De Beentjes van Sint-Hildegard (2020)

Na de wanstaltig slechte film 'Verliefd op Cuba' dacht ik dat ik mijn laatste film van Johan Nijenhuis wel gezien had, maar... Herman Finkers . Dus toch maar gegaan. Verrassend goede leuke film. Goede plot, geen moment verveeld, leuke grappen. Een echte aanrader. Zalige feel good movie.

Door Herman Finkers geschreven en grotendeels in (overtuigend) Twents gesproken komisch drama waarin Jan [Finkers] zijn leven een andere draai besluit te geven nadat zijn schoonvader Arend [Jan Roerink] - die net als Jan jarenlang onder de plak van zijn echtgenote zat - komt te overlijden en Oma Sinie [een hilarische Annie Beumers] en Gedda [Johanna ter Steege] besluiten Arends laatste wens niet te respecteren. Maar om los te komen van de verstikkende routine van zijn huwelijk moet Jan erg drastische maatregelen nemen.

De typische Finkershumor en de verzorgde regie van Johan Nijenhuis blijken goed samen te gaan, al lijkt het erop dat er wat onenigheid was over het einde. Dat slot is helaas wat formulematig. De film bevindt zich bovendien op glad ijs wanneer het zich verplaatst naar een dagopvang voor mensen met Alzheimer, maar het scenario gaat niet over de schreef, al zal niet iedereen de bijbehorende grappen even goed kunnen waarderen. In zijn eerste substantiële werk als acteur in bijna 15 jaar blijkt Finkers nog steeds uitstekend uit de voeten te kunnen met dit materiaal en hij en Ter Steege dragen dit komische drama met verve.

Nooit gedacht dat ik zou uitkijken naar een film van Nijenhuis. Maar als groot liefhebber van het werk van Finkers - en zijn betrokkenheid als scenarist en hoofdrolspeler - deed me uitkijken naar deze Beentjes van Sint-Hildegard. Finkers gebruikte het script van de Tsjechische film Teorie Tygra, maar maakt er zijn eigen ding van. Ken het origineel niet, maar de droge humor en natuurlijk de vele Twentse invloeden voelen geregeld erg Finkers. Sterke keuze ook dat de film Twents gesproken is, het is duidelijk dat Finkers lekker los is kunnen gaan op de dialogen en heerlijke Twentse uitspraken, die door het script heen zitten. Beentjes is een fijne, hartverwarmende tragikomische film geworden, met goede rollen, leuke dialogen en qua toon lekker rustig en met weinig poespas. De film is toegankelijk; geen zwarte art-house, maar de 'Verliefd op Onze Jongens-or whatever'- doelgroep wordt gelukkig ook niet aangesproken.

Toch is Beentjes niet vlekkeloos, met name rondom de derde akte van het script wordt het jammer genoeg wat mager. De relatieperikelen van de kinderen van Finkers voelen vaak een beetje karig, alsof het er soms met de haren bijgesleept wordt. De aanpak van de boodschap is vaak ook iets te simplistisch; personages zeggen voortdurend letterlijk teksten als 'mannen kunnen niets zonder hun vrouw'. Dat soort dingen werken echter veel sterker in kleine scènes waarin Finkers buiten verplicht een kussentje en thee krijgt, ook al wil hij dit niet. Wat dat betreft jammer dat de film daar niet iets subtieler mee om gaat, iets meer 'show don't tell' was fijn geweest. Ook de schoonzoon van Finkers - de enige die ABN spreekt - werd soms wel heel erg neergezet als een kwade slechterik. Beetje nuance daarin was fijn geweest. Verder ontgaat mij de meerwaarde van die fotografe volkomen, voelde totaal niet nodig voor het verhaal.

