volstrekt onzinnige verhaal – en de film is ook niet eens eng of grappig – maar audiovisueel is de film wel geslaagd: het ziet er allemaal goed uit en af en toe is er een hard geluid om de kijker te doen schrikken. Daardoor lijkt de film nog best wat te worden als je de trailer of de eerste 30 minuten of zo van de film ziet (om daarna echter de film elke minuut onzinniger en slechter te zien worden). Doordat de film er wel goed uit ziet zijn de nabootsingen van de iconische scenes uit The Shining wel geslaagd en zelfs eng (het is veelzeggend dat de nagemaakte scenes uit The Shining de enige creepy scenes zijn van de hele film): het is alleen jammer dat die maar een paar minuten duren en natuurlijk sowieso overbodig zijn omdat er nog genoeg DVD’s van de oorspronkelijke The Shining beschikbaar zijn zodat een remake niet nodig is. Het acteren is ook best goed, al is wat er moet worden geacteerd zo onzinnig dat zelfs het goede acteren geen enkele scene geloofwaardig kan maken. Tot slot, hoe slecht de film ook is is hij niet saai: er gebeurt genoeg – hoe onzinnig het ook allemaal is – om de aandacht van de kijker erbij te houden, ook al was de wereld net zo goed af als deze film niet zou zijn gemaakt.

Tijdens het zien van Doctor Sleep kwam het besef langzaam binnen. The Shining (de film) is enorm sterk door Jack Nicholson die weergaloos acteert als een losgeslagen maniak in de fantastische Overlook-setting. The Shining (de gave) is voor mij daarin maar bijzaak. Doctor Sleep laat de sfeer en setting van het origineel grotendeels achterwege en focust dus puur op de gave, en dat is echt een stuk minder interessant.

Ik heb geen van de boeken van Stephen King gelezen dus daar kan ik geen vergelijk mee maken. We zien Danny Torrance zo'n veertig jaar later waar hij nog steeds last heeft van naweeën van het Overlook-hotel. Dit sfeervolle hotel is weggelaten waarmee een groot deel van de charme van zijn voorganger verloren is gegaan. Wat we wel zien zijn een aantal geestverschijningen waarvan sommige met de hedendaagse technieken best de moeite waard zijn. Doctor Sleep is soms nog steeds best wel spannend, maar sleept vooral in het middenstuk wat.

Helaas is dit vervolg wat teveel fantasy naar mijn idee. Die glinsterende oogjes is toch wat teveel hocus pocus, samen met het stoom-gebeuren. True Knot-leidster Ferguson vond ik ook niet overtuigend als slechterik. De manier waarop ze vernietigd werden sprak me dan wel weer aan, het creperen was overtuigend waarna ze in rook opgingen.

Het slot is overduidelijk het beste. Wanneer de overhead-shot komt van de auto die naar het Overlook rijdt in combinatie met de muziek: kippenvel. Dan besef je dat dit vervolg toch heel wat body mist, al is zo'n ode aan het superieure origineel ook gewoon heel fijn. De trip door het verlaten hotel, zoveel herkenbare shots en plaatsen, heerlijk. Maar deze oase van herkenbaarheid en sfeer kan niet verbloemen dat het grote middenstuk niet al te interessant is en regelmatig te lang duurt.

Heb de film gisteren eindelijk gezien. De dames die aan weerszijden van mij zaten hebben de halve film met hun handen voor hun gezicht hebben gezeten, terwijl mijn hartslag is geen slag veranderd. De verwijzingen die naar de The Shining film worden gemaakt vond ik echt genieten! Het nieuwe verhaal waar deze film over gaat vind ik teveel uitbreiden en afwijken ten opzichte van de The Shining film en dat vond ik jammer.

Hoewel nog niet geniaal, vind ik dit tot nu toe eigenlijk veruit Flanagan's beste. In vergelijking met het genrewerk dat hij doorgaans fabriceert is dit toch net wat eigenzinniger, wat meer smoelwerk. Echt concrete negatieve punten zijn er dan ook niet, behalve dat het over het algemeen met nog net wat meer lef geregisseerd had mogen worden. Het duistere sfeertje wordt erg kundig neergezet en de film heeft zo zijn opvallende momenten, maar overall is de regie te veilig om de boel écht naar grotere hoogten te kunnen tillen.

Het verhaal heeft wat tijd nodig om op gang te komen, zeker als je, net zoals ik, niet bekend bent met de boeken van King. Het is allemaal een beetje aankijken waar het nou precies naartoe gaat, maar eens er wat duidelijke sturing in de film komt wordt het in rap tempo intrigerender. Met een finale die er toch ook absoluut mag wezen. De hommage zit dan misschien op het randje van té krampachtig, maar gaat daar gelukkig nergens overheen. Flanagan toont zich wat dat betreft erg bekwaam en weet de balans goed te handhaven.

