De Beentjes van Sint-Hildegard (2020)

Uitvoering meer dan prima, met de altijd guitige Finkers die nog goed blijkt te kunnen acteren ook. Maar het verhaal is vrij absurd en ik kwam er niet lekker in. Kon me niet goed verplaatsten in de hoofdpersoon.

Het einde is ook een beetje open en dat helpt ook niet.

3 sterren

Een van de beste Nederlandse films in jaren! Houdt mensen ook een spiegel voor... Het dialect was nieuw voor mij, maar wel plezant Absolute aanrader, zeker voor wie in een relatie zit!

Een zeer leuke film. Iedereen speelt heerlijk in het Twents. De bijrollen zijn ook erg grappig, zoals Leonie ter Braak, Ferdi Stofmeel en Stef Assen.

Maar complimenten aan Herman en Johanna. Geweldig gespeeld.

Ook de omgeving wordt mooi neergezet. Gewoon een pareltje uit de Nederlandse film geschiedenis.

De onderkoelde humor van Herman Finkers vind ik in een theater-setting nooit zo werken, maar op film komt het verrassend goed tot zijn recht. Het maakt van De Beentjes van Sint-Hildegard een alleraardigste film, wel met een wat ongelukkige titel, met naast een puike Finkers ook meer dan behoorlijk acteerwerk van o.a. Johanna Ter Steege, Leonie ter Braak en Ferdi Stofmeel. Ik vond het begin eigenlijk het leukst, en dan met name die oma, jammer dat die al snel wat meer uit beeld raakte. Het Twents geeft de film ook een leuke extra dimensie. Ook wel grappig dat de huwelijksperikelen van de kinderen een vrij prominente rol krijgen.

De hele dementie-episode vond ik eigenlijk het minst sterk aan de film, maar daarna herpakt de film zich wel weer als ze richting Duitsland gaan. Wel nogal overbodige rol van Dafne Bunskoek. Al met al best leuk, en ik heb hiermee in elk geval ook mijn eerste Johan Nijenhuis-film gezien. Het zou ook wel meteen de laatste kunnen zijn maar wie weet.

De comments onder mijn promo-artikel voor de Nederlandse Filmchallenge waren nog op één hand te tellen toen onze mister blonde riep: Tja. Johan Nijenhuis. Altijd goed. En ik snap volledig waar dat (vermoedelijke) sarcasme vandaan komt, want ik ben maar twee jaar ouder en herinner me ook nog dat zijn debuut Costa uitkwam, terwijl mijn filmliefhebberij al in volle bloei was. Wat vonden mijn vrienden en ik die film kut. Nu waren we als studerende twintigers die in Groningen net Sleaze hadden ontdekt wellicht ook niet meer de doelgroep voor die film, maar het is daarna nooit meer helemaal goed gekomen. Dat er films als Volle Maan, Zoop en Verliefd op Ibiza op volgden zal ook niet hebben geholpen. Van de twintig films die Nijenhuis in zijn carrière regisseerde, peinsde ik er bij geen enkele over om hem te zien. Op één na; de Beentje van Sint-Hildegard zag er zowaar te pruimen uit, en het onderwerp sprak me ook wel aan. En kun je een NL challenge doen zonder Nijenhuis? Eigenlijk niet.

Het was nieuwe info voor mij dat Johan Nijenhuis een tukker is trouwens, maar dat krijg je wanneer je iemands films angstvallig vermijdt. Over de setting van zijn andere films kan ik zoals gezegd niet oordelen, maar bij de beentjes druipt het Twentse er vanaf. Niet iets waar ik heel warm van word, maar Finkers liet me dat gelukkig snel vergeten. Had erg met hem te doen, hoe zijn pogingen om het juiste te doen, weggewuifd werden. Ik snap wel dat dat huwelijk verstikkend voelde.

Ik vroeg me af of ik me niet zou storen aan het plot (doen alsof je alzheimer hebt om ergens aan te ontsnappen), maar dat bleek niet het geval. Je moet een beetje meegaan in de niet geheel realistische, komedie van deze film, en het blijft een beetje een formule film, maar Finkers weet het prima te verkopen. En Nijenhuis scoort zowaar een voldoende bij me na twintig jaar hoofdschudden bij iedere trailer en poster. Wel bijzonder ook om te zien hoe deze film qua gemiddelde met kop en schouders boven de rest van zijn oeuvre uittorent.

Oh ja. En ezeltjes zijn lief.

3,2*

Deze film afgelopen weekend weer eens herzien en ik heb eigenlijk niets toe te voegen aan mijn vorige recensie. Wel moest ik er ook nog aan denken dat het thema van een man die onder de plak zit van zijn vrouw ook voor de film nogal eens voorkwam in de conferences van Herman Finkers. Dus dan ben ik toch wel geneigd te denken dat het ook wel een autobiografisch thema van hem is.