Zoals gezegd, de momenten die in de film wel erg sterk werken, zijn de onderonsjes tussen Finkers en een sterke Johanna ter Steege. De film is soms enorm komisch, maar dan wel van het kaliber 'grijns', het is niet alsof je van de sterke grappen onder de tafel ligt van het lachen. De dramatische momenten werken ook prima, tenzij de film weer té ver gaat ("Jij bent als deze ezels"). Ondanks dat ik die subtiliteit erg graag meer had gezien, valt van Beentjes enorm te genieten. Van mij mag Finkers dit vaker gaan doen. En Nijenhuis mag wat mij betreft ook iets meer focussen op dit soort films in tegenstelling tot de meuk die hij veelal maakt. Maar goed, die 'meuk' zorgt vaak wel voor volle bioscoopzalen, dus er zullen ongetwijfeld veel mensen van genieten. Degene die echter wel ontslagen mag worden is degene die deze poster heeft bedacht. Wat een verschrikkelijk onding, zeg!

3,5 sterren.

Ondanks dat ik een fan van de cabaretier en mens Herman Finkers ben, had ik niet verwacht dat ik deze film zou zien in de bioscoop, maar ik zat er vrijdagavond toch. Met mijn moeder, die ‘m graag wilde zien en dat is vrij bijzonder, want ze kijkt nooit films maar wilde hier echt heen. Dat het geen komedie zou worden was me bekend, maar dat ik me er zo goed mee zou vermaken had ik totaal niet aan zien komen.

Ik durf De beentjes van Sint-Hildegard wel een van de verrassingen van 2020 voor mezelf te noemen. Dat ik dat nog eens zou zeggen over een Nederlandse film, nota bene gemaakt door het toonbeeld van Nederlandse baggerproducties, Johan Nijenhuis. De man die echt geen reet geeft om een strak verhaal en goed acteerwerk, zolang zijn films maar worden bezocht door jonge pubermeisjes of ingedutte huismoeders. Nou ja, deze Nijenhuis levert hier gewoon serieus vakwerk af. Eigenlijk is alles gewoon goed aan de film. Het verhaal is van begin tot eind vermakelijk en pakkend, het acteerwerk is bijna zonder uitzondering goed, waarbij ik Herman Finkers echt uitstekend vond. De man is zo sympathiek en geestig, daar kan ik van genieten. En ook de aankleding van de film is fijn, met goed camerawerk en heel wat geslaagde momenten die prima in beeld kwamen. Het gesproken dialect werkt ook sfeerverhogend, maar goddank was er ondertiteling haha.

Het verhaal over de al 35 jaar met Gedda getrouwde Jan die maar niet meer kan ontsnappen aan haar bemoeizucht wordt op een erg leuke manier uitgewerkt met drama en ook zeker genoeg zwartgallige humor en droge opmerkingen om het luchtig en prettig kijkbaar te houden. Scènes als met de bril die mee moet, het bezoek aan de uroloog of de thee en het kussentje in de achtertuin zijn leuk. Je stoort je als kijker ook aan de bemoeizucht van het vrouwelijke deel van zijn familie. Zijn veel te aanwezige vrouw, zijn stront-eigenwijze schoonmoeder die niet eens de laatste wens van haar overleden man respecteert, omdat ze zijn crematiewens laat lopen en denkt dat begraven handiger is. Jan die dan de keuze maakt om te doen of hij dementerend is, om aan zijn vrouw te ontkomen, maar uiteindelijk toch leert dat je er bijna niet aan kan ontsnappen. Ook de bijrollen van zijn familieleden vond ik wel leuk, omdat ze lekker tegenstrijdig zijn. Zijn dochter zit ook in een verstikkende relatie, terwijl zijn zoon juist wel alle vrijheid krijgt en daarmee ook botst met de familie. De meeste familieleden worden vrij karikatuur neergezet, maar dat werkt hier wel.

Na anderhalf uur was de koek wel weer op en had ik een hele vermakelijke avond gehad. Dit soort films geven de Nederlandse film weer wat eerherstel, maar het zijn jammer genoeg vaak wel de uitzonderingen. De kans dat Nijenhuis na deze Beentjes weer een nieuwe pakkende film maakt lijkt me helaas veel kleiner dan dat hij weer een strontvervelend commercieel flutfilmpje met een lading GTST niveau prutacteurs op de markt brengt.