Jammer trouwens dat de badkuipvrouw lang niet zo angstaanjagend is als in het eerste deel. Ik ben zeker geen ouderwetse anti-CGI prediker, maar hier vond ik het toch wel matig toegepast. Maar dat is sowieso wel een vaker terugkerend 'probleem' in Flanagan's films (zie Before i Wake).

3,5*

Doctor Sleep dus, mijn hemel wat een vervelende muffe film vond ik dit. Ik ben niet bekend met King's boeken, alleen met The Shining. Een film die ik eens in de zoveel tijd weer met heel veel plezier bekijk.

Ik las hier laatst een discussie over of dit wel of niet een vervolg is. Nou, ondanks dat het zo neergezet wordt snap ik degene die dat anders ziet ook erg goed. Het overgrote deel is gewoon een compleet nieuw verhaal, met (jawel) Dan Torrance in de hoofdrol en bijbehorende gave. Maar goed dat geneuzel met The True Knot en Abra kon mij echt totaal niet bekoren. Bij de eerste oplichtende ogen en stoomwolkjes waren ze me kwijt. En dan wordt het nog een lange zit hoor. Want dit soort films schijnen niet meer in max. 2 uur verteld kunnen worden vandaag de dag. Nee, ik kon dit gewoon allemaal totaal niet serieus nemen met, eerlijk is eerlijk, The Shining continu in het achterhoofd.

En dan de onvermijdelijke terugkeer naar het Overlook hotel. Voor velen redt dit het nog enigszins lees ik hier, maar voor mij ook niet hoor. Hoe dit allemaal ongelooflijk geforceerd in het nieuwe verhaal verweven wordt en alle referenties even uit de kast getrokken worden...Mwehhh. Dat hele Overlook hotel is slechts nog het decor, in plaats van dat ik daadwerkelijk het idee heb te kijken naar een (geslaagde) sequel.

Al met al heb ik een hoop onzin gezien die nergens eng, spannend of interessant wordt. Kan hier niet meer dan 1* aan kwijt.

Die 150 minuten duren op den duur wel te lang. Ik vond de film niet slecht, op momenten spannend (ondanks enkele jammere goedkope jump scares) en behoorlijk geacteerd maar ik vond de film ook gewoon vaag. Te vaag om echt volledig erin mee te gaan. Niet dat de film onbegrijpelijk was - verre van- maar het was een wereld die ik niet helemaal kon accepteren. En dan nog het eind, dat niet helemaal past bij hetgeen daarvoor is gebeurd. Dat einde, in dat hotel weer terug, vond ik sowieso het slechtste deel van de film en dan heb je er al twee uur op zitten. Ferguson vind ik trouwens altijd wel een fijne toevoeging. 2,5*.

Van de week bezocht, de review ontbrak nog. Voor velen is The Shining een van de beste horrorfilms ooit, voor mij is het een hele goede film, maar wel eentje waar ik voldoende op aan te merken had (kuch Shelley Duvall kuch) dat ik er maximaal 4 sterren voor over had. Vanwege Doctor Sleep heb ik The Shining recent nog maar eens opnieuw bekeken, want aangezien dit het officiele vervolg is, is de kans groot dat er veel referenties en verwijzingen in zitten. Sowieso was ik ook wel benieuwd naar de reviews hier, aangezien je een project als dit al snel kan verknallen. Maar ik ben wel blij om te melden dat dit echt een hele goede film is geworden. Voor mij zelf een van de verrassingen van filmjaar 2019.

Doctor Sleep neemt met 2 en half uur ruim de tijd om het verhaal van Danny Torrance te vertellen, de zoon van. Tof dat we meteen beginnen met oude beelden en bewerkte beelden zodat je je meteen weer even in The Shining waant en ook die sfeer kan proeven. Daarna volgt een vrij lange aanloop die minstens 20 minuten korter had gemogen. De samenwerking tussen Dan en Abra (goed gespeeld door een jong meisje trouwens) is wel weer een stuk boeiender en langzaam werkt de film dan toe naar de grote film, niet geheel toevallig in het Overlook Hotel. Het is fan pleasing, maar ik vond het fantastisch om er weer terug te zijn. De bekende geestpersonages waren ook allemaal van de partij, zonder te opzichtig erbij gehaald te zijn. Sterker, ze hebben gezamenlijk nog een leuke rol als ze Rose the Hat uitschakelen.

Haar bende was overigens niet te snugger, maar toch was het allemaal wel interessant genoeg. Zelfs die zweverige vliegmomenten waren best goed uitgewerkt. De film kent overigens nog wel een paar best heftige momenten, waarbij ik de kidnap en moord op de Baseball Boy best wel schokkend vond. Dit soort verhaallijnen durven de meeste films niet aan. Het schrijfwerk bij Doctor Sleep had op momenten beter gekund, maar het idee van de film is goed genoeg uitgewerkt dat ik dat kan vergeven. Het brandende Overlook Hotel op het einde vond ik ook wel een mooie afsluiter voor de film. De scène daarna vond ik een tikje overbodig. Maar Doctor Sleep vind ik eigenlijk niet minder dan The Shining en dus geef ik ze gewoon beiden dezelfde score. Wel moet je dit gewoon niet gaan bekijken zonder voorkennis van de vorige film, want bij diverse verhaallijnen en zeker bij de talloze hommages (die ik overigens geregeld erg leuk vond omdat de ene vrij duidelijk is en de andere wat vager blijft) vraagt het gewoon wat van je Shining kennis. En sowieso is dit niks aan als je niks van de achtergronden weet.

4*

Dit was eindelijk weer eens een gave bioscoop ervaring!

De kracht van mijn favoriete Stephen King verhalen zit hem voor mij in de kleine wondertjes of bijzondere personages in een verder vrij realistische wereld.
In deze film wordt het toch iets abstracter en minder realistisch, maar desondanks heb ik me geen minuut verveeld tijdens deze lange zit.
Lezen doet mijn generatie niet meer zoveel, dus ik kan niet oordelen of de film het niveau van het boek haalt. Ik vond de manier waarop de wat abstractere gedeeltes werden weer gegeven voor het grootste gedeelte goed bedacht en uitgevoerd.
(Bijvoorbeeld de scene's in elkaars hoofd met de enorme bibliotheken aan gedachtes en herinneringen erg sterk, en de vliegscene- op zoek naar Abra wat minder.

Kritiek:

De casting had in mijn ogen anders en sterker gekund, het is een duister en luguber verhaal, maar toch zijn de drie grootste rollen ook direct de meest doorsnee en sympathiek uitziende personen.

- Ewan Mcgregor is een geweldig leuke acteur om naar te kijken, en in dit verhaal kwam zijn sympathieke en zachte uitstraling nog wel aardig uit de verf.

- Rose had gewoon een stuk enger en vreemder gemogen. Rebecca Ferguson is een enorm knappe verschijning, maar we zijn opzoek naar kippenvel en rillingen. Een heks moet er ook uit zien als een heks

- Het zelfde gevoel had ik bij de rol van Abra, ik weet niet zo goed waar ik me aan stoorde, ze acteerde erg goed. Maar ze was gewoon erg gewoontjes. Het meisje van de horror film Heriditary (2018) kwam direct als alternatief in mij op.

De bijrollen van snakebite Andi ( Emily Alyn Lind) en de Nederlandse acteur Carel Struycken maakten meer indruk (Enge blik heeft die meid, en Carel Struycken was niet voor niets deel van de addams family).

Desondanks een 8 (4*).


Kleine toevoeging als quote:

Doctor Sleep [2019]
Officiële rating (Volgens mijn eigen model)= 7,4/10

Na 39 jaar is hij er eindelijk. Het langverwachte vervolg op een van ’s werelds meest geliefde en klassieke horrorfilms. The Shining wist pas na zijn release echt veel ogen te trekken. Maar zal het zijn opvolger dan ook zo vergaan?

Het kostte Stephen King meer dan 30 jaar om te beginnen aan een vervolg op The Shining. Een vervolg waarin je een volwassen Danny Torrance volgde in de nasleep van zijn traumatische ervaringen in het Overlook hotel. Om de geesten uit zijn verleden te onderdrukken is hij, net als zijn vader, aan de drank en drugs geraakt. Een emotionele en toch wat huiveringwekkend vervolg wat dezelfde standaard wist te behalen als zijn voorganger. Of hetzelfde geldt voor de verfilming van dit vervolg.


Niet in het totale opzicht. Slechts gedeeltelijk weet deze film een goeie connectie te vormen met zijn voorganger uit 1980. Waar Ewan McGregor op het eerste gezicht een geweldige prestatie zou neerzetten, vielen zijn acteerprestaties in de film nogal tegen, terughoudend is er het juiste woord voor. Gelukkig wist hij nog op vele punten de scénes te versterken, waardoor er een compromis ontstond. Het was dus niet geheel genoeg, maar ook weer niet te weinig. Rebecca Fergusson als Rose the Hat is een daadwerkelijk geweldige casting zet. In volle overtuiging en met grote bravoure weet zij het karakter geweldig te vertolken. In het algemeen wist elke rol goed te worden ingevuld, al was had er uit de prestaties meer gehaald kunnen worden. Ook kon er uit de gevoerde dialoog meer gehaald worden. Het had mooie momenten met duidelijke spraak, maar het voelde niet erg mysterieus wat bij zijn voorganger juist wel sterk de toon zette.