4*

Die eerste paar seconden tonen al dat dit een prima Nederlandse film gaat worden. Mooie sfeervolle mistige velden, maar ook de letterlijke verplaatsing van Amsterdam (het wereldje waar Nijenhuis normaal vertoeft) naar het oosten, naar het platteland. Alsof Nijenhuis dat nog even wil benadrukken.

En zo blijkt Nijenhuis best een vakkundig regisseur te zijn. Een vlot filmpje dat gewoon uitstekend vermaakt en lekker fris in elkaar is gezet. Maar nu met een script dat mij simpelweg veel meer boeit, maar ook oneindig veel grappiger is dan normaal. En deels ligt dat ook aan Finkers die dit opvallend sterk doet, en ook Ter Steege die ik sowieso een uitstekende actrice vind. En dat dit in dialect is, geeft de film echt wel een meerwaarde.

Niet dat de film perfect is. De sores van de kinderen -vooral van de dochter met die Hollandse vriend (ik kan die acteurs uit Komt een Man bij de Dokter sowieso nooit meer serieus nemen)- was typisch normaal Nijenhuis en ook stukken minder. Nooit grappig, minder geacteerd en simpelweg niet boeiend genoeg. Nee, deze film moet het hebben van Finkers en Ter Steege en zolang zij in beeld zijn sprankelt de film. Mede mogelijk gemaakt door Nijenhuis. 3,5*.

Wat mij betreft VIJF DIK VERDIENDE sterren. Ik zag de film eergisteren in bioscoopzaal Camera 1 in het Forum te Groningen. De betraande ogen van Herman Finkers (wiens gezondheid enige tijd geleden door een diep dal ging) levensgroot op het witte doek, wisten me oprecht te ontroeren. Dat waren een van de meest oprechte tranen die ik ooit in een film heb gezien. Zo simpel, zo klein maar ook zo verrukkelijk "on-Hollywoods". Ik had nooit gedacht dat Herman Finkers zo goed zou kunnen acteren. Het verhaal behelst een klein menselijk familiedrama, maar één met met een grootse uitwerking op de filmkijker. De film was duidelijk met de grootst mogelijke zorg gemaakt met oog voor alle details. De acteur Stef Assen speelde erg natuurlijk. Prachtig dat Twentse accent, en zonder ondertiteling voor vele mensen uit andere delen van ons land nauwelijks te verstaan. Herman kan meer dan een gortdroge sketch verkondigen. Hij liet met deze film blijken dat hij diep kan ontroeren met zowel een lach als een traan. Bedankt voor dit kijkfeest Herman!!!

Ik heb me erg vermaakt met deze film.

Herman Finkers, natuurlijk grappig en serieus.

Ter Steege en de rest, vond ze allemaal goed.

Maar die schoonmoeder van Jan (herman Finkers), dat moet de anti vrouw zijn!

Annie Beumers dus (ff opgezocht); heeft bij mij de meeste indruk achter gelaten.

Mooi 'origineel' verteld verhaal, over iets wat misschien wel heel vaak voorkomt.

Tegenvaller vind ik echter dat de film verre van origineel is; het is gewoon een 'Nederlandse' remake. Ik had gehoopt dat dit verhaal uit meneer Finkers zijn brein was ontsprongen.

In één woord: geweldig! Het gedeelte in het verzorgingstehuis was meesterlijk. Zo uit het leven gegrepen en deze keer eens niet met de gebruikelijke trieste ondertoon als het om dit onderwerp gaat. Een film met mooie beelden, toepasselijke muziek en leuke karakters. Origineel of niet; Herman heeft weer iets leuks neergezet. Aanrader!

Ik heb eigenlijk helemaal niks met Herman Finkers en ool niet met twentse accenten. Maar deze film kon mij zeker bekoren. Finkers kan prima acteren. Zijn karakter als ontevreden veearts die te veel wordt geleefd door zijn vrouw ( ook een prima rol van Johana ter Steege trouwens) is zeer degelijk neergezet. De film kabbelt rustig door met regelmatig mooie beelden. Je denkt eigenlijk niet naar een Nijenhuis filmpje te kijken. Of het moet de geforceerde relatie zijn tussen de dochter van Jan en Gedda en haar nieuwe vriend. Een smetje op verder een prima film. 3.5*

Dat ik ooit nog een film van Johan Nijenhuis eens positief zou beoordelen, de wonderen zijn blijkbaar de wereld nog niet uit.