Dan moét er wat gezegd worden over de lookalikes die gebruikt zijn voor oude personages. Wendy Torrance, Dick Holloran en de jonge Danny Torrance zijn geweldig gecaste lookalikes. De speelster van Wendy Torrance spant hierin dan wel de kroon, want zij leek niet alleen maar kon ook de juiste stem op zetten. Holloran kwam ook netjes uit de verf, met visueel als spraak op de juiste plek. Dan enkele die niet zo goed uit de verf kwamen. Hierin zijn de Grady tweeling dan toch wel teleurstellend. Een tweeling die niet eens in de buurt kwamen van hun voorgangers uit de jaren 80. En dan de gebruikte lookalike voor Jack Nicholsen, die gewoonweg verschrikkelijk was in uiterlijk als stem. Een afschuwelijk aanzicht die totaal geen eer bied aan het karakter die zo iconisch was voor de voorganger.

Toch zijn er nog wel positieve zaken aan de film. De gebruikte visuele effecten zijn erg mooi opgemaakt, hoewel het met de speciale effecten op sommige punten – te zien bij de Overlook geesten als Mrs. Massey – echt over de top ging. De visuele effecten zijn prachtig verwerkt, onopmerkelijk en sterk. De speciale effecten hadden verbetering kunnen gebruiken, zeker rond de conclusie van de film. Toch hebben ze, zoals bij de overgrote hoeveelheid films, hun werk weten te doen.

Het camerawerk is vrij standaard, maar niet onaardig. Enkele spannende shots en dramatiek op mooie momenten. Ook de muziek wist slechts gemiddeld werk af te leveren. Al is er een problematiekje met muziek op dramatische momenten. Al is er wel drama muziek op de soundtrack te vinden. Toch wist op sommige momenten de muziek enkele spanning erin te houden.

Dan de lof naar het verhaal. Geweldig, en op sommige punten zitten er zelfs voor de lezers van het boek nog verassingen in. Toch met de huidige speelduur van 152 minuten voelde het wat kort, wat merkzaam maakt dat het niet op zijn best is uitgewerkt. De intensiteit en het drama was helaas minder goed voelbaar als in het boek. Maar het net wat aangepaste verhaal weet toch aan te slaan en houd je wel goed vast. Het drama rondom de problemen van Danny zijn netjes uitgewerkt maar niet diep intens, wat jammer is. De ware knoop is ook niet zo groot gemaakt als dat het in het boek was. Toch is het een geweldig uitgewerkt verhaal en zeker de beste King film van dit jaar, na de teleurstelling van Pet Sematary en de licht tegenvallende It: Chapter Two.

Een daadwerkelijk opmerkzaam, maar toch prijzenswaardig vervolg op een van de meest geliefde King films. Niet de allerbeste, maar wel de beste van de huidige tijd die weet te reiken naar de oude werken die nu als klassiekers geprezen worden. Een mooi eind van The Shining Saga en misschien een nieuwe klassieker in spee, hoewel dat nog bezien moet worden door het huidige en toekomstige publiek. Een geslaagde King film en sequel.

Recensie door: Wouter van de Sanden [AKA Kleintje 2]
Film gezien op: 09/11/2019
Recensie geschreven op: 19/11/2019

Mijn mening over Doctor Sleep,

Het begon eigenlijk heerlijk met die tune van 'the Shining' die je al gelijk meenam in de sfeer van een echte Stephen King klassieker.

Klasse

-Rebecca Ferguson vond ik het in haar sexy voorkomen erg goed doen. Als een soort poison Ivy liep ze als een rode draad door de film heen!.. Heel charmant en vertolkte haar rol goed.

-Overall vond ik de casting goed.

-De film bleef, ondanks de lange duur, mij boeien.

-Niet te veel onnodige 'jumpscares'.

Klote

- De link met de Shining was kortstondig en gewoon knip en plakwerk. Niet echt verweven in de verhaallijn, dat is zonde want dit had de film iets meer 'horror' kunnen geven.

-In het begin werd er een meisje 'gestoomd' tot slechterik. Hier werd veel tijd aan besteedt maar had voor de rest geen toegevoegde waarde in het verhaal.

Kan beter

-Ze hadden 'rosé the Hat' buiten haar sexy voorkomen wel iets angstaanjagender mogen maken wanneer zij haar donkere krachten tentoon spreidde.

-De leden van de gipsy-groep zouden allemaal speciale krachten hebben. Deze kwamen alleen bij een paar naar voren en dat vond ik jammer. Hadden ze meer mee kunnen doen.

Met een goed gevoel de zaal uitgelopen, alleen denk ik wel dat het voorlopig even klaar moet zijn met de Stephen Kink verfilmingen. Maar van alle verfilmingen vond ik deze wel het beste.

Geen hoge verwachtingen van deze sequel op The Shining. Boek niet gelezen en - ondanks alle aanraders - ook nog geen film van Mike Flanagan gezien. Ik kan me uitstekend voorstellen dat veel mensen dit niet bepaald een geslaagd ding vinden, maar ik vond Doctor Sleep een verrassend geslaagde film. Een film die heel veel teruggrijpt naar de film van Kubrick, maar tegelijkertijd ook hele andere dingen doet. De film voelde soms als een R-Rated X-Men film, iets dat ik op papier heel lastig zou kunnen rijmen met die angstaanjagende en stilistische spookfilm uit 1980. Vooral als de film af en toe wat sci-fi wordt (met die stoom in bekers voelt het ver verwijderd van Kubricks The Shining. Anderzijds doet Flanagan enorm z’n best om de film de feel en stijl te kopiëren. Beetje hetzelfde gevoel dat ik kreeg bij de prequel van The Thing; geen fantastische film, maar op zich een sterke film met sterke homages naar het eerdere deel.

Los van de vele referenties naar de film van Kubrick staat Doctor Sleep ook prima op zichzelf. Ewan McGregor is een fijne lead, ondanks dat zijn personage niet altijd even sterk uit de verf komt. Dan Torrance had iets interessanter mogen zijn. De rest van de nieuwe cast is eveneens sterk, met fijne rollen van een Rebecca Ferguson en de jonge Kyliegh Curran. Verhaaltechnisch was het soms wat rommelig - zeker de ontmoeting met Cliff Curtis verliep allemaal wat ongeloofwaardig. Daarentegen komt Doctor Sleep met een paar voortreffelijke scènes. De waarschijnlijk nu al befaamde scène met het honkbaljochie was indrukwekkend en zeer memorabel. Gaandeweg komt Doctor Sleep met nog meer sterke sequenties, maar die ene weet Flanagan nooit meer de overtreffen. Zelfs als we in de climax terugkeren naar het Overlook Hotel. Hoewel daar wel wat leuke dingen gebeuren.

Stilistisch is Doctor Sleep geen The Shining, maar op audiovisueel vlak - de score, de sfeer, de cinematografie - doet Flanagan sterke dingen. De vele callbacks heb ik niet als vervelend ervaren en vond ik zelfs geregeld erg aangenaam. Ook al is het altijd lastig om zo’n herkenbare film te recasten. De meeste acteurs waren best goed gevonden, alleen Henry Thomas als Jack pikte ik niet echt. Beste terugkerend figuur was toch wel de oude dame uit kamer 237. Die blijkt na dertig jaar nog steeds voer voor nachtmerries. Overigens moet Flanagan ervan gebaald hebben dat Spielberg vorig jaar nog vrij overtuigend terugging naar het Overlook, dat maakte het toch nét iets minder bijzonder. Maar goed, al met al ben ik allang blij dat we - ondanks Kings haat voor de verfilming van Kubrick - voor Doctor Sleep naar zijn wereld terugkeerden en we niet een sequel kregen op die miniserie uit de jaren 90. Dat was pas angstaanjagend geweest.

4 sterren.

Eindelijk gezien van de week, dit was toch wel een film waar ik erg naar uitkeek. Danny is opgegroeid tot alcoholist, een passende toekomst voor een jongen met zo'n traumatische jeugd, en goed neergezet door Ewan McGregor. Het verhaal is nu meer uitgebreid, het wereldje in deze film is nu veel groter, maar niet per se beter. In plaats van dat het eng is is het meer een fantasiefilm met horrorelementen, en het verhaal gaat meer over goed tegen kwaad, een soort van Harry Potterfilm. Neemt niet weg dat het nog steeds een goeie film is, de sfeer is top, passend, en er zitten mooie shots tussen. Het acteren is goed gedaan, Rebecca Ferguson is een leuke bad girl en ziet er zoals altijd weer nice uit ?. Het is gaaf om het hotel weer terug te zien, dat stuk is al genoeg reden om de film te kijken. Het wat wel wat korter gemogen, soms lijkt de film een beetje uitgerekt, en ik kreeg niet het gevoel dat het altijd ergens op sloeg (dat Danny bijvoorbeeld geesten kon vangen en bewaren in zijn gedachtes, wtf?. Komt in de buurt van The Shining, een waardig vervolg dus, 3,5!

Moeilijk om niet te gaan vergelijken.