Ik ben wel erg gecharmeerd van Herman Finkers als cabaretier, was erg benieuwd hoe hij het als acteur zou doen.

Dat laatste kan meteen met positief beantwoord worden. Finkers toont zich een prima acteur, die samen met z'n echtgenote Gedda, gespeeld door Johanna ter Stege, de show steelt.

Jammer dat er iets te veel plotlijnen door de film heen verweven zitten, dat haalt het niveau wel wat naar beneden. Zo is de verhaallijn van Daphne Bunskoek totaal overbodig en zijn Leonie ter Braak en haar nieuwe vlam ook iets te nadrukkelijk aanwezig.

Toch heeft Nijenhuis aangenaam verrast met een leuke komedie die eigenlijk de gehele speelduur een constante glimlach op je gezicht bezorgd.

4*

Herman Finkers is een held. Misschien moet je in de buurt van Almelo gewoond hebben om hem echt naar waarde te kunnen schatten. Jarenlang heeft hij met zijn humor de toon gezet - niet alleen in zijn eigen shows, maar ook in de grappen die ik en mijn vriendenkring onder elkaar maakten. En ja, ook al ben ik er al heel lang niet meer geweest en heb ik maar vrij kort in die regio gewoond, toch zal ik diep in mijn binnenste altijd het gevoel blijven houden van 'Ich bin ein Almeloer'.

Dus toen ik zag dat Herman in een film ging spelen was ik meteen verkocht - en dat de regisseur Johan Nijenhuis was drong pas later tot me door. Dat levert dan een dubbele verrassing op. Aan de ene kant vooral eigenlijk dat Finkers echt goed speelt - niet zijn gewone komiek, maar een enorm echt personage, met een herkenbaar en invoelbaar verhaal. En dat dat dan uit de koker van Nijenhuis komt, die ik alleen ken van prut als Costa - en die dat dan ook nog eens jaar na jaar regurgiteert.

Ja, er is best een hoop kritiek op de film mogelijk. De bijlopende verhaallijntjes, tsja, dat had inderdaad allemaal wel wat minder gekund. Toch, het zijstapje met Bunskoek - leuk om haar weer eens te zien, moet ik zeggen - dat zegt mij dan wel weer wat. Ook al zo herkenbaar uit het echte leven.

Echt een erg fijne film. Ik hoop maar dat Finkers er nog een heleboel gaat doen.

Ik houd van Herman Finkers als mens en grappenmaker maar dit was iets nieuws.

Maar ik ben blij verrast, heb een paar keer onbedaarlijk gelachen, terwijl comedy's niet aan mij besteed zijn normaliter.

Fijne film.

Goeie film over een koppel die al 35 jaar samen getrouwd zijn, maar waarbij de man zijn bedenkingen heeft. Een leuk gegeven dat hier en daar ook vermakelijk is uitgewerkt (vooral de dynamiek binnen het huwelijk tijdens de eerste helft). Maar de nadruk ligt toch wat meer op het drama hier. Goed acteerwerk met een laat filmdebuut van Herman Finkers die de film ook heeft geschreven.

De titel hielp niet en de clip die ik zag suggereerde dat het ging om dementie en dan verwacht je al snel een drama. Gisteren zat Herman Finkers bij "De Vooravond" en dat was verrassend leuk. Ging ook over deze film die, gunst wat een toeval, zojuist op TV was. Toch maar gekeken, en daar ben ik blij om. Ook blij met de ondertitels. Ik versta redelijk Drents en Gronings maar dit was toch weer eem heul wat aans.

Wat het vooral was, was erg leuk. Over relaties en hoe iets ook teveel van het goede kan zijn. Met veel liefde en een vleug humor gebracht, prima verfilmd en een paar bekende gezichten (Jakhals Erik zonder bril) die het prima doen in deze eerste film van Finkers. Zeker een aanrader.