Kubrick's The Shining is een absoluut meesterwerk en Doctor Sleep is min of meer een vervolg maar dan met een iets andere insteek.

Het boek heb ik gelezen en eigenlijk vond ik die meer te pruimen dan de film.

Ik kreeg de indruk dat ondanks de vrij lange speelduur er teveel elementen uit het boek nog even snel in de film werden gepropt.

Van de True Knot groep kwam eigenlijk ook niet echt veel dreiging uit om het echt eng te maken.

Pas na 2 uur kreeg ik pas kippenvel toen het hotel in beeld kwam. Want nostalgie. En dat is toch echt wat te laat.

Stephen King verfilming.

Flanagan blijkt maar weer een prima genre regisseur. De film is leuk om te volgen er zitten wat echt gave shots in. Enige wat wel duidelijk is, is dat Flanagan niet meer dan prima is. Hij weet niet zoals Kubrick er zijn eigen film van te maken. Hij volgt het schrijfwerk van King erg strak. Waar The Shining nog een bepaalde ambiguïteit had kiest deze film full on voor mensen met magische krachten. Het is nog net geen superhelden film maar het scheelt niet veel. Het is als stand alone film geen enkel probleem toch met deel 1 in gedachte zie je wel een regisseur met echte ballen vs toch meer een regisseur die zowel King als de producenten te vriend wou houden. Het resultaat is niet vervelend maar wel iets te veilig.

3.5 sterren.

It's a dark hungry world out there

Mijn verwachtingen waren betrekkelijk laag voor dit bijna 40 jaar oude vervolg op The Shinning, totdat ik hoorde dat Flanagan aan het roer stond. Hoewel dit wel een regisseur is die wisselende resultaten bij mij boekt, is het wel duidelijk iemand die passie voor het genre heeft.

Wat mij meteen opviel was dat dit meer een fantasy met horror elementen was dan een volbloed horror, en de focus kwam daarnaast ook veel meer op de verhaallijn te liggen dan op goedkope jumpscares. Gelukkig maar, want hoewel ik het bronmateriaal nooit gelezen heb geeft deze verfilming mij wel het idee dat deze voldoende diepgang biedt. Gelukkig wordt deze verdieping hier ook opgezocht zodat Doctor Sleep ook interessant kan zijn voor niet horror fans onder ons, maar bijvoorbeeld ook voor de liefhebber van de meer duistere superhelden films. De link met The Shinning vond ik aanvankelijk nog wat ver gezocht, maar werd richting de finale steeds duidelijker, met een zeer bevredigende samensmelting van verschillende genres.

De focus van Doctor sleep ligt echt op het creëren van sfeer en karakter ontwikkeling, wat ook duidelijk zichtbaar wordt in de speelduur van 2,5 uur. De opbouw verloopt erg traag en rustig waardoor ik het in de eerste helft lastig vond in te schatten wat ik nu precies van de film moest vinden, maar gaat in de tweede helft een steeds duidelijkere koers varen. De spanning wordt dan ook steeds hoger opgebouwd, en hoewel Flanagan wel wat kleine steekjes laat vallen, zet hij over het algemeen een indrukwekkend en bevredigend eindresultaat neer.

Toch hebben de steekjes wel hun invloed op de eindbeoordeling, want waren deze er niet geweest dan had dit zomaar een 5* beoordeling kunnen worden. Men kan mij nu als een muggenzifter zien, maar als Flannagan een aantal punten nog net wat meer bijgeschaafd had kon dit nu zomaar een moderne klassieker zijn geweest.

Allereerst vond ik het jammer dat Shelley Duvall en Jack Nicholson niet terugkeerden in hun oorspronkelijke rollen. Nu weet ik dat beide acteurs al tijden niet meer geacteerd hebben dus waarschijnlijk stonden ze er niet meer voor open of waren ze er niet meer toe in staat, want anders was een verjongingstechniek wellicht de oplossing geweest. Of Flanagan had ervoor kunnen kiezen beide acteurs helemaal niet meer in beeld te laten komen. Hoewel ik moet zeggen dat met name de barman in het hotel verdomd dicht in de buurt kwam van het personage van Nicholson, was het toch jammer dat het niet om de acteur zelf ging en hadden ze hem er dan beter uit kunnen laten. Ook vond ik de laatste momenten in het overlook hotel, hoewel deze eveneens gaaf gevonden waren, wel een grens opzoeken. Alle geesten uit het hotel leken even geforceerd terug te willen komen voor een cameo, waardoor de film met momenten begon te neigen naar een goedkope spookhuishorror, en nog net binnen de bocht kon blijven. Ook vroeg ik mij af waarom Danny het Overlook hotel niet veel eerder verbrand had? Wellicht is dit wel benoemd maar is het langs mij heen gegaan, of werd het in het boek beter uitgelegd, maar na al het kwaad wat het hotel had aangericht vond ik het vreemd dat deze nooit platgebrand was.