De verwachtingen waren niet hoog gespannen met Johan Nijenhuis op de stoel van de regisseur. Maar wat een heerlijke originele film is dit geworden. Herman Finkers en Johanna ter Steege excelleren als uitgeblust echtpaar. Leukste Nederlandse film van de laatste paar jaar.

Over de top, maar de scene bij het tankstation - nu begint-ie nog te proaten ook- ,was voor mij de allerleukste.

Erg leuke film met goed acteerwerk van met name Herman Finkers. Wat hier al eerder is gezegd... Een goede film van Nijenhuis.

Als Twentenaar kan ik de taal uiteraard extra waarderen.

Wel flink wat overbodige scènes helaas, zo snap ik niks van de scene bij Daphne Bunskoek.

Maar goed al met al een erg leuke film!

Erg geslaagde remake van de Tsjechische komedie Teorie Tygra (2016), dat door scenarioschrijver Herman Finkers naar zijn geboortestreek Twente (incl. het lokale dialect) is verplaatst. Ik denk dat het succes van de film vooral te danken is aan de herkenbaarheid van het verhaal bij een breed publiek. Bovendien is het een gouden greep om Finkers zelf de hoofdrol te laten spelen.

De grootste verrassing voor mij is echter de regie. Na een aantal gedrochten levert Johan Nijenhuis nu eens een film af, die er echt mag zijn. Hopelijk heeft hij hiermee als regisseur de weg naar boven eindelijk gevonden.

Zie je wel. Al te grote bemoeizucht kan aanleiding geven tot Alzheimer . Maar Jan heeft nog meer fantasieën in petto wat aanleiding heeft tot een hilarisch komische film met naast de absurditeiten ruim plaats voor fijnzinniger humor en dialogen.
Er is ook nog het drama in het gebeuren, natuurlijk. Sommige mensen hebben het niet door dat ze, hoe goed ook bedoeld, anderen "insluiten" en helaas, dingen kunt ge gemakkelijk veranderen, mensen daarentegen...
Anderhalfuur verkneukeld zitten kijken.

Door voorstukjes die voorbij kwamen op tv, deze film toch maar bekeken (anders had ik hem waarschijnlijk niet opgemerkt). Het is echt een hele amusante film, die nergens te zwaar wordt. Hoewel zijn vrouw erg bemoeiziek is, kun je haar niet onsympathiek vinden en dat vind ik heel knap gedaan. Door de nuances is het niet zwart of wit, er bestaat ook zoiets als een grijs gebied. Daarnaast is de omgeving ook mooi in beeld gebracht. Het Twentse accent vergeet je gewoon na een tijdje. De film blijft van begin tot eind interessant en kakt nergens in. Misschien zijn sommige dingen een beetje te dik aangezet, maar dat is totaal niet storend. Ik vind de film heel knap gemaakt en heb er echt met plezier naar gekeken.

Eindelijk eens een Nederlandsefilm die niet zo Nederlands aandoet. Nederlandse films sla ik a snel over. Verademing. Erg leuk verhaal die echt wel een boodschap heeft. Acteerwerk was best wel goed en leuk in het Twents Dialect. Ondertilleing AAN.

Toch wel een fijne Nederlandse film over het verstikkende keurslijf van het huwelijk van Jan. Zijn vrouw bedoelt het misschien allemaal wel goed, maar beseft niet hoezeer ze Jan in zijn zijn en denken beperkt. Alleen wat jammer dat hij daar pas na 35 jaar achter komt. Wellicht heeft de klik te maken met de dood van zijn schoonvader.

Zeer leuke scènes hier en daar, grappig en tragisch tegelijk zoals bij de uroloog of de dagdagelijkse huishoudelijke taken die zo ergerlijk overkwamen. Zijn creatieve oplossing lijkt misschien wel gedoemd om te mislukken maar het redden van zijn schoonvader vond ik net erg nobel.

Prima einde ook waarbij de vrouw beseft dat ze te ver ging, maar ook realiseert dat ze zo gewoon ís en het niet anders kan voor haar. Meest enge personage toch wel die Erik of speelt het onbewust mee dat het hier om een man gaat en ik er dus negatiever tegenaan kijk? Ben er toch nog niet helemaal uit dan ...