Wat men tot slot ook nog als een nadeel kan ervaren is dat dit vervolg totaal niet eng is en voor sommigen wellicht teveel naar fantasy leunt, maar ik vond de verdieping die je hiervoor terug kreeg, veel waardevoller. Wel vond ik de rol voor de jonge Kyliegh Curran als Abra soms wat zwaar, en hoewel ze het alsnog verdienstelijk deed, kreeg ik soms het idee dat ze de rol nog maar net kon dragen.

Bovenstaande punten ter zijde is Doctor Sleep zonder meer je geld en tijd waard, en een van de grootste verassingen van 2019. Eveneens is het ook een mooie aanleiding om het origineel (die ik alweer om en nabij de 10 jaar niet meer gezien heb) opnieuw te bekijken.

4,0*

Op de valreep op de nu al laatste dag kunnen bekijken vanmorgen. Lange zit maar dat maakt de film het zitten waard. Mooie rustige opbouw tot aan de finale. Goed geacteerd door de cast, en de film heeft voldoende spannende momenten omringt door de duisternis. Ook leuk zijn de verwijzingen naar de film The shining en Shallow grave.

Ps. Wie zag de eerste verwijzing met The Shining ? Bij het huis van Abra stone ?

De onderhuidse, abstracte, bovennatuurlijke suspense die The Shining zo luguber maakt is in deze film niet echt aanwezig. Het naamloze diep zwarte rijk van macabere personages is vervangen door het gegeven van een bende 'dampeters' met lichtjes in hun ogen. Het aan superhelden verwante spul wordt aangevoerd door een dame die vooral ogenstrelend is maar nergens eng of echt zwart wordt. Hoezeer de film qua scenario, cameravoering en ouwe lijken uit de kast ook zijn best doet om naar The Shining te linken, de enige scène waar ik het een beetje voelde shinen is wanneer Danny de eerste minuten in het Hotel doorbrengt. Wat volgt stelt alleen maar teleur. Een onderhoudende film maar qua sfeer kan hij niet tippen aan deel 1.

Film geregisseerd door Mike Flanagan, die ook verantwoordelijk is voor het scenario. Gebaseerd op het boek Doctor Sleep van Stephen King uit 2013 dat een laat vervolg is op het boek The Shining van dezelfde auteur uit 1977. Hoewel de film niet voorbij gaat aan dat boek en ook verwijst naar de gelijknamige film uit 1980 van Stanley Kubrick, is het Flanagan goed gelukt om met deze film zijn eigen herkenbare Flanagan-weg te kiezen.

Referenties naar The Shining zijn er genoeg. Subtiele zowel als hele plastische. Het begin en het eind van de film spelen zich af in het Overlook Hotel. In die fases put de film dankbaar uit verhaal en materiaal van de voorganger. In het grote middenstuk zijn de verwijzingen echter veel subtieler en veel kariger.

Na een creepy begin neemt de film ruim de tijd om het getraumatiseerde hoofdpersonage Danny en de andere belangrijke personages te introduceren. De personages zijn interessant uitgewerkt en zijn stuk voor stuk persoonlijkheden. Klein opmerkinkje daarbij: daarentegen hebben ze wel heel duidelijk goede of slechte eigenschappen die aan de personages een vleugje onwerkelijkheid meegeven. Ze zijn hier en daar een beetje onrealistisch zwart-wit en een tikkie gemakzuchtig ingevuld, maar heel vervelend is dat niet. Intrigerend zijn ze absoluut..

Ewan McGregor is als omlaag gevallen alcoholistische bohémien die probeert zijn leven weer wat kleur te geven, prima op zijn plek. Ook een leuke rol voor Kyliegh Curran die als de paranormaal begaafde Abra een heel behoorlijk filmdebuut aflevert. Beide vertegenwoordigen het goede kamp.

De echte ster uit de film bevindt zich echter in het andere kamp. Rebecca Ferguson die op mij ook al indruk maakte in Life (2017), is een verrukkelijk boosaardig wezen. Een mengeling tussen een excentrieke hippie en een boze heks. Getooid met hoge hoed en met een overheerlijke aantrekkingskracht, had ze mij volledig in haar ban. Wauw!