Wel even een paar flinke ongeloofwaardigheden voor lief nemen (Gedda die niet ziet hoezeer haar bemoedering over de grens gaat, Jan die niet op een andere manier zijn onvrede duidelijk maakt, Gedda die niet doorheeft dat Jan zijn wel zéér plotselinge dementie simuleert), maar dan heb je ook wat: een prachtige tragikomedie over scheefgroei binnen een relatie met subtiele en soms pijnlijke humor ("Maar ik wilde alleen maar een koekje!") en een subliem onderkoelde Herman Finkers.

Redelijk.

Denk alleen wel dat ik de mensen moet teleurstellen die nu hopen dat Nijenhuis een heel nieuw pad op zal gaan met films die wel aardig te noemen zijn. De Beentjes van Sint-Hildegard is namelijk eigenlijk eerder door Finkers geregisseerd. Nijenhuis heeft enkel zijn script geregisseerd, Finkers is degene die de film echt maakt.

Een Nederlandse film die er voor de verandering best mee door kan. Maakte in de tijd dat het uitkwam flink wat geluid en dat deed verwachtingen scheppen. Ik heb van nature weinig vertrouwen in Nederlandse films en er zit er maar zelden eentje tussen die überhaupt een voldoende scoort, en dit is de eerste film sinds maanden die weer een voldoende weet te verkrijgen vanuit mij.

Het jammere is dat Nijenhuis als regisseur echt bitterweinig toe lijkt te voegen, want de film leunt op een aardig verhaal en wat leuke grapjes afkomstig van Finkers en niet op de regie. Goede acteur trouwens, speelt de rest er met gemak uit. Ter Steege is overtuigend maar loopt te vaak met dezelfde blik. Overige leden treden toch te veel in terrein dat niet natuurlijk aanvoelt, waardoor Finkers al snel druk te verduren krijgt.

Lelijk camerawerk en een saaie invulling, maar gelukkig is dit geen film die een grote visuele push nodig heeft. De komedie en het verhaal zelf doen het woord. Gebeuren is niet erg sterk verzonnen maar de menselijke en natuurlijke laag die eroverheen hangt doet gelukkig wonderen. Heb verder niet heel hard gelachen en ben ook niet ontroerd geraakt, maar het keek goed weg en voelde aan als een film waar je je in kan plaatsen.

Het is voor Nederlandse begrippen een grote vooruitgang en kwam vanuit een onverwachte hoek met deze regisseur, maar gelukkig is er Finkers die de productie op sleeptouw heeft genomen en er iets moois van gemaakt heeft. Wel een film voor een wat specifiekere doelgroep, maar naast de grote hoeveelheid Nederlandse poep een werkelijke verademing. Niettemin kreeg het weinig gevoel uit me, waardoor ik het niet mooier ga maken dan dat het is.

De overweldigend positieve beoordelingen lijken meer uit sympathie naar Herman Finkers dan dat 'De Beentjes van Sint-Hildegard' (2020) op zichzelf zo'n sterke film is. In de kern een wat voorspelbare formulefilm, waarin vooral Finkers een leuke rol neerzet als oudere man die dementie veinst om te ontkomen aan huwelijksperikelen. Het deed me wat denken aan de sardonische aanval op de burgermansmoraal in 'De Laatkomer' (2013) van Dimitri Verhulst. Overigens een enorme pluim voor de manier waarop regisseur Johan Nijenhuis zíjn Twente met dezelfde geliktheid in beeld brengt als eerder Toscane, Ibiza en de Spaanse kust. Visueel is 't namelijk best genieten door die specifieke regiosfeer, het moet 't toerisme van die grensstreek goed hebben gedaan.

Ik ben altijd een beetje huiverig voor Nederlandse films. Omdat het niveau toch vaak niet meevalt. Maar ondanks dat De Beentjes van Sint-Hildegard zeker niet alles perfect doet, is het wel een hele fijne, charmante film. De droge humor werkt lekker en hoewel er hier en daar een weinig subtiel sprongetje wordt gemaakt, is het verhaal innemend en boeiend.