In de huidige horrorfilmwereld, waarin het rechttoe-rechtaan principe veel wordt toegepast, is de subtielere aanpak van Flanagan verfrissend. Zowel auditief met indringende repeterende klop- en tikgeluiden, als met suggestief camerawerk wordt een krachtige beklemmende spanning opgeroepen. Het voelt onaangenaam lekker. En als in die sfeer van beklemming Rebeca Ferguson met een angstaanjagend verleidelijke boosaardigheid ook nog eens ten tonele verschijnt, gaan de nekhaartjes moeiteloos recht overeind staan. In elke scène waarin zij verschijnt zorgt zij voor extra ongemak en dreiging.

Fijne film. Het verhaal is een krachtige meeslepende vertelling vol smakelijke intriges en duistere spanning en bezit een heerlijke onheilspellende atmosfeer. De film met een speelduur van maar liefst 152 minuten (een tijdsduur waar ik altijd wel wat tegenop zie), vloog voorbij.

‘Danny’, het jochie uit 'The Shining', dat op zijn driewieler door de gangen van het Overlook Hotel fietste, is een stukkie ouder geworden! Ewan McGregor speelt een volwassen versie van Dan Torrance, het zoontje van de doorgedraaide Jack (Jack Nicholson) en Wendy (Shelley Duvall). Het vervolg 'Doctor Sleep' is een lange film. De film duurt ongeveer 2,5 uur en dit is te voelen. De film staat bol van de uitgerekte scènes die vaak niet veel toevoegen aan het verhaal of zelfs gewoon helemaal niks toevoegen aan de film. (Danny als verpleger?)

De film voegt wel iets toe aan het verhaal van 'The Shining', maar waarom dit nu Persé Kubrick’s verfilming moest zijn? Misschien had hij het helemaal los moeten laten? Gelukkig probeert Flanagan ook nooit echt te tippen aan de overbekende film, maar maakt hij alleen gebruik van de stijlelementen. De andere plotlijn over Rose The Hat (Rebecca Ferguson) en haar groep van ‘misfits’ vond ik nu niet heel erg bijzonder (deed me op één of andere manier denken aan Near Dark (1987) en kwam niet lekker samen in één bevredigende climax, waardoor de film, ondanks dat alles er prima uitziet (Mike Flanagan is een aardig regisseur), ook niet echt blijft rondspoken.

Ik ga hier even de ervaring van mij delen en daarop is mijn 5 ster gebaseerd:

ik heb op mijn zesde the shining voor het eerst gezien, daarna heb ik de twee jaar erna hem nog 4 keer gezien. The shining is op misschien Thor Ragnarok de beste film die ik ooit heb gezien, en ik heb er zo'n 180-200 gezien. Verder moet ik zeggen dat 90 film daarvan in het horror genre horen, dus als ik zeg dat the shining fantastisch was is hij dat ook gewoon. Na tien jaar wachten kwam ik de trailer van doctor sleep tegen, deze is nog steeds geweldig. Ik heb de film zo hoog ingeschat, zo lang gewacht en nu met ik zeggen dat ik de film super goed vind, zelfs beter dan the shining. Dit na alle oppeppers is onvoorstelbaar. Dit kan ook zijn omdat ik allebij de films als kind of adolescent heb gezien, terwijl de meeste juist doctor sleep in hun veertigers hebben gezien.

Ik durf te wedden dat als de algemene leeftijd van de mensen die deze film hebben gezien omlaag was gegaan, dat de film minimaal 4,5 sterren was beoordeeld. Ik moet wel zeggen dat de ambiance, met daarbij de belichting en audio de film zo goed had gemaakt. Ferguson is wel echt geweldig en nu is er wel een crush op haar karakter gekomen van mijn kant. Het enigste waar deze film mij heeft teleurgesteld is dat hij voor een te korte tijd in de bioscoop draaide, waardoor ik hem maar twee keer heb gezien.

Ik heb zin om de drie uur versie te zien.

“You need to listen to me. The world's a hungry place. A dark place. I've only met two or three people like us. They died. When I was a kid, I bumped into these things. I don't know about magic. I, I always called it "the shining."

Sfeervolle horrorfilm. Ik heb de Director’s Cut van ruim drie uur gezien, en het is knap dat Flanagan het ook de gehele speelduur interessant weet te houden om naar te kijken. Flanagan weet er altijd wel een beklemmend en sfeervol geheel van te maken, en ook audiovisueel is Doctor Sleep een genot om naar te kijken.

Het acteerwerk van McGregor, Ferguson, de jonge Curran en alle andere acteurs is ook uitstekend. Het grootste minpunt van Doctor Sleep is dat de scenes met Abra (Curran) en Rose The Hat (Ferguson) zeer interessant zijn, maar alles met Danny Torrance stelt teleur en wordt op een gegeven moment langdradig. Daar staat tegenover dat Doctor Sleep nergens als een overbodige sequel van The Shining aanvoelt, en het laatste gedeelte in het Overlook Hotel voelt zelfs een beetje als thuiskomen.