Aardig drama van eigen bodem. Het verhaal zit best leuk in elkaar. De uitwerking is redelijk. De film wel wat lastig op gang, maar dat kan ook komen door het dialect waardoor je eigenlijk net iets van d emotie mist. Richting de tweede helft wordt de film sterker en wordt je als kijker toch wat geraakt, zeker door het fraaie einde. De acteurs zitten lekker in hun rol en ook Finkers zet een redelijk rol neer. Stroef begin, maar eenmaal op gang een prima film. 3.5

Een film die mij in eerste instantie niet bepaald trok vanwege Finkers, niet bepaald mijn humor, en de titel die toch iets oubolligs en burgerlijks leek te hebben. Desondanks vanwege de goede commentaren toch maar even geprobeerd en alle vooroordelen tenspijt viel het reuze mee.

Het verhaal mag duidelijk zijn met de overleden opa en de plak waar Jan zelf onder zit in de vorm van betutteling, rond commanderen en zelfs niet eens uit laten praten. Verkeerd bedoelt Gedda het allemaal niet, maar verstikkend is het wel. En waar ik iets flauws, zoetsappig, en vooral burgerlijk truttig verwachtte blijft dat toch uit bij De Beentjes Van Sint Hildegard en kan de film met zijn karakters, humor en bij tijd en wijlen onverstaanbare dialecten een bepaalde charme niet ontzegd worden. Daarnaast is het nooit een straf Leonie Ter Braak en Daphne Bunskoek veelvuldig in beeld te krijgen.

Buiten de best wel aardige humor en de zogenaamd spontane Alzheimer, de fase waar de film ontbrand qua interesse, gaat het toch voornamelijk over de betutteling en strubbelingen binnen een relatie. Controle, alles regelen, geen ruimte voor eigen wil of interpretatie, zelfs paranoia en bemoeizucht tot aan het ziekelijke toe ook al wordt het soms goed bedoeld. Het is toch raar dat een mens dan op de vlucht slaat met een symbolische tocht als bevestiging voor de benodigde vrijheid misschien zelfs met een 'no point of return' to gevolg. Het is dit beeld waar De Beentjes Van Sint Hildegard meer dan goed in slaagt en bovenal vermaakt. Een prima film wat mij betreft.

Bij het horen van de titel van deze film moest ik meteen denken aan The Banshees of Inisherin. Toen ik zag dat 'Beentjes' met Herman Finkers was ging ik zelfs uit van een flauwe parodie, waarna ik me realiseerde dat Beentjes 2 jaar ouder is dan Banshees...
Ik ben niet persé fan van Nederlandstalige films. Het voelt altijd een beetje ongemakkelijk. Ik heb wel eens gelezen dat dat vooral komt dat je zo vertrouwd bent met je eigen taal dat elke niet natuurlijke afwijking (veroorzaakt doordat het toch acteren blijft) je onmiddelijk opvalt.
Een collega die ik best hoog heb zitten met wortels in de regio waar de film zich afspeelt vond dat ik de film toch moest kijken.

Ik werd blij verrast. Sowieso is de film niet in het Nederlands, maar in lokaal dialect. Gelukkig waren er ondertitels. Wellicht maakt juist dat gebruik van het dialect de geloofwaardigheid van het acteren een stuk hoger.
Het grappige is dat er toch best wel veel overeenkomsten zijn met 'Banshees': beiden spelen zich af in ruraal gebied onder 'gewone' mensen. De films zijn tragi-komisch en niet iedereen blijkt even lief; sommigen hebben zelfs een zwart randje. Dan kabbelen de films beiden rustig voort zonder extreme pieken en zijn ze beiden zowel grappig als ontroerend, en dan vergeet ik vast een paar links.

De film is mooi en vooral mooi gefilmd. De karakters geloofwaardig en helaas confronterend herkenbaar. (En slechts een enkele keer over-the-top.) Bij de eerste aanblik van schoonmoeders denk je: wat een **twijf.

Ik vind mooi. En ik voel me bijna schuldig met het geven van 3,5 *, omdat ik daarmee het gemiddelde omlaag breng. Maar voor mij is een 3,5 echt gewoon een goede film. Complimenten aan de makers!